บ้านนี้ตัวท็อมนักสืบ ส่วนฉันรับหน้าที่ร้องช่วยด้วย!

ตอนที่ 1 คดีฆาตกรรมสะเทือนทั้งเมือง

10 นาที· 2.2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“อ๊า!”

ตี 4 เรือเก็บขยะที่แล่นอยู่ปลายน้ำของแม่น้ำรอบเมืองกู้แขนข้างหนึ่งของมนุษย์ขึ้นมาได้

ตอนที่ชุดสืบสวนคดีฆาตกรรมเดินทางมาถึง ฟ้ายังไม่สาง แนวกั้นพื้นที่ถูกขึงยาวไปตามริมฝั่งแม่น้ำ

ทีมกู้ศพทยอยงมหาชิ้นส่วนร่างกายขึ้นมาได้อีก 6 ชิ้น

เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานขมวดคิ้วแน่น ย่อตัวลงตรวจดูผ้ากันน้ำริมฝั่ง

“เรียบร้อยเกินไปแล้ว”

ศีรษะ ลำตัว แขนขา รอยตัดของแต่ละชิ้นเรียบเนียนหมดจด

ร่างนั้นเว้าหายไปตรงกลางท่อนหนึ่งจนถึงตอนนี้ก็ยังหาไม่พบ

เครื่องหน้าทุกส่วนยังอยู่ในตำแหน่งเดิม แต่กลับดูขัดตาอย่างบอกไม่ถูก คล้ายหน้ากากหนังมนุษย์ที่ทำอย่างหยาบ ๆ

มือของเจ้าหน้าที่สืบสวนหนุ่มที่กำลังถ่ายภาพสั่นอย่างหนัก

ชั่วขณะที่แฟลชสว่างขึ้น เขาเหลือบเห็นผนังด้านในของอุโมงค์ใต้สะพานฝั่งตรงข้าม

บนนั้นมีตัวหนังสือสีแดงฉานเรียงเป็นแถว เขียนทีละขีดอย่างชัดเจน

“รายที่สาม ต่อได้ถูกใจหรือยัง?”

หลังฟ้าสาง ข่าวก็ปิดไม่อยู่ในที่สุด

ช่วงเวลาเร่งด่วนยามเช้า มีคนถ่ายแนวกั้นริมแม่น้ำจากอีกฟากของเขตเมือง รูปถูกส่งขึ้นอินเทอร์เน็ต เพียงครึ่งชั่วโมงก็ทะยานขึ้นสู่อันดับหนึ่งของรายการยอดนิยม

มีคนในช่องแสดงความคิดเห็นขุดคดีเก่าสองคดีที่มีวิธีการคล้ายกันขึ้นมา พอนำมาเปรียบเทียบกัน ทั้งเมืองก็ฮือฮา

วิธีการก่อเหตุเหมือนกัน ตัวหนังสือเปื้อนเลือดก็เหมือนกัน

รายแรกเกิดวันที่ 3 เมษายน รายที่สองวันที่ 19 เมษายน

วันนี้คือวันที่ 28 เมษายน

เจียงเหมียนยังไม่รู้เรื่องกระแสฮือฮาครั้งนี้เลยแม้แต่น้อย

บัตรผ่านชั่วคราวห้อยอยู่ตรงอก ระบุตำแหน่งของเธอว่าเป็นเจ้าหน้าที่จัดการเอกสารภายนอก

“ยินดีต้อนรับสู่สำนักงานสืบสวนคดีฆาตกรรม”

พี่หลิววางเมล็ดแตงโมหนึ่งกำมือลงในมือเจียงเหมียน ยิ้มต้อนรับอย่างกระตือรือร้นเป็นพิเศษ

เจียงเหมียนรีบรับไว้แล้วกล่าวขอบคุณ

วันนี้เป็นวันแรกที่เธอมาช่วยงานสาขาหลินเจียง

สำนักงานสืบสวนคดีฆาตกรรมแห่งอาณาจักรมังกรเป็นหน่วยงานที่จัดตั้งขึ้นเพื่อรับผิดชอบคดีฆาตกรรมสำคัญโดยเฉพาะ สำนักงานใหญ่ดูแลคดีซับซ้อนทั่วประเทศ และมีสำนักงานสาขาตามพื้นที่ต่าง ๆ

