ลูกเล็ก ๆ อันน่าสะพรึงพุ่งระเบิดกลางอากาศ
ความเร็วของมันทำให้คนข้างสนามมองตามแทบไม่ทัน
โต้กันไปมา!
ยังคงโต้กันต่อ!
ลูกที่ 11!
ลูกที่ 12!
ลูกที่ 13!
การบุกกระหน่ำจากตำแหน่งโฟร์แฮนด์ชวนตื่นตาอย่างยิ่ง จังหวะบิดเอว แขนก็เหวี่ยงผ่านข้างลำตัวอย่างรุนแรง
ลูกปิงปองส่งเสียงระเบิดกึกก้องทันทีที่สัมผัสหน้าไม้
พุ่งเข้าใส่ฝั่งตรงข้ามด้วยความเร็วแทบถึงขีดจำกัด!
เพียะ——!
ลูกที่ 14!
โจวเหย่โต้กับอีกฝ่ายได้ถึง 14 ลูกเต็ม ๆ ทั้งที่ยืนใกล้โต๊ะอย่างนั้นหรือ!!
“ไอ้หนู ฉันประเมินแกต่ำไปแล้ว...”
จ้าวฟานเลิกคิ้ว มองโจวเหย่ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย
เขารู้สึกได้ว่าพละกำลังของตัวเองเหนือกว่าอีกฝ่ายมาก แต่เรื่องน่าประหลาดคือ ตอนนี้โจวเหย่ดูราวกับเรือลำน้อยกลางพายุ
แม้เขาจะเร่งความเร็วในการตีให้ถึงขีดสุดโดยไม่ใช้กระแสปราณแล้วก็ตาม
ลูกปิงปองแหวกอากาศส่งเสียงซู่ซ่าด้วยความเร็วราวสายฟ้า
แต่!
โจวเหย่กลับยืนหยัดรับแรงปะทะเช่นนี้ไว้ได้อย่างไม่น่าเชื่อ!
“เพียะ!”
“เพียะ!”
“เพียะ!”
ลูกปิงปองกระหน่ำเข้าใส่ แรงมหาศาลทำให้โจวเหย่เริ่มหอบหายใจเบา ๆ
แต่เขาไม่รวน
เหงื่อชุ่มแผ่นหลัง ลูกที่เร็วแทบถึงขีดสุดพุ่งเข้ามาอีกครั้ง โจวเหย่กัดฟัน ข้อมือบิดเข้าด้านใน แล้วฝืนตีสวนกลับไปแทบจะด้วยสัญชาตญาณ
เพียะ!
โต้กันถึงลูกที่ 17!
“ฮู่~!”
“ฮู่~!”
เสียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วง
การเพ่งสมาธิอย่างเต็มกำลังทำให้เขาเริ่มรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย
โจวเหย่คุ้นเคยกับความรู้สึกนี้ดี
ชาติที่แล้ว ในฐานะคนคลั่งไคล้ปิงปอง เขาเคยเหวี่ยงไม้ปิงปองนับครั้งไม่ถ้วน
ขีดจำกัด
เมื่อร่างกายถึงขีดจำกัด ความรู้สึกเวียนหัวเช่นนี้ก็จะเกิดขึ้น
แต่บางทีอาจเป็นเพราะการ์ดประสบการณ์ช่วงพีกของแพนด้าจอมพลัง หรืออาจเป็นเพราะแรงกดดันมหาศาล โจวเหย่คนเดิมในชาติที่แล้ว ผู้คลั่งไคล้ปิงปองราวกับปีศาจ ในที่สุดก็ได้ตื่นขึ้นมา
ตอนนี้เขากลับรู้สึกดีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!
