วันที่ 2 ฟ้ายังไม่ทันสาง ลู่เจี้ยนจวินก็ตื่นแล้ว
แม้เมื่อคืนหวังเจิ้นกั๋วจะบอกว่าจะจัดการเรื่องหลิวต้าฝียว
แต่ธัญพืชรอไม่ได้ งานในลานตากธัญพืชก็ยังต้องทำต่อ ควรพลิกกองก็ต้องพลิก ควรตากก็ต้องตาก
ทั้งที่รู้ว่าเสิ่นเจียเจียคงกลับมาไม่ได้ในช่วงเช้า แต่ลู่เจี้ยนจวินที่กำลังขนธัญพืชก็ยังอดมองไปทางปากทางเข้าหมู่บ้านเป็นระยะไม่ได้
ทำงานช่วงเช้าเสร็จ พอถึงเวลาไปตักอาหารที่โรงอาหารตอนเที่ยง พ่อครัวก็ตักโจ๊กข้นให้เขาเพิ่มอีกครึ่งทัพพี แล้วยังขยิบตาให้ด้วย
“ตอนผู้บังคับกองพันหวังกลับ เขากำชับไว้ว่าเห็นนายขยันทำงาน ให้ฉันดูแลนายเป็นพิเศษหน่อย”
ลู่เจี้ยนจวินก็ไม่เกรงใจ ในมิติมีเสบียงก็จริง แต่กินไปนิดหนึ่ง ของก็ลดลงไปนิดหนึ่ง
เขาถือชามไปนั่งยอง ๆ ตรงโคนกำแพง แล้วซดโจ๊กข้นไม่กี่คำจนหมด
บ่ายแก่ ๆ ลู่เจี้ยนจวินทำงานของวันนี้ใกล้เสร็จแล้ว กำลังก้มลงบรรจุใส่กระสอบ
เสียงวัวร้องจากที่ไกล ๆ ดึงความสนใจของเขาไป
พอเงยหน้ามอง ก็เห็นรถเทียมวัวคันหนึ่ง แต่คนขับไม่ใช่ลุงซุน หากเป็นชายวัยสามสิบกว่า
ใบหน้าเหลี่ยม ผิวคล้ำ สวมชุดทหารสีซีดจาง
ด้านหลังเขามีคนนั่งอยู่บนรถ
เป็นเสิ่นเจียเจียที่ลู่เจี้ยนจวินเฝ้าคิดถึงมาตลอดนั่นเอง
เจ้าต้าเหลืองนั่งอยู่ข้างเสิ่นเจียเจีย ชูหัวมองไปรอบ ๆ
ลู่เจี้ยนจวินวางพลั่วไม้ลง แล้วรีบเดินเข้าไปหา
รถเทียมวัวหยุดตรงหน้ากองบัญชาการหน่วยผลิต ชายคนนั้นกระโดดลงมาก่อน จากนั้นก็หันกลับไปประคองเสิ่นเจียเจียลงจากรถ
เสิ่นเจียเจียดูอ้วนขึ้นกว่าตอนที่เจอกันครั้งก่อนเล็กน้อย พอเห็นลู่เจี้ยนจวิน เธอก็ยิ้มให้