เจียงอี๋เว่ยลองคิดดูแล้ว รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้มีแบรนด์ไหนที่อยากเดินดูเป็นพิเศษ เธอส่ายหน้าเบา ๆ เป็นเชิงว่าไม่มี
“ได้ งั้นเราไปเดินดูร้านอาร์โอจีกันเถอะ ฉันกะว่าจะซื้อคอมสักเครื่อง” เฉินหยวนพูด คอมพิวเตอร์ในหอของเขาเป็นแค่โน้ตบุ๊ก ถึงจะเป็นรุ่นที่ใช้การ์ดจอ 5090 ก็ยังมีประสิทธิภาพสู้คอมตั้งโต๊ะไม่ได้อยู่ดี
ข้อจำกัดในหอพักทำให้ใช้ได้แค่โน้ตบุ๊ก แต่ที่บ้านนั้นต่างกันโดยสิ้นเชิง
หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ใช้เวลาอยู่กับการจัดสเปกคอมที่ร้านอาร์โอจี
เมื่อเฉินหยวนเห็นเคสแฟนซื่อเฉินจีของอาร์โอจีเปิดไฟขึ้น แสงไฟไล่สว่างทีละชั้นพร้อมดวงตาอาร์โอจี เขาก็รู้สึกราวกับก้าวขาไม่ออก
ยังมีคีย์บอร์ดยาคูซ่าที่แสงไฟเท่กว่าวู้ทติ้ง กับหูฟังเกมมิ่งไร้สายที่ให้บรรยากาศอีสปอร์ตแบบเต็มพิกัด
ในหัวของเฉินหยวนมีอยู่แค่คำเดียว ซื้อ!
นี่มันสวรรค์ของผู้ชายชัด ๆ เหมือนกับตอนผู้หญิงเห็นลิปสติกกับกระเป๋าเต็มห้อง
เฉินหยวนอยากยกสวรรค์ของผู้ชายแห่งนี้กลับบ้านไปทั้งห้อง และเขาก็ทำอย่างนั้นจริง ๆ ทั้งเมาส์ทั้งคีย์บอร์ดซื้อมาเป็นกอง
ถึงจะใช้จริงแค่ชุดเดียว แต่ของที่เหลือก็เอาไปแขวนผนังเป็นของตกแต่งได้
กว่าจะกลับบ้านอย่างอิ่มเอมใจก็ปาเข้าไปจนถึงช่วงพลบค่ำ
ตลอดบ่ายวันนี้เขาซื้อทั้งเสื้อผ้า นาฬิกาข้อมือ และคอมพิวเตอร์ เรียกได้ว่ากอบโกยมาเต็มไม้เต็มมือ
เขาให้ทางร้านส่งคอมพิวเตอร์ไปที่บ้านโดยตรง เฉินหยวนขับเฟอร์รารี่พาเจียงอี๋เว่ยกลับไปยังเชินเจิ้นเบย์นัมเบอร์วัน
พอกลับถึงบ้าน ก็เห็นถุงแอร์เมสกองหนึ่งวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบตรงโถงทางเข้า