ชีวิตคนเราไม่ได้มีโอกาสแบบนี้ทุกครั้ง
โอกาสมีเพียงหนึ่งหรือสองครั้งเท่านั้น
โจวเหย่ในอดีตเคยคิดอยากเป็นนักกีฬามืออาชีพ
แต่เพราะอายุ แม้เขาจะฝึกซ้อมอย่างบ้าคลั่ง ก็ยังไม่มีโอกาสได้ก้าวขึ้นสู่เวทีระดับอาชีพ
“ลุง” อายุ 30 ปีจะไปเป็นนักกีฬาอาชีพงั้นหรือ?
บางทีนั่นอาจเป็นแค่ความฝันที่กดเก็บไว้ในใจเท่านั้น โจวเหย่ถึงกับพลิกตัวไปมานอนไม่หลับนับครั้งไม่ถ้วนในยามค่ำคืน คำว่า “เป็นนักกีฬาอาชีพ” ราวกับเป็นเรื่องน่าอับอาย
เขาไม่กล้าพูดเรื่องนี้กับใครเลย
แต่วันนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว!
เขาทะลุมิติมาแล้ว!
ได้เริ่มต้นใหม่แล้ว!
ตอนนี้เขาอายุ 19 ปี เป็นวัยทอง แถมเริ่มต้นจากการเป็นตัวสำรองของทีมสองประจำมณฑล
ยังจะมีจุดเริ่มต้นไหนสมบูรณ์แบบกว่านี้อีกหรือ!!!
ไม่มี!
ไม่มีอีกแล้ว!!
ในเมื่อสวรรค์มอบโอกาสให้เขาครั้งหนึ่ง แล้วจะไม่ทุ่มสุดกำลังได้อย่างไร?!
แพ้หรือ?
โจวเหย่กลัวแพ้หรือไง?
เขาจะไปกลัวบ้าอะไร!!!
สิ่งที่เขากลัวคือ ต่อให้ทุ่มสุดกำลังแล้ว ก็ยังไปไม่ถึงจุดสูงสุด!
โจวเหย่วัย 30 ปีเคยสัมผัสความรู้สึกนั้นมาแล้วครั้งหนึ่ง
เขารู้ดีว่าเมื่ออยู่ต่อหน้ากีฬาที่แข่งขันกันอย่างโหดร้าย อายุ! คือกำแพงที่ไม่มีวันข้ามพ้น!
แต่ตอนนี้ไม่ใช่อีกแล้ว...
19 ปี!
วัยทองที่โจวเหย่แทบไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึง
เขากลัวเพียงเรื่องเดียว—ทั้งที่เดิมทีตัวเองทำได้แท้ ๆ แต่กลับเป็นฝ่ายยอมแพ้ไปเอง!
โจวเหย่ไม่มีวันยอมให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น
ไม่มีวัน!
เด็ดขาด!
ตูม——!!!
ชั่วขณะนั้น เปลวไฟที่ถูกกดข่มมานานพลุ่งพล่านขึ้นในอกของโจวเหย่
ประกายไฟเพียงน้อยนิดก็ลามเป็นไฟป่าได้!
โจวเหย่รู้สึกว่าอารมณ์ที่ห่างหายไปนานของตัวเองถูกจุดให้ลุกโชนขึ้นอย่างสมบูรณ์!
โจวเหย่คนที่เคยคลั่งไคล้การเล่นปิงปองจนแทบเสียสติ—กลับมาแล้ว!!!
“โค้ช รู้สึกได้ไหมครับ?”
นักกีฬาคนหนึ่งพึมพำ “โจวเหย่เขา...เหมือนเปลี่ยนไปเลย สภาพของเขาดูไม่ค่อยปกติเท่าไร”
“ใช่ ฉันรู้สึกว่าโจวเหย่เหมือนกำลังคลั่งเล่นแล้ว”
“ไม่ห้ามเขาหรือครับ?”
นักกีฬาต้องรักษาความสงบเยือกเย็นไว้ให้ได้ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ไหน
แต่เห็นได้ชัดว่าสภาพของโจวเหย่ไม่ปกติ
“ปล่อยให้เขาเล่นเถอะ”
โค้ชไช่เอ่ยช้า ๆ “เขาเก็บกดมานานหนึ่งเดือน ถึงฉันจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับไอ้หนูนี่ ถึงได้เฉื่อยชาระหว่างฝึกซ้อมขนาดนั้น”
“แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยก็มีทางระบาย...”
