เหนือเมฆดำ จือจือมองเห็นมังกรราชา เทพอสนีกับเทวีอสนี
ขณะที่มังกรราชากำลังเตรียมไอให้ฝนตก จือจือก็กระโดดขึ้นมา
นางกระโดดสูงสามฉื่อ ฝ่ามือน้อย ๆ ตะปบปิดปากเขาไว้ดังแปะ
“ห้ามฝนตก!” จือจือออกคำสั่ง
มังกรราชาที่กำลังตั้งท่าพร้อมพ่นฝนกลั้นจามกลับลงคอ เขาพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “เจ้าเป็นใครกัน ถึงกล้ามาสั่งมังกรราชาอย่างข้า!”
“ข้าคือจือจือ ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าทำฝนตก” จือจือทำปากจู๋
มังกรราชาครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนสะบัดแขนเสื้ออย่างแรง “จือจืออะไร ไม่รู้จัก!”
จือจือย่นจมูก พลางส่งเสียงฮึอย่างน่ารัก “เจ้าไม่รู้จักจือจือ แต่จือจือรู้จักเจ้า! ท่านอาจารย์บอกว่า ลูกสาวของมังกรราชาโง่งมยิ่งนัก นางสิงอยู่ในร่างหญิงที่ป่วยตาย เพื่อช่วยหญิงผู้นั้นดูแลครอบครัวของชายคนรัก!”
“พอชายคนนั้นรู้ว่านางเป็นองค์หญิงก็ยังไม่สำนึกบุญคุณ กลับขับไล่นางไป...”
“ชู่ ๆ ๆ...เด็กเหม็นเอ๊ย ห้ามพูดต่อ!” มังกรราชาหน้าแดงก่ำ รีบยกมือปิดปากจือจือ “ยังคิดว่าข้าอับอายไม่พอหรือไร!”
จือจือแกะกรงเล็บมังกรออก “อื้อ...จือจือยังรู้ความลับของเทพอสนีกับเทวีอสนีด้วย พวกท่าน...”
เทพอสนีกับเทวีอสนีหน้าถอดสี ตกตะลึงพรึงเพริด
ทั้งสองย่อตัวลง ประนมมือเข้าหากัน “ท่านบรรพบุรุษน้อย อย่าพูดเลย อย่าพูดเลย! พวกเรารู้แล้วว่าท่านอาจารย์ของท่านเป็นใคร!”
“พวกเราจะไม่ทำฝนตก ไม่ฟาดสายฟ้าแล้ว ยังไม่ได้หรือ?”
จือจือหัวเราะคิกคัก เผยเขี้ยวเล็ก ๆ อย่างเจ้าเล่ห์ “ฮิ ๆ อย่างนี้ค่อยยังชั่ว จือจือไปแล้วนะ!”
พอหมุนตัว วิญญาณของจือจือก็หายวับไป
“น้อมส่งท่านจือจือ” เทพอสนีกับเทวีอสนีคุกเข่าลงกับพื้น