เฉินหยวนที่เพิ่งลงสนามครั้งแรกได้สัมผัสถึงความหอมหวานที่ชวนให้หลงใหล แม้จะผ่านไปสามรอบแล้วก็ยังคงมีเรี่ยวแรงเหลือเฟือ
เจียงอี๋เว่ยรู้สึกว่าตัวเองแทบจะทนไม่ไหวแล้ว
เดิมทีเจียงอี๋เว่ยยังอยากช่วยเฉินหยวนเก็บห้องให้เรียบร้อย แต่พอถึงตอนหลัง เธอก็ฝืนต่อไม่ไหว หมดแรงจนไม่มีใจจะคิดเรื่องเก็บห้องอีกแล้ว
……
วันพุธ เวลาเจ็ดโมงครึ่งเช้า
เฉินหยวนตื่นขึ้นมาบนเตียงในห้องนอนรับรอง พอลืมตาก็เห็นเจียงอี๋เว่ยอยู่ข้าง ๆ
เจียงอี๋เว่ยนอนเรียบร้อยดี ไม่เหมือนอูเย่อร์ที่พลิกตัวไปมาทั้งคืน แถมยังชอบซุกเข้ามาในอ้อมแขนของเขา
เฉินหยวนไม่ได้ปลุกเจียงอี๋เว่ย เมื่อคืนทั้งคู่เหน็ดเหนื่อยกันไม่น้อย ผู้หญิงร่างกายอ่อนแอกว่า ให้เธอพักต่ออีกสักหน่อยก็เป็นเรื่องปกติ
เฉินหยวนเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว หยิบเสื้อผ้ามาชุดหนึ่งแล้วสวมใส่ จากนั้นก็ส่งข้อความหาลูซี่ ให้เธอจัดคนมาทำความสะอาดห้อง
จากนั้นเฉินหยวนก็หยิบกุญแจรถ ขับเฟอร์รารี่พูโรซังเกวไปมหาวิทยาลัย
แผนสวมบทเด็กเรียนดีเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง
เมื่อเดินเข้าห้องเรียน ก็เห็นหลี่เสียงกับเพื่อนอีกสองคนนั่งอยู่ตรงแถวหลังริมหน้าต่าง
เฉินหยวนเดินเข้าไปนั่งข้างทั้งสามคนทันที
“ฉันนึกว่าวันนี้นายจะจ้างคนมาเรียนแทนอีกซะแล้ว” เฉินหยวนพูดพลางยิ้ม เมื่อเห็นหลี่เสียงดูงัวเงีย ก็ดูออกว่าเมื่อคืนคงเข้านอนไม่เร็ว
“หาคนมาเรียนแทนคาบเช้าแปดโมงไม่ได้เลย ฉันเพิ่มเงินเป็นห้าสิบหยวนต่อคาบแล้วก็ยังไม่มีใครรับ” หลี่เสียงหาวพลางพูด
เฉินหยวนแซวว่า “งั้นก็แปลว่ายังให้เงินไม่มากพอสิ ถ้าเพิ่มเป็นร้อยหยวนต่อคาบ บางทีอาจมีคนรับก็ได้นะ”