“อีกอย่าง...”
ไช่คังหยุดพูดไปครู่หนึ่ง นักกีฬารอบข้างคนหนึ่งก็ถามขึ้นตามสัญชาตญาณว่า “อีกอย่างอะไรครับโค้ช?”
“อีกอย่าง ถ้าเขารักษาสภาพแบบนี้ไว้ได้ตลอด การเก็บเขาไว้ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้”
ไช่คังมองด้วยแววตาชื่นชม
สมัยหนุ่ม ๆ เขาเป็นที่รู้จักจากสไตล์การเล่นที่เน้นบุกหนัก ตอนนั้นชาติของต้าเซี่ยเพิ่งเริ่มผงาดขึ้นมา สถานะในเวทีนานาชาติยังไม่สูงนัก ประเทศมหาอำนาจรอบข้างจึงไม่เห็นต้าเซี่ยอยู่ในสายตา
ปีนั้นลำบากแค่ไหนน่ะหรือ?
ไม่มีเสบียง ไม่มีที่พัก ไม่มีอาหาร!
กระทั่งรถรับส่งไปสนามแข่งขันก็ยังปฏิเสธไม่ให้นักกีฬาต้าเซี่ยขึ้นรถ
ในสถานที่ที่ไม่คุ้นทั้งภาษาและผู้คน ต้าเซี่ยมาในฐานะผู้เข้าแข่งขัน แต่กลับได้รับการปฏิบัติแย่ยิ่งกว่านักข่าวจากประเทศมหาอำนาจเสียอีก!
แต่นักกีฬาต้าเซี่ยในตอนนั้นยอมแพ้หรือ?
ไม่มีทาง!!
ไม่มีอะไรกินใช่ไหม! งั้นก็ซื้อขนมปังแห้งข้างทางมากินรองท้องสิ!
ไม่มีที่พักหรือ? โรงแรมเก่า ๆ ก็ใช่ว่าจะพักไม่ได้!
ส่วนหมอประจำทีมกับโค้ชผู้ช่วยไม่ได้รับอนุญาตให้ติดตามไปด้วย งั้นก็ไม่ต้องไปสิ!!
หอบกระเป๋ายาเข้าไปเองก็เหมือนกันนั่นแหละ!!
เงื่อนไขที่เข้มงวดนับไม่ถ้วนไม่ได้หยุดฝีเท้าของนักกีฬาต้าเซี่ย ตรงกันข้าม การจงใจกลั่นแกล้งเช่นนี้กลับทำให้ทุกคนอัดอั้นด้วยเพลิงโทสะอยู่ในอก!
สนามแข่งขันในวันนั้นเมื่อ 30 ปีก่อนร้อนอบอ้าวไม่ต่างจากวันนี้
แต่ไช่คังก็ฝ่าด่านคู่แข่งมาได้ด้วยสไตล์การเล่นดุดันของตัวเอง
เขาสู้จนเลือดขึ้นหน้า!
สู้จนคลั่ง!
สู้ได้เหมือนโจวเหย่ในวันนี้ไม่มีผิด!
คนเหล่านั้นที่เคยคิดขวางทางเขา ล้วนถูกเขาเหยียบย่ำไว้ใต้ฝ่าเท้า!
ภาพเมื่อ 30 ปีก่อนราวกับหวนกลับมาตรงหน้า
ไช่คังคล้ายมองเห็นเงาของตัวเองในอดีตจากตัวโจวเหย่
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคู่แข่งที่แข็งแกร่งจนแทบเอาชนะไม่ได้ ไช่คังกับโจวเหย่ต่างก็ตะโกนคำเดียวกันออกมา!
“เข้ามาเลย!!!”
“เข้ามาเลย!!!”
