“รถแทรกเตอร์?”
ลู่เจี้ยนจวินชะงักไปครู่หนึ่ง
“ใช่ รถแทรกเตอร์นั่นแหละ วันนี้ฉันได้ยินคนพูดกันที่ลานตากธัญพืช”
เสิ่นเจียเจียประคองแก้วไว้ พลางพยักหน้าแรง ๆ
“พวกเขาบอกว่าคนขับรถแทรกเตอร์นี่สุดยอดมาก พอเข้าฤดูใบไม้ผลิก็ขับไถนา พอถึงฤดูเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วงก็ขนธัญพืช”
“ทั้งหน่วยมีรถเถี่ยหนิวอยู่คันเดียว ใครได้นั่งจับพวงมาลัย คนนั้นก็กลายเป็นเจ้านาย แม้แต่หัวหน้าหน่วยยังต้องพูดจาดี ๆ ด้วย”
เสิ่นเจียเจียจิบน้ำตาลทรายแดงอีกคำ ก่อนพูดต่อ
“พวกเขายังบอกด้วยว่า ถ้าได้ขับรถแทรกเตอร์ ต่อไปจะหาคู่ได้ง่ายขึ้น”
พูดถึงตรงนี้ เธอก็หยุดไปฉับพลัน ก่อนก้มหน้าลง
“ฉันแค่ได้ยินมา ก็เลยเล่าให้นายฟัง”
ลู่เจี้ยนจวินเห็นท่าทางของเธอแล้วก็ยิ้มอย่างจนใจ
“เรื่องนี้ฉันรู้”
“นายรู้ด้วยเหรอ?”
“ก็ไม่ได้รู้ทั้งหมดหรอก แต่ฉันรู้ว่าคนขับรถแทรกเตอร์เป็นที่ต้องการ”
“แต่หน่วยเยาวชนจู่โจมมีโควตาแค่ตำแหน่งเดียว คนในหน่วยก็ต่างจับจ้องกัน ฉันกลัวว่าจะไม่มีสิทธิ์ได้เลือก”
ความจริงแล้ว ลู่เจี้ยนจวินไม่กลัวการทดสอบของหน่วยเยาวชนจู่โจม
นอกจากการตรวจสอบบางอย่างแล้ว ไม่ว่าจะสอบข้อเขียนหรือทดสอบภาคปฏิบัติ ทั้งหมดก็เกี่ยวข้องกับรถแทรกเตอร์
ตอนลงชนบทในชาติก่อน แม้เขาจะไม่เคยได้เป็นคนขับรถแทรกเตอร์ แต่หลังจากพ่อแม่ทำให้เขาหมดโอกาสเรียนมหาวิทยาลัย ลู่เจี้ยนจวินก็เคยอยู่โรงซ่อมรถเกือบสองปี
ถึงอย่างไรตอนนั้นเขาก็เพิ่งกลับจากชนบท
ไม่มีมหาวิทยาลัยให้เรียน แต่ในเป่ยต้าฮวง สถานะคนขับรถแทรกเตอร์ช่างมีเกียรติอย่างยิ่ง
ถึงขั้นทำให้เขาอยากเรียนซ่อมรถและหัดขับรถ
แต่พอเรียนไปก็พบว่าความจริงไม่ได้เป็นอย่างที่คิด ความสามารถทางช่างไม่มีประโยชน์อะไร
เขาไม่มีเส้นสาย ไม่มีเงิน ต่อให้เก่งแค่ไหนก็ไม่มีใครเห็นค่า
ยิ่งไปกว่านั้น เขาในโรงซ่อมนั้นยังไม่ถึงกับเป็นช่างฝึกหัดด้วยซ้ำ เป็นแค่คนทำงานจิปาถะ ผ่านไปหลายปี พอมีการปฏิรูป เขาก็ถูกให้ออกจากงาน