สำนักงานสาขาหลินเจียงแบ่งเป็นทีมคดีสำคัญ ศูนย์พิสูจน์หลักฐาน ทีมข้อมูล และห้องธุรการกลาง แต่ละฝ่ายรับผิดชอบงานของตนตามปกติ หากเกิดคดีใหญ่ก็จะร่วมมือกันสืบสวน

ส่วนที่เจียงเหมียนจะไปประจำก็คือห้องธุรการกลาง

“ที่นี่ไม่ซับซ้อนหรอก รับส่งเอกสาร จดบันทึกการประชุม จัดระเบียบแฟ้มคดีเก่า ๆ ทำความคุ้นเคยสักสองวันก็ทำได้แล้ว”

เจียงเหมียนพยักหน้ารัว ๆ ขณะฟัง

ไม่ต้องลงพื้นที่ แถมยังกินข้าวตรงเวลาได้ ที่นี่เหมาะกับเธอมาก

ตลอด 4 ปีที่เจียงเหมียนเรียนอยู่มหาวิทยาลัยสหมังกร สาขาการจัดการข้อมูลสืบสวน สมรรถภาพร่างกายของเธอรั้งท้าย ทักษะยิงปืนก็รั้งท้าย ส่วนวิชาต่อสู้ เธอกับคู่ฝึกซ้อมล้มลุกคลุกคลานจนสนิทกันอย่างลึกซึ้ง

วันรับปริญญา ทั้งครอบครัวประชุมล้อมวงกันตลอดทั้งคืน

พ่อของเธอ เจียงฉงซาน ผู้เชี่ยวชาญคดีค้างเก่าที่ได้รับเชิญเป็นพิเศษจากสถาบันวิทยาศาสตร์นิติวิทยาศาสตร์แห่งอาณาจักรมังกร แฟ้มคดีค้างเก่าที่มีชื่อเขาอยู่ทั่วประเทศนั้นกองสูงเป็นภูเขา

“ไม่งั้นไปห้องเก็บแฟ้มดีไหม?”

แม่ของเธอ เสิ่นชิงอู๋ ผู้เชี่ยวชาญสูงสุดแห่งสถาบันวิจัยตรวจสอบร่องรอยแห่งอาณาจักรมังกร ว่ากันว่าเธอมองเส้นผมเพียงเส้นเดียวก็ทายปีนักษัตรของผู้ต้องสงสัยได้

“ห้องเก็บแฟ้มฝุ่นเยอะ อย่าลืมใส่หน้ากาก”

พี่ชายของเธอ เจียงเจวี๋ย หัวหน้าทีมคดีสำคัญที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของสำนักงานใหญ่สำนักงานสืบสวนคดีฆาตกรรมแห่งอาณาจักรมังกร เป็นความภาคภูมิใจของทั้งหน่วยงาน

“อยู่ให้ห่างจากคดี ถ้าขาดเงินก็บอก”

คนที่เว่อร์ที่สุดคือพี่สาวของเธอ เจียงซิง เจ้าหน้าที่สืบสวนพิเศษระดับตำนานที่เคยบุกทลายแก๊งข้ามพรมแดนด้วยตัวคนเดียว อุตส่าห์โทรศัพท์ทางไกลมาจากต่างเมืองเพื่อกำชับว่า “ถ้าใครรังแกเธอ บอกชื่อฉันไป”

เจียงเหมียนกอดโทรศัพท์ไว้ ทั้งซาบซึ้งทั้งรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี

เหมือนลอตเตอรี่พันธุกรรมชั้นเลิศของครอบครัว พอมาถึงมือเธอกลับได้รางวัลขอบคุณที่ร่วมสนุก

ความใฝ่ฝันของเธอตั้งแต่เด็กไม่เคยเปลี่ยน หาที่ทำงานสบาย ๆ ใช้ชีวิตเรื่อย ๆ ไปจนเกษียณอย่างปลอดภัย

แค่ไม่ทำให้ครอบครัวต้องลำบาก ก็ถือว่าเธอเอาการเอางานแล้ว

พอดีกับที่โครงการจัดระเบียบแฟ้มคดีเก่าของลุงหลัวขาดคน เขาจึงถามว่าเธอเต็มใจไปช่วยสัก 3 เดือนไหม

ไม่ต้องลงพื้นที่ ไม่ต้องจับคน รับผิดชอบแค่รับส่งเอกสาร จดบันทึกการประชุม และแปลงแฟ้มคดีเป็นข้อมูลดิจิทัล คิดค่าจ้างเป็นรายวัน

