นอกเมืองจินหลิง ทางออกสนามสอบ
เนื่องจากเกิดคลื่นสัตว์ร้ายขนาดย่อมขึ้นกะทันหันในพื้นที่ชั้นสอง และมีสัตว์ร้ายระดับสามขั้นสูงสุดปรากฏตัว อาจารย์คุมสอบจึงรีบเข้าไปช่วยเหลือ
หน้า门เหล็กกล้ามีนักเรียนที่สอบเสร็จแล้วมารวมตัวกันไม่น้อย
บางคนกำลังคุยกันอย่างตื่นเต้นเรื่องคะแนนของตัวเอง บางคนก้มหน้าก้มตานั่งยองอยู่ข้างทางด้วยความหดหู่ ขณะที่บางคนบาดเจ็บไปทั้งตัวและกำลังให้เจ้าหน้าที่พยาบาลพันแผล
หลินชิงเฉิงยืนพิงรถออฟโรดสีดำ คอยมองไปทางส่วนลึกของป่าทึบเป็นระยะ
นักเรียนทยอยเดินออกมาจากเขตแดนรกร้างเป็นกลุ่มเล็ก ๆ บ้างสีหน้าเปี่ยมสุข บ้างห่อเหี่ยว
บางคนบาดเจ็บ บางคนประคองเพื่อนร่วมทาง แต่ยังมีผู้เข้าสอบอีกหลายคนที่หายสาบสูญ!
ชายวัยกลางคนที่คาบบุหรี่ยังคงนั่งอยู่หลังหน้าต่าง คอยให้คะแนนนักเรียนที่ออกมาอย่างขอไปที
เขาเหลือบมองลู่เฉิน «วางกระเป๋าไว้บนนี้»
ลู่เฉินวางกระเป๋าไว้ที่หน้าต่าง แล้วหยิบแก่นอสูรออกมาจากข้างใน แก่นอสูรระดับหนึ่ง 43 เม็ด แก่นอสูรระดับสอง 22 เม็ด
จากนั้นก็เป็นแก่นผลึกสีม่วงอ่อนขนาดเท่าลูกวอลนัต ซึ่งเปล่งแสงริบหรี่อยู่ราง ๆ
บุหรี่ในปากชายวัยกลางคนร่วงลงบนโต๊ะ เขาเงยหน้าจ้องลู่เฉิน «นายฆ่ามันหรือ?»
ลู่เฉินแสยะยิ้ม «มันพุ่งมาชนหมัดผมเอง คุณเชื่อไหมล่ะ?»
ชายวัยกลางคนชะงักไปหลายวินาที «คิดคะแนน» เขาหยิบแก่นอสูรระดับสามขึ้นมา แล้วนำไปจ่อเครื่องนำทาง
«ติ๊ด—แก่นอสูรระดับสามขั้นต้น คะแนน +500»
บนหน้าจอ ชื่อของลู่เฉินอยู่ในอันดับ 3 และหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น
«รอเดี๋ยว» เขาหยิบเครื่องสื่อสารขึ้นมา แล้วพูดเสียงเบาอยู่สองสามคำ
ลู่เฉินไม่สนใจเขา ยืนพิงประตู หลับตาพักผ่อน
สิบ分钟ผ่านไป ผู้เข้าสอบอีกกลุ่มก็กลับมา
ยี่สิบนาทีต่อมา อาจารย์คุมสอบเริ่มตรวจนับจำนวนคน
ชายหนุ่มที่ใคร ๆ เรียกว่าคุณชายโจว มีคนประคองเดินออกมาจากป่าทึบ
ใบหน้าของเขาซีดเผือด พอเห็นลู่เฉิน ทั้งร่างก็สั่นอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะรีบเบือนสายตาหนี ทำเป็นมองไม่เห็น
