ยังคงเป็นตึกเดียวกับที่ตั้งบริษัทของจี้เซี่ยงหนาน และยังเป็นชั้น 45 เหมือนเดิม เพียงแต่คราวนี้กู้เสี่ยวหนวนมาพร้อมกับลู่อีเฉิน
เมื่อลู่อีเฉินพากู้เสี่ยวหนวนเดินเข้าไปในสำนักพิมพ์ พนักงานที่กำลังยุ่งอยู่ข้างในต่างอดไม่ได้ที่จะหันมามอง
พวกเขากระซิบกระซาบกันไม่หยุด สายตาส่วนใหญ่จับจ้องอยู่ที่กู้เสี่ยวหนวน
“ผู้หญิงที่เดินอยู่ข้างลู่อีเฉินคือใครน่ะ?”
“ไม่รู้สิ แต่เป็นสาวสวยนะ”
“งั้นคิดว่าหลานสาวของบรรณาธิการใหญ่ยังมีโอกาสไหม?”
“ไม่รู้สิ หลานสาวบรรณาธิการใหญ่ก็หน้าตาดีอยู่หรอก แต่เห็นชัด ๆ ว่าสวยสู้คนนี้ไม่ได้”
“คราวก่อนลู่อีเฉินยังมาคนเดียวอยู่เลย คราวนี้พาสาวสวยวัยเยาว์มาด้วย พวกเขา...เป็นแฟนกันหรือเปล่านะ?”
เสียงซุบซิบเหล่านั้นเข้าหูกู้เสี่ยวหนวนทุกคำ ในฐานะแวมไพร์ ประสาทสัมผัสบางอย่างของเธอเฉียบคมกว่ามนุษย์ อย่างเช่นการได้ยิน
เธออดหันไปมองตามเสียงไม่ได้ พอใบหน้าเล็ก ๆ หันไป ชายหนุ่มสองสามคนก็มีท่าทีเขินอาย ส่วนผู้หญิงที่กำลังพูดกันก็อดร้องออกมาไม่ได้ว่า “สวยจริง ๆ ด้วย”
กู้เสี่ยวหนวนขมวดคิ้วเล็กน้อย ลู่อีเฉินยื่นมือเข้ามาบังแก้มของเธอเบา ๆ “คุณมองอะไรอยู่?”
เขายิ้มพลางกระซิบ แล้วขยับไปยืนข้างกู้เสี่ยวหนวน บังเธอไว้ทางด้านที่ไม่มีใครอยู่
“ไม่มีอะไร” กู้เสี่ยวหนวนตอบเสียงเบา เวลาที่เธอเป็นแวมไพร์นั้นยาวนานกว่าช่วงที่เป็นมนุษย์มาก ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่ยังเป็นมนุษย์เธอก็ไม่เคยสัมผัสกับสิ่งที่เรียกว่าอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์
พ่อแก่เคยบอกเธอว่า มนุษย์มีความรู้สึกลึกซึ้งและหลากหลายเกินกว่าที่จะจินตนาการได้