หลี่ฝานซึ่งพบข้ออ้างไว้จัดการกับพวกปลายแถวเหล่านี้แล้ว ไม่พูดพร่ำทำเพลง ดาบสองครั้งวูบผ่าน เสื้อผ้าตรงอกของนักเลงสี่คนก็ถูกกรีดขาด
โถงพนันทั้งโถงพลันเงียบกริบ
ทุกคนหันไปมองทางเข้าพร้อมกัน
“ฮ่า ๆ ไม่มีอะไรหรอก ทุกท่านเล่นกันต่อได้เลย”
เวลานี้ผู้ดูแลเดินออกมาโบกมือ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้และกวาดตามองหลี่ฝานอย่างละเอียด จากนั้นก็ยิ้มกว้างเอ่ยว่า “น้องชาย เจอเรื่องลำบากอะไรมาหรือ?”
หลี่ฝานส่ายหน้า
“เช่นนั้นก็มาหาเรื่องที่นี่หรือ?”
“ไม่ใช่ ข้าเพิ่งมาถึงที่นี่ ก็เจอคนของพรรคมังกรทองในตรอกศิลาร่วงคิดจะปล้นข้าเข้า ข้าจึงฆ่าไปสามคน” หลี่ฝานเปิดอกกล่าวตรง ๆ
“หลังจากถามจนรู้ว่าพวกท่านมีอิทธิพลใหญ่โตเพียงใด ข้าก็คิดจะมาดูว่ามีงานให้ทำหรือไม่ อย่างไรเสียฝีมือข้าย่อมดีกว่าพวกเขา ทั้งยังทำงานได้มากกว่าด้วย มิใช่หรือ?”
“โอ้? ฆ่าคนของเราแล้วยังกล้ามาถึงหน้าประตู ช่างกล้าหาญจริง ๆ!” ผู้ดูแลเลิกคิ้วเมื่อได้ยิน ก่อนยิ้มอีกครั้ง
“เอาอย่างนี้ เจ้าเข้ามาดื่มชาสักถ้วยก่อน ข้าจะไปบอกหัวหน้าโถง แล้วให้เขามาตัดสินใจ ดีหรือไม่?”
หลี่ฝานรู้ดีว่านี่เป็นการถ่วงเวลาและหยั่งเชิงอย่างชัดเจน แต่ก็ไม่จำเป็นต้องใส่ใจแม้แต่น้อย เขาเดินตามผู้ดูแลไปยังลานด้านหลัง
หากตกลงกันไม่ได้ ก็ฆ่าล้างที่นี่ให้หมดเพื่อเอาพลังโลหิตมาใช้ ไม่ใช่เรื่องที่ทำไม่ได้
ลานด้านหลังโรงพนัน ในห้องข้างซึ่งเต็มไปด้วยศาสตราวุธและข้าวของระเกะระกะ ทั้งยังอบอวลด้วยกลิ่นคาวเลือดตลอดปี ชายฉกรรจ์ร่างกำยำ ใบหน้าเต็มไปด้วยก้อนเนื้อหยาบกร้าน นั่งไขว่ห้างพลางปรายตามองเหล่านักเลงที่คุกเข่าเรียงรายอยู่เต็มพื้น พวกเขามาสมัครเข้าพรรคมังกรทอง ชายผู้นั้นแค่นเสียงเย็นชา