พอมาถึงไห่อานเฉิง สิ่งแรกที่ทั้งสี่คนทำคือแวะไปไน่เสวี่ย แต่ละคนซื้อชานมหนึ่งแก้ว โดยเฉินหยวนเป็นคนจ่ายเงิน
พอได้ชานมไข่มุกน้ำตาลทรายแดงของตัวเองมา หลี่เสียงจิบไปคำหนึ่งแล้วพูดอู้อี้ว่า “ดีนะที่ตอนนี้ไน่เสวี่ยไม่ฮิตแล้ว จำได้ว่าตอนมัธยมต้น ทุกครั้งที่ไปไน่เสวี่ยต้องรอเป็นชั่วโมงกว่าจะได้ชานม”
“ฉันชอบไน่เสวี่ยที่คนไม่เยอะแบบนี้แหละ”
“ประธานไน่เสวี่ยได้ยินคุณพูดแบบนี้คงเป็นลมไปแล้ว” หลี่หรูอี้แซว
เฉินหยวนอดหัวเราะไม่ได้ ส่วนตัวเขาสั่งมะม่วงสุดหรูตามปกติ มีมะม่วงก็เลือกมะม่วง ถ้าไม่มีมะม่วงก็แล้วแต่เลย
“ตอนมัธยมต้นฉันคิดไว้เลยว่าจะซื้อแฟรนไชส์ไน่เสวี่ยสักร้าน ไม่ต้องเปิดขายหรอก เอาไว้ดื่มคนเดียว ฮ่า ๆ” หลี่เสียงพูดพลางหัวเราะ
ทั้งกลุ่มคุยกันไปพลางเดินไปยังไห่ตี่เลาชั้นบน
ไห่ตี่เลายังคงเหมือนเมื่อก่อน คนเยอะมาก แต่หลี่เสียงจองที่ไว้ทางออนไลน์แล้ว แถมกดรับคิวล่วงหน้ามาเรียบร้อย จึงไม่ต้องต่อแถวอีก
พนักงานพาทั้งสี่คนเข้าไปนั่งในห้องส่วนตัว หลี่เสียงยิ้มร่าแล้วพูดว่า “เพื่อนเอ๊ย ฉันอุตส่าห์ขอห้องส่วนตัวมาให้ด้วยนะ”
“เพื่อน เดี๋ยวนายเป็นคนจ่ายใช่ไหม” หลี่หรูอี้ถามขึ้นกะทันหัน
หลี่เสียงส่ายหน้า “พวกเธอในกลุ่มบอกว่าจะแชร์กัน”
“งั้นไม่เอาห้องส่วนตัวดีกว่า ห้องส่วนตัวต้องจ่ายเพิ่ม ถ้าทุกคนแชร์กัน ผู้หญิงบางคนอาจไม่พอใจนายเพราะเงินแค่ไม่กี่สิบหยวนก็ได้นะ” หลี่หรูอี้เตือน
หลี่เสียงขมวดคิ้ว “คงไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง แค่คนละสามสี่สิบหยวนเอง”