ในชั่วขณะนี้ เสียงคำรามของโจวเหย่ประสานเข้ากับเสียงของไช่คังเมื่อ 30 ปีก่อนอย่างสมบูรณ์!
ตูม——!!
ลูกปิงปองสีขาวระเบิดขึ้นบนโต๊ะ แรงหมุนอันรวดเร็วทำให้วิถีของลูกขาวพุ่งเป็นมุมแหลมเกือบถึงขั้นอันตราย!
หมุน!
ยังคงเป็นลูกหมุนของโจวเหย่!
เขายังไม่ยอมแพ้อีกหรือ!!!
“แกบีบให้ฉันต้องทำแบบนี้เอง...!!”
จ้าวฟานกัดฟันจนแทบแตก เขาคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดโจวเหย่ถึงได้เหนียวแน่นราวกับแมลงสาบ ไม่ว่าเขาจะออกแรงแค่ไหนก็ยังเจาะแนวรับของโจวเหย่ไม่เข้า!
ทำไมกัน!!
ทำไม!!!
เขาคือตัวสำรองอันดับหนึ่งของทีม เป็นจ้าวฟานจอมยิงหนักที่ทิ้งห่างอันดับสองอย่างขาดลอย!
เขาไม่เชื่อหรอกว่าตัวเองจะเจาะแนวรับของโจวเหย่ไม่ได้!
ตูม——!!
เสียงกระหึ่มของกระแสปราณระเบิดก้องกลางอากาศในชั่วขณะนั้น!
พลังปราณสีขาวเก้าสายปรากฏขึ้นรอบร่างแทบจะพร้อมกัน คลื่นไร้รูปร่างแผ่ออกไปทั่วสารทิศ แขน เอว และต้นขา!
ทั้งสามส่วนถูกห่อหุ้มด้วยระลอกคลื่นสีขาวแทบจะพร้อมกัน!
เสียงระเบิดดังสนั่น——!!
ในชั่วพริบตาที่ตี ลูกปิงปองพุ่งไปหาโจวเหย่ด้วยความเร็วอันน่าสะพรึง!
การบุกกระหน่ำด้วยกระแสปราณ!!
นี่คือไพ่ตายของจ้าวฟาน การบุกกระหน่ำด้วยกระแสปราณ!!
เสียงฮือฮาดังขึ้น ผู้คนบนม้านั่งโค้ชต่างหน้าถอดสี—แย่แล้ว!
แต่ในชั่วพริบตานั้นเอง เสียงพึมพำของโจวเหย่ราวกับดังมาจากขุมนรก
“ในที่สุด...ก็รอจนได้...”
โจวเหย่กำลังคลั่งเล่น แต่เขาไม่ลืม!
ทันทีที่กระแสปราณของจ้าวฟานปรากฏ โจวเหย่ก็ปรับตำแหน่งยืนอย่างรวดเร็วราวสายฟ้า แขนที่อยู่ข้างลำตัวก็กลับมาตั้งไว้ด้านหน้าอกในชั่วพริบตา!
แววตาของโจวเหย่คมกริบจนน่าหวาดหวั่น ส่วนร่างกายตึงแน่นราวคันธนูที่ถูกขึ้นสายเต็มกำลัง พร้อมรับการโจมตีนี้ได้ทุกเมื่อ!
เวลาในชั่วขณะนี้ราวกับหยุดนิ่ง!
ไช่คังกับเหมาเสี่ยวชวนไม่เข้าใจว่าโจวเหย่เตรียมจะทำอะไรจากท่านี้
แต่ถ้าเป็นก่อนทะลุมิติ จะต้องมีแฟนปิงปองตะโกนลั่นแน่ ๆ ว่า—
“เชี่ย!!! เดี๋ยวก่อน!!!”
“นะ...นี่มันของเสี่ยวพั่ง—”
“ท่าเตรียมพุ่งเปลี่ยนเส้นตรงอย่างดุดัน!”