ตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น เหวินเหมียนลูบหัวตัวเองแล้วพบว่าไข้ลดแล้ว
เมื่อวานบ่ายเธอทรมานอยู่ตลอดทั้งบ่ายจริง ๆ
เธอลากร่างกายที่หนักอึ้งและร้อนผ่าวกลับหอพัก ขอให้เพื่อนร่วมห้องช่วยซื้อยาให้ จากนั้นก็คลุมโปงหลับไปนาน ไข้ต่ำ ๆ ขึ้น ๆ ลง ๆ อยู่หลายรอบ ในที่สุดก็หายสนิทเสียที
เธอนอนหงายอยู่บนเตียง จ้องเพดานเหม่อไปสองสามวินาที ก่อนจะยกนิ้วแตะหน้าผากอีกครั้งอย่างไม่วางใจ
เย็น ๆ สบายใจจัง
“ยังดี ยังดี” เธอถอนหายใจยาว พลิกตัวแล้วซุกหน้าลงกับหมอนอีกครั้ง “ถ้าไข้จนสมองเสียจริง ๆ ก็คงเหมือนวงการคณิตศาสตร์สูญเสียเกาส์ไปเลยนะ”
888 ที่เพิ่งออนไลน์เข้ามาได้ยินประโยคนี้พอดี จึงได้แต่เงียบงัน โฮสต์นี่หน้าหนาเพิ่มขึ้นทุกวันจริง ๆ
【รู้ไหมว่าเมื่อวานเธอเจอใครในลิฟต์】
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ความคิดของเหวินเหมียนก็ชะงักไป
เมื่อวานไข้ขึ้นสูงจนสมองมึนงง ความทรงจำทั้งหมดเหมือนถูกกั้นด้วยกระจกฝ้าขุ่น ๆ จึงพร่าเลือนไปหมด
เธอจำได้แค่ว่าตัวเองเวียนหัวจนเกือบล้ม ระหว่างที่เลือนรางเหมือนมีใครยื่นมือมาพยุงไว้อย่างมั่นคง ส่วนภาพที่เหลือเลือนหายไปหมด
เธอฮึดฮัดอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม “ฉันรู้อยู่แล้ว”
888 ตื่นตัวขึ้นมาทันที 【ใคร? เธอจำได้ด้วยเหรอ?】
เหวินเหมียนตอบอย่างเต็มปากเต็มคำ ออกเสียงชัดถ้อยชัดคำ “เลยเฟิง”
888:【......】
ระบบเงียบกริบ เกือบถูกโฮสต์ของตัวเองทำให้ค้างไปเลย
【ตั้งสติหน่อย! นั่นคือนายเอก!】
เสียงตะโกนนั้นทำเอาความผ่อนคลายสบายใจของเหวินเหมียนมลายหายไปทันที
ร่างของเหวินเหมียนที่ซุกอยู่ในหมอนแข็งทื่อขึ้นมาทันควัน
????
ใครนะ???
คนใจดีที่พยุงเธอไว้ในลิฟต์เมื่อวาน ที่แท้ก็คือฉู่อวี้โจวเหรอ?!
เหวินเหมียนกลืนน้ำลาย “งั้นฉู่อวี้โจวคงไม่ได้พูดอะไรใช่ไหม”
ถึงทั้งคู่จะเจอกันจริง ๆ จัง ๆ ไม่กี่ครั้ง อย่างมากก็แค่ครั้งที่สนามกีฬา แต่เธอก็เคยทำเรื่องรู้สึกผิดอย่างแอบเปลี่ยนหนังสือเรียนของเขา