"คนชั่ว! เจ้าทำร้ายน้ำใจที่ท่านแม่มีต่อเจ้า เจ้าจะต้องได้รับผลกรรม!" จือจือชี้หน้านาง
"อีเด็กเวร ข้าไม่เพียงไม่ได้รับผลกรรม ข้ายังมีชีวิตสุขสบายยิ่งกว่าแม่ของเจ้าอีก! โกรธตายไปเลย!" จู้เฮ่าเฮ่าเลิกคิ้ว ลูบท้องที่ยื่นออกมาอย่างใจเย่อหยิ่ง "ข้าราบรื่นนัก! สามีข้ารักข้าเพียงผู้เดียว ข้ายังตั้งครรภ์อีก แม่ของเจ้าต่อให้เป็นบุตรีตระกูลมู่แล้วอย่างไร? สุดท้ายก็ยังถูกพี่ชายข้าทอดทิ้งมิใช่รึ?"
"อีเด็กเวรด่าใคร?" จือจือย้อนถาม
จู้เฮ่าเฮ่าหลุดปาก "อีเด็กเวรด่าเจ้า!"
"ใช่แล้ว ใช่แล้ว! ก็อีเด็กเวรของเจ้าด่าจือจือนี่! ฮี่ ๆ…" จือจือปรบมือ
ชาวบ้านที่มุงดูอยู่รอบข้างพากันหัวเราะลั่น "ฮ่า ๆ ๆ…"
ผ่านไปครู่ใหญ่ จู้เฮ่าเฮ่าถึงได้สติ โกรธจนควันออกหู
"อีเด็กบ้า! อยากให้ข้าสั่งสอนนักหรือไง!" ใบหน้ากลมของนางบิดเบี้ยว ยกฝ่ามือ ก้าวเท้าใหญ่ตรงเข้าไปจะตบตีจือจือ
ทว่าพอเพิ่งเดินไปได้สามก้าว เท้าบวมของนางก็เหยียบถูกก้อนหินก้อนหนึ่ง
เท้านางลื่น หน้าคะมำล้มลงกับพื้น
"อา…ท้องข้า…" จือเฮ่าเฮ่าร้องโหยหวน
"จือจือบอกแล้วว่าเจ้าจะต้องได้รับผลกรรม มิใช่หรือ? เจ้ายังไม่เชื่ออีก" จือจือเท้าสะเอว ส่งเสียงเหอะ
แม้จะไร้ศีลธรรม แต่มู่หนานเซิงลอบคิดว่า สะใจนัก!
บ่าวไพร่ประคองจู้เฮ่าเฮ่าขึ้นมา จู้เฮ่าเฮ่าจ้องเขม็งใส่จือจือกับมู่หนานเซิง
นางโยนบัญชีนี้ให้เป็นความผิดของพวกนาง
มู่หนานเซิงยิ้มผ่าน ๆ นางกระซิบว่า "จู้เฮ่าเฮ่า ไป๋ฉู่ฉู่ ผลกรรมที่แท้จริงของพวกเจ้า บัดนี้เพิ่งเริ่มต้น!"