“อาซิน เป็นอะไรไป? พูดสิ!”
เจียงซินกัดริมฝีปากจนซีดเผือด ถึงฝืนไม่ให้ส่งเสียงแปลก ๆ ออกมาได้ “ฉันไม่เป็นไร... อย่าโทรมาอีกเลย เราเลิกกันแล้ว!”
“เจียงซิน ฉันยอมลดทิฐิแล้ว แถมยังขอโทษเธอแล้ว เธอยังต้องการอะไรอีก?”
หากการที่เจียงซินไม่แยแสเรื่องที่เขาทะเลาะวิวาทกับคนอื่นในตอนกลางวัน ทำให้เจียงหย่วนหวนตื่นจากความเพ้อฝันที่ว่า “เธอแค่งอนเท่านั้น” คำพูดเรื่องเลิกกันของเธอตอนนี้ก็ทำให้เขาพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง
“เจียงซิน ฉันไม่เคยก้มหัวอ้อนวอนใครขนาดนี้มาก่อน หรือแค่เพราะฉันทำผิดครั้งเดียว เธอถึงจะตัดสินประหารฉันเลยหรือไง? เธอใจร้ายขนาดนั้นเลยหรือ ความสัมพันธ์ของเราตั้งนาน...”
มือข้างหนึ่งของเจียงซินกำโทรศัพท์ไว้ ส่วนอีกข้างกำต้นแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของเสิ่นเยี่ยนแน่น น้ำเสียงสั่นเครืออย่างหนัก
“เจียงหย่วนหวน เราไปต่อกันไม่ได้แล้ว!”
“ไม่! เจียงซิน เธอกำลังร้องไห้อยู่ใช่ไหม? เธอยังมีใจให้ฉันอยู่ใช่หรือเปล่า?”
เจียงซินกำลังร้องไห้จริง ๆ แต่ไม่ได้ร้องเพราะเจียงหย่วนหวน เธอ...
“เธอโกรธเรื่องฉันกับเซวี่ยเยว่เหยาใช่ไหม? ฉันกับเธอไม่มีอะไรกันจริง ๆ คืนนั้นฉันแค่ขาดสติไปเอง ฉันไม่ได้ชอบเธอ อาซิน เชื่อฉันนะ ฉันรักแค่เธอ!”
จู่ ๆ เจียงซินก็ถามเขาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ถ้าตอนที่ฉันคบกับคุณ ฉันไปจูบดูดดื่มกับผู้ชายคนอื่น...”
“เธ้ากล้า!”
เจียงซินยังพูดไม่ทันจบ เจียงหย่วนหวนก็ตะโกนอย่างเดือดดาล ราวกับจะฆ่าเธอกับผู้ชายชั่วคนนั้นให้ตาย
เจียงซินกระตุกมุมปาก ก่อนจะวางสายทันที แล้วใช้แรงเฮือกสุดท้ายปิดเครื่อง