พูดง่าย ๆ ก็คือมาช่วยงานชั่วคราว ไม่ได้เป็นเจ้าหน้าที่สืบสวน และไม่มีสิทธิ์สืบคดี

เจียงเหมียนแทบอยากขนแฟ้มคดีเก่าอีกครึ่งลังที่เหลือกลับมาให้ลุงหลัวเสียเดี๋ยวนั้น

งานธุรการดีจะตาย งานธุรการช่างวิเศษ ทำไปเรื่อย ๆ จนแก่ได้เลย

เก้าโมงครึ่ง เจียงเหมียนปูผ้าห่มผืนเล็กสำหรับงีบกลางวันลงบนโต๊ะทำงาน

แม่เตรียมผ้าห่มสีเหลืองนวลผืนนั้นไว้ให้ มุมหนึ่งยังปักชื่อเธอเอาไว้ด้วย

เธอเติมน้ำร้อนใส่กระติกน้ำ โยนเก๋ากี้ลงไป 3 เม็ด แล้วฟุบหน้าลงบนโต๊ะ หลับตาพริ้มอย่างมีความสุข

แต่บรรยากาศในสำนักงานกลับไม่ค่อยปกตินัก

“รายที่สามแล้ว ฆาตกรเหิมเกริมเกินไปแล้ว!”

“เมื่อเช้าฉันได้ยินทีมกู้ศพพูด สภาพน่าสยดสยองจนแทบทนมองไม่ไหว”

“กระแสยอดนิยมกดไม่ลงเลย เช้านี้โทรศัพท์จากประชาชนแทบไหม้”

คนที่พูดคือเพื่อนร่วมงานหลายคนในห้องธุรการ

พี่หลิวที่ชอบกินเมล็ดแตงโมอายุราว 40 ปี เป็นศูนย์รวมข่าวสารของสำนักงานสาขา

เสี่ยวหวังที่กำลังเคาะแป้นพิมพ์อยู่มาจากทีมข้อมูล ใต้ตาดำคล้ำจนแทบแขวนขวดน้ำมันได้

ยังมีหญิงสาวอีกคนกำลังย่อตัวรองน้ำอยู่หน้าเครื่องกดน้ำ เธอชื่อซูเหยียนหนิง เป็นเพื่อนร่วมหอและเพื่อนสนิทของเจียงเหมียนที่รู้จักกันตอนเรียนมหาวิทยาลัยสหมังกร

ซูเหยียนหนิงหน้าตาสวย ทักษะการต่อสู้ได้คะแนนเต็มทุกวิชา การประเมินตอนจบได้อันดับหนึ่ง ถูกทีมคดีสำคัญเลือกตัวไปทันที

เวลานี้เธอกอดแฟ้มคดีปึกหนึ่งไว้ ใต้ตาก็มีรอยคล้ำเป็นปื้นสองข้าง

“หนิงหนิง?” เจียงเหมียนถามเสียงเบา “ทำไมมาอยู่ฝ่ายธุรการของเราล่ะ?”

“มาขอบันทึกการลงพื้นที่ของสองคดีแรก” ซูเหยียนหนิงวางแฟ้มลงแล้วลดเสียงพูด “คดีหั่นศพ ได้ยินแล้วใช่ไหม?”

เจียงเหมียนส่ายหน้าตามตรง

วันนี้เธอเอาแต่ศึกษารายการอาหารในโรงอาหาร จำได้แค่ว่าหัวสิงโตตุ๋นซีอิ๊วกับซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานชั้น 1 อร่อยและกินกับข้าวได้ดี กินจนง่วงซึมไปหมด

“เธอนี่ไม่สนใจอะไรเลยจริง ๆ” ซูเหยียนหนิงจิ้มหน้าผากเธออย่างสุดจะทน “ทั้งเมืองแทบระเบิดอยู่แล้ว”

“ไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย” เจียงเหมียนหดตัวเข้าไปในผ้าห่มอีกนิด “ฉันมาแค่จัดเอกสารเอง”

ซูเหยียนหนิงทั้งขำทั้งโมโหกับท่าทีไม่รู้ร้อนรู้หนาวของเธอ จึงคร้านจะสนใจแล้วพลิกแฟ้มคดีต่อ

เสียงพูดคุยในสำนักงานยังคงดำเนินต่อไป

“ที่สำคัญคดีนี้ประหลาดสุด ๆ” พี่หลิววางเมล็ดแตงโมลง “ผู้ตายทั้ง 3 คนเป็นหญิงสาวอายุ 25–26 ปี อยู่คนเดียว หายตัวไปกลางดึก ศพถูกทิ้งไว้ใน 3 เขต แต่ไม่มีกล้องวงจรปิดตัวไหนจับภาพฆาตกรได้เลย”

เสี่ยวหวังรับคำ “ผู้ตายรายแรกขาดมือซ้าย รายที่สองขาดขาขวา”

“ส่วนรายนี้ขาดลำตัวไปช่วงหนึ่ง พวกเธอว่า ชิ้นส่วนที่หายไปถูกเอาไปไว้ไหน?”

ซูเหยียนหนิงพลิกแฟ้มคดี คิ้วขมวดเข้าหากัน “มีคนจัดการศพเป็นพิเศษ ตัดเล็บให้ด้วย แม้แต่เส้นผมก็หวีแสกกลาง เหมือนกำลังจัดแต่งหุ่นจำลอง”

“ฉันได้ยินมานะ” พี่หลิวลดเสียงลงไปอีก “ผู้ตายทั้ง 3 คนไม่รู้จักกัน แต่หน้าตากลับคล้ายกันมาก”

ตอนแรกเจียงเหมียนกำลังเหม่อลอย

พอได้ยินประโยคนี้ ไม่รู้ทำไมจู่ ๆ ก็รู้สึกเย็นวาบขึ้นมาที่แผ่นหลัง

คน 3 คน มีใบหน้าเดียวกัน

ซูเหยียนหนิงดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากแฟ้มคดี “ผู้ตายสองรายแรกกู้เงินทำศัลยกรรมความงามผ่านแพลตฟอร์มเดียวกันก่อนหายตัวไป”

“ผู้ตายรายที่สองโพสต์รูปเซลฟีในโมเมนต์ก่อนหายตัวไป 3 วัน บอกว่าช่วงพักฟื้นทรมานมาก หน้าตาน่าเกลียดจนไม่อยากออกจากบ้าน”

“มีใครแสดงความคิดเห็นข้างล่างไหม?” เสี่ยวหวังถาม

“มีบัญชีที่ไม่มีรูปประจำตัวทิ้งข้อความไว้หนึ่งประโยค” ซูเหยียนหนิงหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนอ่านออกมา “ไม่เป็นไรหรอก ยังไงแต่เดิมก็ไม่เหมือนคนอยู่แล้ว”

พี่หลิวลูบแขนที่ขนลุกชัน แล้วเปลี่ยนเรื่อง “เออใช่ พวกเธอรู้ไหม ลูกสาวของผู้เชี่ยวชาญเจียงฉงซาน เพิ่งมาช่วยงานที่สำนักงานสาขาเรา”

“ลูกสาวของตาแก่เจียงที่ไขคดีค้างเก่า 97 คดีได้ไง”

“ครอบครัวนั้นมีแต่ยอดคน ไม่รู้ว่าลูกสาวคนเล็กอยู่ฝ่ายไหน…”

เจียงเหมียนดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าครึ่งหนึ่งเงียบ ๆ

ขอโทษนะคะ ลูกสาวคนเล็กจากบ้านยอดคนนั่งไร้ประโยชน์อยู่ตรงข้ามเฉียง ๆ จากพี่นี่เอง

ขณะนั้นเอง มีศีรษะหนึ่งโผล่เข้ามาตรงประตูสำนักงาน “เจียงเหมียนอยู่ไหน? ฉันลุงหลัว เพื่อนร่วมงานเก่าของพ่อเธอ”

สายตาทั้งห้องจับจ้องไปยังผ้าห่มสีเหลืองนวลผืนนั้น

เจียงเหมียนโผล่ออกมาจากผ้าห่ม นั่งตัวตรงอย่างว่าง่าย “สวัสดีค่ะลุงหลัว”

ผู้มาใหม่อายุห้าสิบกว่า ถือแก้วเคลือบปากบิ่นไว้ใบหนึ่ง ยิ้มอย่างใจดี “พ่อเธอบอกว่าวันนี้จะมา ฉันเลยตั้งใจลงมาดู”