«คุณชายโจว ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?» ลูกน้องที่ประคองเขาถาม
«มะ...ไม่เป็นไร» โจวมู่ลดเสียง «อย่าพูด รีบไป»
โจวมู่เติบโตในเมืองจินหลิง ตั้งแต่เล็กก็ติดตามผู้ใหญ่เข้าออกลานล่าสัตว์หลายแห่ง จึงพบเห็นสัตว์ร้ายมานับไม่ถ้วน
เขารู้ว่ายิ่งสัตว์ร้ายมีระดับสูง สติปัญญาก็ยิ่งมาก
ราชาหมาป่าระดับสามขั้นสูงสุดไม่มีทางหวาดกลัวมนุษย์คนหนึ่งโดยไม่มีเหตุผล
เว้นเสียแต่ว่าคนผู้นั้นจะแข็งแกร่งกว่าราชาหมาป่ามาก หรือบนตัวเขามีบางสิ่งที่ทำให้แม้แต่สัตว์ร้ายยังหวาดกลัว
สองทุ่มตรง การสอบสิ้นสุดลง
นักเรียนที่รอดชีวิต: 1,860 คน บาดเจ็บ: 127 คน สูญหาย: 15 คน
ลู่เฉินได้คะแนนรวม 958 คะแนน อยู่ในอันดับสาม
อันดับหนึ่ง เฉินโม่ 1,235 คะแนน
อันดับสอง หลี่หู่ 1,059 คะแนน
อันดับสาม ลู่เฉิน 958 คะแนน
อันดับสิบสาม โจวมู่ 721 คะแนน
...อันดับ 1,922 เฉียนตัวตัว 1 คะแนน
หมายความว่านักเรียนที่ได้ 1 คะแนนล่าได้เพียงสัตว์ร้ายระดับหนึ่งขั้นต้นหนึ่งตัวเท่านั้น
ยังมีนักเรียนอีก 78 คนที่ได้ศูนย์คะแนน ตามกฎของสำนักศึกษา พวกเขาจะถูกไล่ออก
พอประกาศผลสอบ ฝูงชนก็ฮือฮาขึ้นมาทันที
«บ้าเอ๊ย? อันดับสามเป็นใคร? ลู่เฉินเหรอ? ไม่เคยได้ยินชื่อนี้เลย รุ่นเรามีคนชื่อลู่เฉินด้วยหรือ?»
«958 คะแนน? ห่างจากอันดับสองแค่ 101 คะแนนเองไม่ใช่หรือไง?»
«หมอนี่เป็นใครกัน ถึงได้เก่งขนาดนี้?»
«คงเป็นลูกหลานตระกูลใหญ่สักตระกูลหรือเปล่า?»
«เป็นไปไม่ได้! ฉันรู้จักคนจากตระกูลใหญ่หมดแล้ว ไม่มีใครชื่อลู่เฉินสักคน!»
ท่ามกลางฝูงชน เด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่คนหนึ่งจ้องใบประกาศผลสอบ คิ้วขมวดแน่น
เฉินโม่ อันดับหนึ่ง 1,235 คะแนน
เขาหันไปมองเด็กหนุ่มผิวคล้ำที่ยืนอยู่ข้างกาย «หลี่หู่ ลู่เฉินคนนี้มีที่มายังไง?»
หลี่หู่เกาหัว สีหน้างุนงง «ไม่รู้สิ ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน อาจเป็นคนจากตระกูลลึกลับก็ได้มั้ง?»
