เกมดำเนินไปเรื่อย ๆ บรรยากาศก็ยิ่งคึกคัก ทุกคนค่อย ๆ สนิทสนมกันมากขึ้น
พอถึงสี่ทุ่มครึ่ง หลี่อิ้งเหลือบมองเวลาบนมือถือ ก่อนจะลุกขึ้นพูดว่า “ทุกคน วันนี้พอแค่นี้เถอะ ดึกมากแล้ว กลับดึกไม่ปลอดภัย”
ในกลุ่มคนสิบกว่าคนที่นั่งอยู่ มีผู้ชายแค่สี่คน ที่เหลือเป็นผู้หญิงทั้งหมด แถมยังหน้าตาดีกันทุกคน
“อืม... งั้นก็ได้” เฉิงเหยียนเห็นได้ชัดว่ายังเล่นไม่หนำใจ เธอยังมีคำถามอีกตั้งเยอะที่ไม่ได้ถาม
แต่ในเมื่อหัวหน้าห้องบอกว่าจะกลับแล้ว เธอก็ไม่ได้คัดค้าน
“ได้ งั้นฉันไปจ่ายเงินก่อนนะ” หลี่เสียงพูดพลางลุกขึ้น “แล้วก็ ค่าใช้จ่ายวันนี้ฉันเลี้ยงเองทั้งหมด”
“วู้ฮู้ ขอบคุณคุณชายหลี่!” หลี่หรูอี้ส่งเสียงโห่แซวอย่างไม่คิดอะไร
“ไม่เอาดีกว่า พวกเรามีกันตั้งเยอะ ค่าอาหารอย่างน้อยก็สองพันหยวน ให้นายจ่ายคนเดียวแพงเกินไป” เฉิงเหยียนรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง “หารกันดีกว่า”
“ใช่ ๆ หารกันดีกว่า” หวังรุ่ยพยักหน้าเห็นด้วย
“อืม... เราหารกันเถอะ” หลี่อิ้งพูด “ให้นายจ่ายคนเดียวตั้งสองพันกว่าหยวน มันเกินไปหน่อย”
พอหัวหน้าห้องเอ่ยปาก คนอื่น ๆ ก็พากันเสนอให้หารค่าใช้จ่าย
“ดูท่าคุณชายหลี่คงต้องเลี้ยงคราวหน้าแล้วล่ะ” เฉินหยวนยิ้มพลางตบไหล่หลี่เสียงเบา ๆ
ส่วนในใจเฉินหยวนกำลังนึกถึงคำพูดของหลี่หรูอี้เมื่อครู่ เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายคิดมากเกินไป “เพื่อนร่วมชั้นทุกคนก็ดูเป็นคนดี จะมีคนใจแคบขนาดนั้นได้ยังไง?”
ถึงอย่างนั้น หลี่เสียงก็ยังเป็นคนออกไปจ่ายเงินข้างนอก ส่วนคนอื่น ๆ โอนเงินคืนให้เขาในแชตกลุ่ม