พี่หลิวคีบเมล็ดแตงโมไว้ สีหน้าซับซ้อนหลากหลาย

ก่อนลุงหลัวจะจากไป เขายังกำชับว่า “เหมียนเหมียน ขาดเหลืออะไรก็บอกลุงหลัวนะ แต่ช่วงสองสามวันนี้อย่าขึ้นไปข้างบน ทีมคดีสำคัญได้คดีใหญ่มา”

เจียงเหมียนพยักหน้าอย่างว่าง่าย มองส่งลุงหลัวออกจากประตู แล้วฟุบกลับลงบนโต๊ะ

“ฆาตกรป่วยหรือเปล่านะ” เธอพึมพำงัวเงีย “หั่นศพแล้วยังตัดได้เรียบร้อยขนาดนั้น โรคย้ำคิดย้ำทำขั้นสุดหรือไง…”

สิ้นเสียง ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากหน้าประตู

สำนักงานพลันเงียบกริบ

เจียงเหมียนโผล่ดวงตาออกมาข้างผ้าห่มข้างหนึ่ง

ผู้มาใหม่รูปร่างสูง สวมชุดปฏิบัติการสีดำ ไหล่กว้างขายาว คิ้วตาเย็นชา

หัวหน้าทีมคดีสำคัญ เซี่ยหลินยวน

อาจารย์จากมหาวิทยาลัยสหมังกรเอ่ยถึงเขาทีไรก็ชมไม่ขาดปาก ทำคดีได้รวดเร็ว แม่นยำ เด็ดขาด แค่คนเดียวก็ทำงานได้เท่ากับทีมสืบสวนเฉพาะกิจหนึ่งทีม

ในระบบสืบสวนคดีฆาตกรรมทั่วอาณาจักรมังกร มีเพียงคนเดียวที่แย่งตำแหน่งเจ้าหน้าที่สืบสวนหนุ่มผู้มากความสามารถและอายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์กับพี่ชายของเธอ เจียงเจวี๋ย ได้ นั่นก็คือเขา

เซี่ยหลินยวนเดินตรงไปข้างซูเหยียนหนิงแล้วพลิกดูแฟ้มคดี

“ผู้ตายทั้ง 3 คนไม่รู้จักกัน แต่ทุกคนเคยกู้เงินทำศัลยกรรมความงามเมื่อปีที่แล้ว”

“ตรวจสอบแพทย์ผ่าตัดหลักของพวกเธอ ตรวจสอบหมายเลขแม่แบบการผ่าตัด” เขาวางแฟ้มคดีลงบนโต๊ะ “ฆาตกรกำลังคัดของมีตำหนิออกตามแม่แบบชิ้นหนึ่ง”

ซูเหยียนหนิงเข้าใจทันที คว้าแฟ้มคดีแล้วพุ่งออกไป “ฉันจะไปขอรายชื่อเดี๋ยวนี้!”

เจียงเหมียนหดตัวอยู่ในผ้าห่ม พยักหน้าอย่างกึ่งเข้าใจกึ่งไม่เข้าใจ ได้แต่คิดว่าคนเก่งทำคดีก็ไม่เหมือนคนทั่วไปจริง ๆ

แต่เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับคนที่มาจัดเอกสารชั่วคราวอย่างเธอล่ะ

เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นตรงทางเดิน พริบตาเดียวคนในสำนักงานก็หายไปกว่าครึ่ง

เหลืออีก 20 นาทีกว่าโรงอาหารจะเปิด เจียงเหมียนตัดสินใจงีบก่อนสักตื่น

เธอหาววอด วางศีรษะบนแขนแล้วเคลิ้มหลับ

ในตอนนั้นเอง เสียงหนึ่งพลันดังขึ้นในหัว

【ติ๊ง ระบบนักสืบอัจฉริยะเริ่มทำงานแล้ว】

【ตรวจพบคดีที่ยังไม่คลี่คลาย โฮสต์โปรดคาดการณ์ผู้เคราะห์ร้ายในคดีฆาตกรรมต่อเนื่องภายใน 10 นาที】

【เริ่มจับเวลา เหลือ 9 นาที 59 วินาที】

เจียงเหมียน: “???”

เธอเบิกตาโพลงทันที เด้งพรวดขึ้นมาจากผ้าห่ม แล้วกวาดตามองรอบตัว

“ใครพูดน่ะ?”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป