“ผมก็เพิ่งย้ายมาเหมือนกัน คงต้องรบกวนคุณช่วยจัดการทีมแม่บ้านให้เรียบร้อยหน่อยนะครับ” เฉินหยวนพาจางฮั่นหยางเดินชมรอบบ้าน โดยจงใจหลีกเลี่ยงห้องนอนรับรองที่เจียงอี๋เว่ยพักอยู่
“ส่วนห้องนี้ ผมรู้สึกว่าไม่ค่อยได้ใช้ทำอะไร คุณช่วยเคลียร์ของข้างในออกให้หมด แล้วปรับปรุงให้เป็นห้องเล่นเกมนะครับ”
“ห้องแต่งตัวสองห้องนี้ ผมอยากให้ช่วยหาของมาเติมให้เต็มโดยเร็ว ส่วนโต๊ะกลางห้องก็ช่วยซื้อพวกเครื่องประดับกับนาฬิกาข้อมือมาเก็บไว้ให้ผมหน่อย ปล่อยให้โล่งแบบนี้ดูขัดตาไปหน่อย”
จางฮั่นหยางจดทุกอย่างไว้ในใจ
“ส่วนงบประมาณ ไม่มีเพดานครับ สรุปค่าใช้จ่ายของแต่ละเดือนมาให้ผมดูหน่อยก็พอ” เฉินหยวนพูดพลางยืดเอว “วันนี้เอาไว้เท่านี้ก่อนแล้วกัน พรุ่งนี้เราค่อยเริ่มงานอย่างเป็นทางการนะครับ”
“ได้ครับ คุณเฉิน” จางฮั่นหยางโค้งคำนับเล็กน้อย
หลังจางฮั่นหยางจากไป เจียงอี๋เว่ยก็ไม่รู้โผล่มาจากไหน “คุณจางคนนี้เป็นยังไงบ้าง”
“ก็ใช้ได้ครับ ยังไงผมก็ไม่ได้ตั้งเงื่อนไขอะไรไว้สูงอยู่แล้ว” เฉินหยวนยิ้มตอบ
“จะตั้งเงื่อนไขต่ำ ๆ ไม่ได้นะ คุณคู่ควรกับสิ่งที่ดีที่สุด” เจียงอี๋เว่ยยิ้มบาง ๆ แล้วซุกเข้ามาในอ้อมอกของเฉินหยวน พอในบ้านไม่มีใคร เธอก็กลับมาออดอ้อนอย่างตามใจตัวเองอีกครั้ง
“พี่อี๋เว่ย บัตเลอร์จางเคยเป็นพ่อบ้านส่วนตัวของประธานกลุ่มจิงจี้ไม่ใช่เหรอครับ พี่เคยบอกว่าตอนนี้กลุ่มจิงจี้กำลังลำบากไม่ใช่เหรอ”
“พี่ว่า ผมมีโอกาสซื้อทั้งตึกจิงจี้ 100 ได้ไหมครับ”
เฉินหยวนถามขึ้นมา ความคิดนี้เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อสองวันก่อน ตอนที่ได้ยินเจียงอี๋เว่ยแนะนำบัตเลอร์จางกับตึกจิงจี้ 100 ให้เขาฟัง