ผู้เฒ่าจ้าวมักจะพูดว่าเจียงเซิงเป็นคนที่ตกลงมาจากฟ้า แต่ใคร ๆ ก็คิดว่าคำพูดของเขาเป็นแค่การเปรียบเปรย
แต่เมื่อเห็นแววตาเคารพยำเกรงของผู้เฒ่า เจียงเซิงก็งุนงงอย่างมาก “ท่านปู่ คำพูดนี้หมายความว่ายังไงกันแน่?”
“ตามตัวอักษร”
ผู้เฒ่าอธิบาย “ปีนั้น ข้าดูดาวอยู่บนยอดเขาอู๋เหลียง และเห็นกับตาว่าเจ้าพุ่งลงมาจากฟ้าเหมือนดาวตก กระแทกลงตรงหน้าข้าอย่างแรง”
“ตอนนั้น เจ้าทุบพื้นเป็นหลุมใหญ่ แต่ร่างกายกลับไม่มีรอยขีดข่วนเลย”
ผู้เฒ่ามองสำรวจเจียงเซิงไปมาด้วยสีหน้าสับสน “ตอนนั้นข้าก็รู้ว่าเจ้าไม่ใช่คนธรรมดา มีโอกาสสูงที่จะเป็นเซียนลงมาจุติ”
“น่าเสียดายที่ไม่มีใครเชื่อคำพูดของข้าเลย”
เจียงเซิงมองผู้เฒ่าด้วยสีหน้าประหลาด อย่าว่าแต่คนอื่นไม่เชื่อเลย แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ค่อยจะเชื่อเรื่องที่ผู้เฒ่าพูดเท่าไหร่
มันเหลือเชื่อและพิลึกเกินไป
“ถึงแม้เจ้าจะความจำเสื่อม แต่ข้าเชื่อแน่ว่าเจ้าไม่ใช่คนธรรมดา บางทีอาจเป็นวาสนาที่สวรรค์ส่งมาให้ตระกูลจ้าวของข้า”
ผู้เฒ่าไม่สนใจเจียงเซิง พูดต่อว่า “ด้วยเหตุนี้ ข้าจึงขัดคำคัดค้านของคนในตระกูล ให้เจ้าแต่งงานกับเสวี่ยเอ๋อ หวังจะใช้วิธีนี้ผูกมัดเจ้าไว้กับตระกูลจ้าว”
“เมื่อวันข้างหน้าเจ้าได้ความทรงจำกลับคืน ตระกูลจ้าวของข้าจะได้พลิกผันทะยานฟ้า อาศัยโชควาสนาของเจ้า”
“แต่ข้าไม่เคยคาดคิดเลยว่าเสวี่ยเอ๋อจะทำเรื่องที่ทำร้ายเจ้าได้ถึงเพียงนั้น”
“เจียงเซิง เป็นเพราะเห็นแก่ตัวของข้าเองที่ทำให้เจ้าต้องทนทุกข์ ข้าผิดต่อเจ้ายิ่งนัก!”
พูดไปพูดมา ผู้เฒ่าก็คุกเข่าต่อหน้าเจียงเซิงด้วยความรู้สึกผิด
“ท่านปู่ อย่าเลยนะ!”
เจียงเซิงเปลี่ยนสีหน้าทันที รีบเข้าไปพยุงผู้เฒ่าไว้ “ไม่ว่าคนอื่นในตระกูลจ้าวจะทำกับผมยังไง แต่พระคุณที่ท่านมีต่อผม ผมจะจดจำไว้ในใจไม่มีวันลืม”