เฉินโม่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนกวาดตามองหาท่ามกลางฝูงชน ไม่นานเขาก็พบเป้าหมาย
เด็กหนุ่มที่ยืนพิงประตู หลับตาพักผ่อนอยู่คนนั้น
เฉินโม่จ้องเขาอยู่นาน
เขาฝึกฝนมาครบหนึ่งปีเต็ม ตื่นตอนตีห้าทุกวัน ฝึกจนฟ้ามืดจึงหยุด เป้าหมายของเขาคือทำเนียบผู้สังหารมังกร คือเยียนตู คือเวทีของเสินโจวทั้งผืน แต่เด็กใหม่ที่ไม่เคยเข้าเรียนแม้แต่วันเดียวคนนี้ กลับได้อันดับตามหลังเขาในการสอบครั้งแรก ห่างกันแค่ร้อยกว่าคะแนน
เฉินโม่ไม่เชื่อเรื่องโชค
เขาอยากเชื่อมากกว่าว่า ลู่เฉินคนนี้แข็งแกร่งมาก
อีกด้านหนึ่ง เด็กสาวในชุดปฏิบัติการสีขาวก็กำลังมองลู่เฉินเช่นกัน
เซี่ยหลิงจ้องแผ่นหลังนั้น หัวใจเต้นเร็วขึ้นอย่างไร้สาเหตุ
เธอแอบหนีออกมา
ในยุคของคุณปู่ การแอบหนีออกไปก็เพื่อสังหารสัตว์ร้าย เพื่อทำให้ตนเองแข็งแกร่งขึ้น
แต่ทุกวันนี้ ลูกหลานตระกูลใหญ่ที่แอบหนีออกไป ส่วนมากก็เพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองไม่ได้ด้อยกว่าคนอื่น
เป็นเขาหรือเปล่า? คนที่ช่วยเธอไว้ท่ามกลางฝูงหมูป่าเกราะเหล็กคนนั้น?
อันดับสาม
ลู่เฉินไม่ได้ติดใจอะไรกับอันดับนี้
สำหรับเขาแล้ว จะได้อันดับที่เท่าไรก็ไม่สำคัญ
สิ่งสำคัญคือสอบผ่านแล้ว
«ลู่เฉิน»
เสียงคุ้นหูดังขึ้น หลินชิงเฉิงเดินมาจากฝูงชน สายตาจับอยู่ที่ลู่เฉิน
«ได้ยินว่านายฆ่าสัตว์ร้ายระดับสามได้?»
«อืม» ลู่เฉินพยักหน้า
«ตัวใหญ่มาก หนังหนาเนื้อเหนียว ต่อยจนมือผมแดงไปหมด» เขายื่นหมัดให้เธอดู «ดูสิ แดงไปหมดแล้ว»
หลินชิงเฉิงเลิกคิ้ว ก่อนหมุนตัวเดินไปทางรถออฟโรดสีดำ «ขึ้นรถ ฉันจะไปส่งนายที่สำนักศึกษา»
รถออฟโรดขับออกจากสนามสอบ มุ่งหน้าไปยังสำนักศึกษาหงเฟิง
ภายในรถเงียบไปครู่หนึ่ง หลินชิงเฉิงมองลู่เฉินผ่านกระจกมองหลัง «คนของโจวมู่เมื่อกี้ นายรู้จักหรือ?»
«ไม่รู้จัก»
«แล้วทำไมพวกเขาถึงจ้องนายไม่เลิก?»
หลินชิงเฉิงเลิกคิ้ว แต่ไม่ได้ถามต่อ
ทว่าในใจเธอรู้ดีว่า เมื่อครู่นี้ต้องมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นในเขตสัตว์ร้ายแน่
«นายรู้ไหมว่า การที่สัตว์ร้ายระดับสามปรากฏในพื้นที่ชั้นสอง แถมยังเกิดคลื่นสัตว์ร้ายขนาดย่อม ถือเป็นอุบัติเหตุระดับเอที่ร้ายแรง?»
«ผมเป็นแค่ผู้เข้าสอบ ไม่รู้อะไรทั้งนั้น»
«คณะกรรมการคุมสอบตรวจสอบภาพจากกล้องวงจรปิดแล้ว» หลินชิงเฉิงพูดต่อ «แต่แปลกมาก พอนายเข้าไปในพื้นที่นั้นได้สิบนาที กล้องทั้งหมดก็ใช้การไม่ได้ พอกลับมาใช้ได้อีกที นายก็ออกมาแล้ว ระหว่างนั้นเกิดอะไรขึ้น?»
