ฉีอี้เหวินเปลี่ยนคำถาม “เสด็จแม่ เหตุใดจึงกรีดร้อง?”
หร่วนหยานเยียนถึงได้สติ นางจ้องแหวนหยกประดับนิ้วหัวแม่มือด้วยความหวาดกลัว “ข้านึกออกแล้ว คนที่กรอกสุราพิษให้ข้า สวมแหวนวงนี้อยู่”
จือจือเริ่มเป็นห่วง
นี่คือแหวนหยกประดับนิ้วหัวแม่มือของตาของเซี่ยวฉือฉือนี่นา
หรือว่าตาของเซี่ยวฉือฉือเป็นคนฆ่าท่านน้ากันนะ?
“เจิ้นจะส่งคนไปสืบทันที” ฉีอี้เหวินหันไปมองจือจือ “จือจือ เจิ้นให้เหล่าองค์ชายมาเล่นเป็นเพื่อนเจ้าดีหรือไม่?”
จือจืออยากปฏิเสธ แต่ยังไม่ทันอ้าปาก ฉีอี้เหวินก็เปิดประตู สั่งให้ขันทีหามเด๋อไห่ที่หมดสติออกไป แล้วให้เชิญองค์ชายห้า องค์ชายหก และองค์ชายเจ็ดมาด้วย
แววเจ้าเล่ห์วาบผ่านดวงตาของฉีอี้เหวิน
เขาคิดแผนไว้แล้ว วิธีรั้งจือจือให้อยู่ข้างกายก็คือ—ทำให้จือจือกลายเป็นลูกสะใภ้ของเขา!
มิฉะนั้น วันหน้าจือจือจะแต่งให้ใคร เขาก็ไม่วางใจ
ความผูกพันควรเริ่มบ่มเพาะตั้งแต่วัยเยาว์
องค์ชายห้า หก และเจ็ดต่างมีนิสัยอ่อนโยน ร่าเริงชอบเล่น อีกทั้งอายุไล่เลี่ยกับจือจือ จือจือน่าจะชอบพวกเขา
ไม่นานนัก องค์ชายทั้งสามก็ถูกพามาที่หน้าพระตำหนักป้องกันพระองค์
องค์ชายห้าวัยห้าชันษากอดอก ยืนอยู่หน้าสุด “เสด็จพ่อถึงกับให้ข้าเอาใจนางหรือ? ข้าไม่ทำหรอก! ข้าเกลียดเล่นกับเด็กผู้หญิงที่สุด”
“พี่ห้าไม่เอาใจ ข้าก็ไม่เอาใจ” องค์ชายหกกล่าว
องค์ชายเจ็ดรับคำ “ข้าก็เช่นกัน”
ประตูเปิดออก ฉีอี้เหวินจูงมือจือจือเดินออกมา
“พวกเจ้าสามคนจงเล่นเป็นเพื่อนน้องให้ดี ทำให้น้องชอบพวกเจ้า เข้าใจหรือไม่?” น้ำเสียงของฉีอี้เหวินไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง