มุมปากเจียงซินกระตุกเล็กน้อย “ดูท่าเธอก็ไม่ได้ชอบเจียงหย่วนหวนมากขนาดนั้นนี่”
“ฉันจะไปชอบเขาทำไม?”
ถ้าเขาไม่ใช่คุณชายใหญ่แห่งตระกูลเจียง จางหมิงฮว่าคงไม่คิดจะไปเอาอกเอาใจคุณชายเจ้าสำราญที่มีนิสัยเสียไปทั้งตัวคนนั้นหรอก
สู้เจ้าหมาน้อยที่เรียกเธอว่า ‘พี่สาว’ ด้วยเสียงหวาน ๆ ไม่ได้หรอกหรือ?
เจียงซินพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ผ่านไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า “เธอรู้ไหมว่าเซวี่ยเยว่เหยาคลั่งรักเจียงหย่วนหวน ถึงกับหมายมั่นปั้นมือจะเป็นนายหญิงใหญ่แห่งตระกูลเจียงให้ได้?”
จางหมิงฮว่ามองเธอด้วยสีหน้าพูดไม่ออก “เธอคงไม่ได้คิดจะยุให้ฉันไปสู้กับเซวี่ยเยว่เหยาหรอกนะ?”
เจียงซินตอบ “ฉันแค่พูดตามข้อเท็จจริง”
จางหมิงฮว่าจู่ ๆ ก็มองเธอพลางยิ้ม สีหน้าไม่มีความหยิ่งผยองและดุร้ายอย่างตอนแรกอีกแล้ว “เจียงซิน ฉันให้เธอห้าหมื่น เธอช่วยแสดงละครกับฉากหนึ่งได้ไหม?”
เจียงซินไม่สนใจเธอ หันหลังเดินจากไปทันที
“โธ่ รอก่อนสิ อย่าเพิ่งรีบร้อนเลย ราคาเราคุยกันได้ ห้าแสน หนึ่งล้าน หนึ่งล้านห้า...สองล้าน...ห้าสิบล้าน มากกว่านี้ไม่ได้แล้วนะ ฉันขาดทุนยับแน่!”
เจียงซินหันกลับมา บอกเลขบัญชีธนาคารให้เธอ “โอนมาครึ่งหนึ่งก่อน ถือเป็นเงินมัดจำ”
จางหมิงฮว่า “……”
เธอสูดหายใจ “ได้!”
“เซวี่ยเยว่เหยาคนโง่นั่น ถึงกับคิดว่าเธอเป็นกระต่ายน้อยไร้พิษสง กระต่ายน้อยกับผีน่ะสิ เธอนี่มันซาลาเปางาดำชัด ๆ!”
จางหมิงฮว่าบ่นไปพลาง โอนเงินด้วยความเจ็บปวดใจไปพลาง