«ไม่รู้» ลู่เฉินยักไหล่ «บางทีแถวนั้นสัญญาณไม่ดีก็ได้?»
หลินชิงเฉิงจ้องเขาสามวินาที จู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา
«เอาเถอะ ไม่รู้ก็คือไม่รู้» เธอถอนสายตากลับ «แต่มีเรื่องหนึ่งที่ต้องบอกนาย—เรื่องที่นายฆ่าสัตว์ร้ายระดับสาม ปิดไม่มิดหรอก ตั้งแต่พรุ่งนี้จะมีคนมากมายมาหานาย»
«มาหาผมทำไม?»
«ดึงตัวนายไปเข้าพวก หยั่งเชิงนาย หรือไม่ก็หาเรื่องนาย» หลินชิงเฉิงพูดอย่างไม่ใส่ใจ
«สำนักศึกษาหงเฟิงไม่ใช่สรวงสวรรค์ นักเรียนที่นี่มีลำดับชั้นแตกต่างกัน เบื้องหลังล้วนมีขุมกำลังหนุนอยู่ นายมาจากข้างนอก ไม่มีภูมิหลัง ไม่มีผู้สนับสนุน แต่ยังไม่ทันเข้าเรียนก็ฆ่าสัตว์ร้ายระดับสามได้แล้ว นายคิดว่าพวกเขาจะมองนายยังไง?»
ลู่เฉินเงียบไปครู่หนึ่ง
«ไม่เห็นเป็นไร» เขาตอบ
หลินชิงเฉิง «...นายไม่กลัวตายจริง ๆ สินะ»
«กลัวสิ» ลู่เฉินยิ้ม «แต่เทียบกับความตายแล้ว ผมกลัวความน่าเบื่อมากกว่า สามปีที่อยู่ข้างล่างนั่น ผมเบื่อแทบตาย ตอนนี้กว่าจะได้ขึ้นมา บรรยากาศคึกคักดีออก»
หลินชิงเฉิงเหลือบมองเขาผ่านกระจกมองหลัง แล้วไม่พูดอะไรอีก เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเอื้อมมือหยิบเอกสารจากเบาะผู้โดยสาร แล้วยื่นให้ลู่เฉิน
«นี่คือเอกสารเข้าเรียนของนาย เซ็นแล้วก็จะเป็นนักเรียนชั้นปีหนึ่งของสำนักศึกษาหงเฟิง»
ลู่เฉินรับเอกสารมา กวาดตาอ่านอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็หยิบปากกาเซ็นชื่อตัวเอง
«นี่คือบัตรนักเรียนของนาย ข้างในมี 500 คะแนน เป็นค่าใช้จ่ายล่วงหน้า สำหรับกินข้าว ซื้ออุปกรณ์ และยืมเอกสารในสำนักศึกษา ต้องใช้คะแนนทั้งนั้น ส่วนจะหาคะแนนยังไง เดี๋ยวนายก็รู้เอง»
ลู่เฉินรับบัตรมาแล้วมองดู
สำนักศึกษาหงเฟิง · นักเรียนใหม่ ชื่อ: ลู่เฉิน
«ขอบคุณ» เขาพูด
หลินชิงเฉิงโบกมือ แล้วสตาร์ตรถ
หลินชิงเฉิงพาลู่เฉินมาส่งถึงหน้าอาคารหอพัก
«นายพักที่นี่ ห้อง 304» เธอยื่นกุญแจให้ลู่เฉิน «พรุ่งนี้เช้าแปดโมง ไปรวมตัวที่สนามกีฬา มีพิธีปฐมนิเทศนักเรียนใหม่»
ลู่เฉินพยักหน้า รับกุญแจไป พูดจบรถก็แล่นจากไป