เจียงซินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจว่าเขาถามเรื่องอะไร เธอส่ายหน้า “ต่อจากนี้ เรื่องทุกอย่างของเขาไม่เกี่ยวกับฉันอีกแล้วค่ะ”
เสิ่นเยี่ยนไม่พูดอะไร คิ้วกับนัยน์ตาของเขาดำสนิท ใบหน้าคมเข้มเย็นชา ปกติก็ชวนให้รู้สึกถึงแรงกดดันอย่างยิ่งอยู่แล้ว ยิ่งตอนเงียบก็ยิ่งเป็นเช่นนั้น
ข้อมือของเจียงซินยังอยู่ในอุ้งมือเขา เธอเริ่มกระสับกระส่าย จึงเอ่ยเรียกเสียงเบา “คุณเสิ่นคะ”
“เจียงซิน”
เสิ่นเยี่ยนมองเธอด้วยแววตาสงบนิ่ง “เจียงหย่วนหวนก็ไม่ได้พูดผิดไปเสียทีเดียว ผมไม่ใช่คนดี”
เจียงซินนิ่งอึ้ง “ใครเขาพูดถึงตัวเองแบบนั้นกันคะ?”
เสิ่นเยี่ยนตอบ “ก็แค่พูดตามความจริง”
“...”
เจียงซินเม้มริมฝีปาก “เรื่องในอนาคตฉันเองก็เดาไม่ได้หรอกค่ะ แต่ฉันรู้ว่าคุณเสิ่นดีกับฉันมาตลอด แล้วก็เชื่อว่าคุณเสิ่นเป็นคนหยิ่งในศักดิ์ศรี เพราะฉะนั้น...”
ถึงเขาอยากยุติความสัมพันธ์นี้ ก็คงไม่ทำให้เธอบอบช้ำไปทั้งตัวเหมือนเจียงหย่วนหวน
แม้เธอจะไม่ได้พูดออกมา แต่เสิ่นเยี่ยนกลับเดาคำพูดที่เธอเก็บไว้ได้อย่างง่ายดาย
เขาปล่อยมือเธออย่างไม่ใส่ใจ แล้วเอนหลังพิงเบาะ “เพราะงั้น คุณเตรียมพร้อมจะเลิกกับผมได้ทุกเมื่อเลยสินะ?”
เจียงซินมองแววอ่อนโยนในดวงตาและคิ้วของเขาที่เลือนหายไป เหลือเพียงความเย็นชาเฉียบคม เธอกำแก้วชานมในมือแน่นโดยไม่รู้ตัว แล้วเงียบงัน ไม่รู้จะตอบคำถามนี้อย่างไร
น้ำเสียงของเสิ่นเยี่ยนเย็นลงกว่าเดิม “พูดสิ”
เจียงซินไม่คุ้นกับท่าทีแบบนี้ของเขา เธอกัดริมฝีปาก “ตอนคบกับเจียงหย่วนหวน ไม่มีใครเห็นด้วยเลยสักคน ทุกคนมองฉันเป็นแค่ของเล่นชิ้นหนึ่งของเขา คิดว่าฉันไม่มีวันคู่ควรกับตระกูลเจียง แล้วนับประสาอะไรกับคุณล่ะคะ คุณเสิ่น!”