ซูเสี่ยวหม่านไหล่ตกลงทันที
กลัวอะไรก็เจออย่างนั้นจริง ๆ พระเอกกับนางเอกนี่เป็นหมาหรือไง ทำไมถึงตามหลอกหลอนไม่เลิกแบบนี้!
เมื่อครู่อยู่ในตึก เจียงฮ่าวอวี่นึกว่าตัวเองหูฝาด แต่หลังจากยืนอยู่ข้างหน้าต่างอีกพักใหญ่ ถึงได้มั่นใจว่าลู่เยี่ยนจือมาจริง ๆ
“พี่ลู่ มีคนจากกองทัพมาหรือคะ”
ไป๋เชียนเชียนมองชายหนุ่มตรงหน้า ใบหน้าค่อย ๆ แดงระเรื่อ “พี่ฮ่าวอวี่ คนนี้คือใครหรือคะ”
ชายหนุ่มสูงเกินหนึ่งเมตรแปด ใบหน้าคมเข้ม ผิวสีทองแดง สวมเสื้อยืดแขนสั้นสีเขียวคู่กับกางเกงคาร์โก้สีเดียวกัน เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อแน่นกระชับ
ริมฝีปากบางเม้มแน่น ดวงตาดอกท้อฉายแววเย็นชา ดูท่าทางไม่ใช่คนที่ใครจะหาเรื่องด้วยได้ง่าย ๆ
แต่ถึงอย่างนั้นก็ชวนให้ฮอร์โมนพลุ่งพล่านเสียจริง
ซูเสี่ยวหม่านบังเอิญเห็นภาพนี้พอดี เมื่อนึกถึงลักษณะนิสัยของไป๋เชียนเชียนในนิยาย ก็ขยับตัววูบไปยืนขวางหน้าลู่เยี่ยนจือ
“พี่ชาย พวกเรากลับกันเถอะ”
บ้าจริง เธอลืมไปได้ยังไงนะ
นางเอกมีเสน่ห์ดึงดูดคนได้ทั่วหล้า เพียงเพศตรงข้ามได้ใกล้ชิดกับเธอ ก็จะเผลอเอนเอียงไปเข้าข้างเธอโดยไม่รู้ตัว
ในนิยายต้นฉบับ ลู่เยี่ยนจือไม่เคยเกี่ยวข้องกับไป๋เชียนเชียน เธอจะปล่อยให้การมาของตัวเองทำร้ายผู้ยิ่งใหญ่ในอนาคตไม่ได้เด็ดขาด
ไป๋เชียนเชียนได้ยินเสียงคุ้นหู จึงเอื้อมมือมาคว้าตัวเธอไว้ “เสี่ยวหม่าน เป็นเธอจริง ๆ ด้วย สองวันนี้เธอไปไหนมา พี่ฮ่าวอวี่ร้อนใจแทบแย่แล้ว”
จากนั้นก็สำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า
“ทำไมเธอแต่งตัวแบบนี้ล่ะ เสี่ยวหม่าน ขอโทษนะ ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง ฉันวิ่งช้าไปถึงได้ดึงดูดซอมบี้มา ไม่เกี่ยวกับพี่ฮ่าวอวี่เลย ขอร้องล่ะ อย่าโทษเขาเลยนะ”