ซูเสี่ยวหม่านก้มมองตัวเอง
“มีอะไรหรือ”
แค่นี้ยังไม่พอให้เก่งขึ้นอีกหรือไง
ตอนนี้เธอมีความสามารถในการป้องกันตัวแล้วก็จริง แต่คนเราย่อมมีเวลาที่เผลอเรอและเหนื่อยล้า ในเมื่อไม่อาจเปิดเผยเรื่องมิติได้ เธอก็ต้องทำให้คนเหล่านี้เห็นคุณค่าของตัวเอง
เดินทางมาถึงเมืองหลวงได้อย่างราบรื่น
ฐานที่มั่นหวาเฉิง ฐานที่ใหญ่ที่สุดและปลอดภัยที่สุดในอนาคต
กู้สวินเคยเห็นซูเสี่ยวหม่านมาก่อน จึงไม่ได้ตกใจนัก “ไม่เป็นไร น้องสาวคงตกใจมาหลายวันแล้วสินะ”
ซูเสี่ยวหม่านส่ายหน้า แล้วโยนเป้ลงบนเตียง
“ก็พอไหว”
กู้สวินเห็นว่าเธอไม่ได้ดูเหมือนคนขวัญหนีดีฝ่อ “เธอหลบอยู่ที่นี่มาตลอดเหรอ”
ซูเสี่ยวหม่านกลอกตา
“จะเป็นไปได้ยังไง ฉันจะออกไปฟันซอมบี้ต่างหาก”
เธอไม่คิดจะสร้างภาพลักษณ์สาวน้อยบอบบางหรอก
เธอจะทำให้ทุกคนรู้ว่าเธอเก่ง!!
เก่งจนไม่มีใครกล้ารังแกเธอ
เสี่ยวอวิ๋นชวนมีสีหน้าตกตะลึง
“ฟันซอมบี้?”
ด้วยหน้าตาแบบนี้ กับร่างกายบอบบางแบบนี้เนี่ยนะ
ซูเสี่ยวหม่านเลิกคิ้ว “ทำไม ชวนเก๋อดูถูกฉันหรือไง”
ต่อให้เสี่ยวอวิ๋นชวนจะไม่รู้จักดูสีหน้าคนแค่ไหน เขาก็รู้ว่าตอนนี้ควรพูดอะไร “เปล่า ฉัน...”
“โครม!”
ทันใดนั้น โครงเตียงตรงหน้าก็แตกกระจายเกลื่อนพื้น
ลู่เยี่ยนจือผลักประตูเข้ามาเห็นภาพนี้พอดี เขาแทบไม่ยกเปลือกตาขึ้นด้วยซ้ำ ก่อนจะปิดประตูลง
“เอะอะอะไรกัน”
แม้แต่เสี่ยวอวิ๋นชวนที่ผ่านเรื่องราวมามากมายก็ยังตะลึง เดินไปหาซูเสี่ยวหม่านแล้วคว้ามือเธอไว้ทันที
“เธอ...เธอทำได้ยังไง”
เมื่อกี้เขาตาฝาดไปหรือเปล่า
ทำไมเด็กสาวคนนี้แค่ตบเบา ๆ ทีเดียว เตียงก็พังเสียแล้ว