แม้พี่สี่จะพูดจาทำให้จือจือโกรธจนวิ่งหนีไป แต่มู่หนานเซิงก็ยังคงยับยั้งเขาไว้
ในจังหวะที่ฝ่ามือใกล้จะสัมผัสใบหน้าของมู่หนานถิง เสียงฝีเท้ากระโดดโลดเต้นก็ดังเข้ามา
"ท่านตา เหตุใดท่านจึงจะตีท่านน้าสี่เจ้าคะ?"
นอกประตู จือจือเบิกดวงตากลมโตราวกับลูกองุ่น เอียงศีรษะถาม
"จือจือ!" มู่หนานเซิงมิอาจกลั้นอีกต่อไป สะอื้นร้องออกมา
นางวิ่งเข้าหาจือจือ นั่งลงกับพื้น โอบกอดร่างน้อยแนบแน่น ร่ำไห้โฮใหญ่: "จือจือ เจ้าหายไปไหนมา? เจ้าหายไปไหน? เจ้าทำให้แม่แทบสิ้นใจ!"
"เหตุใดจึงวิ่งพล่าน? เหตุใดเจ้าช่างไม่เชื่อฟังเช่นนี้? เจ้าทำให้แม่แทบสิ้นใจ! แทบสิ้นใจ!"
กล่าวพลาง นางยกมือขึ้นหมายจะตีจือจือ
แต่เมื่อมือใกล้จะตกบนก้นของจือจือ นางกลับทำใจลงไม่ลง ทำได้เพียงร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิม
จือจือกะพริบตาอันใสซื่อ ปาดน้ำตาให้มารดาอย่างงุนงง "จือจือมิได้วิ่งพล่านนะเจ้าคะ จือจือบอกแล้วไม่ใช่หรือ? จือจือไปตามหาท่านพ่อน่ะเอง กับถือโอกาสบิณฑบาตไปด้วย"
"จือจืออยากได้ท่านพ่อนักหรือ?" เมื่อจับคำสำคัญได้ มู่หนานเซิงก็สูดจมูก บังเกิดความรู้สึกผิดขึ้นมาทันที
บรรดาบุรุษแห่งตระกูลมู่มีสีหน้าดำทะมึน
พวกเขาหาได้ต้องการให้คุณหนูของบ้านประนีประนอมกับจู้ชิงอวิ๋นเพื่อเด็กคนนี้ไม่
มู่หนานถิงอดโกรธขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้
เจ้าเด็กตัวน้อยนี่ จะมาทำให้คุณหนูของเขาพลอยเสียไปด้วยมิได้!
"คนชั่วเยี่ยงจู้ชิงอวิ๋นที่เป็นบิดา มีเสียยังดีกว่าไม่มี" เขากัดฟันสบถ
จือจือพบว่าพวกเขาเข้าใจผิด จึงรีบอธิบาย: "มิใช่นะเจ้าคะ จือจือไปตามหาท่านพ่อที่แท้จริงต่างหาก ไม่ใช่ท่านพ่อน่ารังเกียจนั่น"