เมื่อมาถึงห้องจัดเลี้ยง จี้หมิงเยว่มีงานต้องจัดการ จึงให้เจียงเซิงไปเดินเล่นตามสบายก่อน
ในเวลานี้ภายในห้องจัดเลี้ยงเต็มไปด้วยบุคคลสำคัญ ไม่เพียงแต่เหล่าพ่อค้าและเศรษฐีท้องถิ่นของเจียงโจวเท่านั้น ยังมีบุคคลสำคัญมากมายจากเมืองใกล้เคียงหรือแม้แต่เมืองหลวงที่มารวมตัวกันที่นี่
เพียงแต่ เจียงเซิงไม่รู้จักใครเลย และก็ไม่ได้ตั้งใจจะไปทำความรู้จักกับผู้คนเหล่านี้
เขาสนใจอาหารอันโอชะมากกว่า เพราะสามปีที่อยู่ในตระกูลจ้าว เขาใช้ชีวิตแย่กว่าหมูและสุนัข ไม่เคยเห็นอาหารดีๆ มากมายขนาดนี้มาก่อน
ไม่นาน หลิวซูอีและจ้าวจงเสวี่ยก็มาถึงห้องจัดเลี้ยงเช่นกัน
ตอนนี้ตระกูลหลิวรุ่งเรืองไร้ขีดจำกัด หลิวซูอีก็มีชื่อเสียงโด่งดัง พอปรากฏตัวก็กลายเป็นจุดสนใจในวงสังคมเล็กๆ มีผู้คนมากมายเข้ามาทักทายและทำความรู้จัก
“ไอ้ขี้แพ้ก็คือขี้แพ้ เข้าไปในงานเลี้ยงระดับสูงแบบนี้ก็รู้จักแต่กินดื่ม ไม่รู้จักสร้างเครือข่ายผู้คน ช่างเป็นคนที่เอาไว้ไม่ได้จริงๆ”
เมื่อเห็นเจียงเซิงกำลังกินดื่มอย่างเอร็ดอร่อยอยู่ในโซนอาหาร จ้าวจงเสวี่ยก็สบถดูถูกด้วยความรังเกียจ
“ตอนนี้เรื่องสังสรรค์สำคัญกว่า ไม่ต้องไปสนใจไอ้โง่นั้นหรอก”
หลิวซูอีกระหยิ่มเย็นชา “มันแค่ได้ความสัมพันธ์ของจี้เสี่ยวหยวนเล็ดลอดเข้ามา ไม่มีใครมองมันเป็นคนหรอก”
“พอตระกูลหลิวกลายเป็นหุ้นส่วนอย่างเป็นทางการของตระกูลจี้ได้เมื่อไหร่ ฉันจะไปฟ้องผู้รับผิดชอบของตระกูลจี้ถึงความผิดต่างๆ ของจี้เสี่ยวหยวนเอง ถ้าจี้เสี่ยวหยวนล้มลง ไอ้ขี้แพ้นั่นก็ตกเป็นของเราให้จัดการตามอำเภอใจ”