เสียงกริ่งหมดเวลาอาหารเช้าดังขึ้น เหล่าทหารในโรงอาหารทยอยแยกย้ายกันไป เหลือไว้เพียงเสียงขยับโต๊ะเก้าอี้และเสียงเก็บกวาดของหมู่ครัว หนงหนงช่วยทุกคนเก็บกวาด เช็ดโต๊ะ จัดถาดอาหาร กวาดพื้น
พอโรงอาหารทั้งในนอกสะอาดหมดจด เคาน์เตอร์ปรุงอาหารถูกเช็ดเงาวับ ภาชนะต่าง ๆ ถูกจัดเก็บเรียบร้อย หัวหน้าหมู่หลี่ก็ปรบมือบอก "พอแล้ว พักกันได้! เสี่ยวหนง เธอก็อย่าเพิ่งทำเลย ไปหาที่นั่งพักเถอะ"
หนงหนงวางผ้าขี้ริ้วในมือ ยืนอยู่กับที่เหมือนจะวางตัวไม่ถูก
โรงอาหารเงียบเหงา เพื่อนร่วมงานบางคนซบโต๊ะนอนหลับ บางคนยืนสูบบุหรี่คุยกันริมประตู เธอมองภาพนี้ กลับไม่รู้ว่าควรทำอะไรเวลาพัก พอมือว่างเปล่า กลับยิ่งรู้สึกกระสับกระส่าย ปลายนิ้วขยำผ้ากันเปื้อนที่ชายผ้าโดยไม่รู้ตัว
หัวหน้าหมู่หลี่เห็นเธอถือถุงกระเทียมไปที่ลานหลังบ้าน ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ
หลังบ้านมีต้นฮ่วยเฒ่าขึ้นอยู่หลายต้น กิ่งก้านใบแน่นทึบ ให้ร่มเงากว้างใหญ่ พอลมพัดมาก็พาความสดชื่นของป่าเขามาด้วย เธอหาแผ่นหินสะอาดนั่งลง วางกระเทียมไว้ตรงหน้า หยิบขึ้นมาหัวหนึ่ง ปลายนิ้วหนีบเปลือกกระเทียมค่อย ๆ ฉีก เปลือกบางกรอบก็หลุดออก เผยให้เห็นกลีบกระเทียมขาวอวบ
เธอปอกอย่างตั้งใจ มะงุมมะงาหราไปเรื่อย หัวหน้าหมู่หลี่ยืนมองในมุมมืดพลางขมวดคิ้ว "เสี่ยวหนงเอ๊ย กระเทียมก็ปอกได้เยอะแล้ว พักสักหน่อยเถอะ"
"ฉันไม่เหนื่อย"
เด็กคนนี้ดีเกินเหตุ แต่ทุกสิ่งมีขีดจำกัด อายุยังน้อยแต่ไม่มีชีวิตชีวาของคนหนุ่มสาวเลย หัวหน้าหมู่หลี่ปรับน้ำเสียงให้อ่อนโยนขึ้น "เสี่ยวหนง เธอปกตินอกจากทำกับข้าว ปอกกระเทียมแล้ว มีอะไรที่ชอบทำอีกไหม"
"ปลูกผัก" เธอพูดออกมาสองคำ
คนประหลาด น่าเบื่อยิ่งกว่าป้าแก่เสียอีก! หัวหน้าหมู่หลี่หวังเหลือเกินว่าเธอแค่แกล้งทำเป็นเล่นกับเขา "ปลูกผักมันสนุกตรงไหน"
กระต่ายเป็นสัตว์ที่อาศัยในโพรง พืชที่เติบโตอย่างช้า ๆ ไม่มีภัยคุกคาม และไม่ตัดสินตัวตนของเธอ ไม่ล้อเลียนความขี้ขลาดของเธอ เพียงแค่ใช้การเติบโตตอบแทนสิ่งที่เธอทุ่มเท การวิ่งเข้าหากันอย่างบริสุทธิ์ใจเช่นนี้ ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย ต่อให้เวลาผ่านไปนานแค่ไหนก็ไม่รู้สึกเดียวดาย
แต่เรื่องแบบนี้เธอจะอธิบายให้มนุษย์ฟังได้อย่างไร
"ฉัน…" หนงหนงก้มหน้าลงกว่าเดิม "ก็…ก็แค่รู้สึกว่าปลูกผักมันดี ฉัน…ไม่มีเพื่อน…ได้แค่พูดคุยกับพวกมัน…"
นี่มันเด็กน่าสงสารมาจากไหนกัน? หัวหน้าหมู่หลี่ฟังแล้วจมูกพลันแสบคัด "ดี ถ้าอย่างนั้นก็ปลูกผัก ฉันจะจัดที่ดินสักแปลงให้เธอปลูก ดีไหม"
"จริงหรือ" เธอเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาเป็นประกายวาววาม
แน่นอนว่าได้ สิบล้นเกล้า ได้เลย การปลูกผักในฐานทัพเป็นเรื่องดี ต่อให้ผู้นำมาตรวจก็คงรู้สึกสบายใจเมื่อเห็นสวนผักเขียวขจี หัวหน้าหมู่หลี่พาเสี่ยวหนงไปที่สวนผักร้างใกล้โรงอาหาร เมื่อก่อนเขาเองก็เคยสนุกสนานปลูกอยู่ช่วงหนึ่ง แต่แรงกายมีจำกัด อีกทั้งไม่มีใครอยากช่วยดูแล จึงปล่อยให้รกร้าง
สวนผักไม่ใหญ่ แค่ห้าหกสิบตารางเมตร รอบด้านมีรั้วล้อม ยังมีกระท่อมไม้หลังน้อย ข้างในมีเครื่องมือทำสวนกับเก้าอี้นอนตัวหนึ่ง
"ในฐานทัพดึงคนออกมาไม่ได้ พวกงานพรวนดิน ถอนหญ้า ต้องลำบากเธอเองแล้ว" หัวหน้าหมู่หลี่พูดอย่างเกรงใจ
...
ตั้งแต่โรงอาหารมีหนงหนงผู้ช่วยทำครัวท้องถิ่นคนนี้มา ทุกมื้อจะมีเมนูใหม่ ๆ โผล่มาไม่ขาด เหล่าทหารไปกินข้าวที่โรงอาหารต่างก็มีความคาดหวังที่อธิบายไม่ถูกเพิ่มขึ้นมาอีกชั้น อาหารคุนหมิงก็คืออาหารยูนนาน ไม่ได้จัดอยู่ในแปดตระกูลอาหารใหญ่ ใครหลายคนมักคิดว่ามันหนักน้ำมันจัดจ้านเหมือนอาหารเสฉวน แต่หารู้ไม่ว่ามันให้ความสำคัญกับรสตั้งเติมที่สุด อ่อนบางบริสุทธิ์กลมกล่อม
เมนูใหม่มื้อค่ำคือข้าวผัดเห็ดกันปา หลายคนเผยสีหน้าผิดหวัง เพราะเห็ดชนิดนี้ดูเหมือนฟืนแห้ง ราวกับข้าวคลุกเศษไม้ อีกทั้งป้าที่ตักกับข้าวยังบอกพวกเขาว่าไม่อร่อย อย่าเพิ่งสั่ง
คำนี้พูดออกมา ก็ยิ่งไม่มีใครกล้าลอง ยกเว้นหยวนหล่างจอมกวนที่ขึ้นชื่อ
"คนอื่นเขาอุตส่าห์ทำ ต่อให้ไม่อร่อยก็เสียของไม่ได้" หยวนหล่างเคาะถาดอาหาร "ตักให้ผมหนึ่งชาม" ในใจเขาคิดประเมินว่า จะแย่สักแค่ไหน ยังจะกล้ำกลืนฝืนกินยากกว่าแทะหญ้าในสนามฝึกเอาตัวรอดอีกหรือ
แต่ป้าตักกับข้าวยังอยากห้ามปราม กระทั่งเสี่ยวจางที่ยกกับข้าวออกมาก็สั่นหัวไม่หยุด "ผู้บังคับบัญชา ท่านเชื่อตามเถอะ รสชาติอาหารพื้นถิ่นนี้ ไม่ใช่ทุกคนจะชินได้"
"งั้นผมยิ่งต้องลอง ดูซิว่าจะแย่แค่ไหน" หยวนหล่างยิ้ม แต่ในใจกลับคิดว่า แค่ตักข้าวชามเดียว จะทำเป็นพูดมากทำไม เห็นชัด ๆ ว่ามีเล่ห์! ฉีหวนอยู่ต่อคิวถัดจากหยวนหล่าง เห็นดังนั้นก็พูดตามว่า "ผมขอหนึ่งชามด้วย"
ป้ายังอยากห้าม แต่เสี่ยวจางแอบส่งสายตาให้เธอ เป็นนัยว่าอย่าพูดมาก การกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ จะรอดพ้นสายตาบรรดาหน่วยรบพิเศษเก่าเอไปได้อย่างไร ฉีหวนจึงเอามือไพล่หลังทันที ทำสัญญาณมือลับ ๆ ไปทางลูกทีมที่ต่อคิวอยู่ข้างหลัง
"ดูออกไหม" ฉีหวนถือถาดอาหารมานั่งตรงข้ามหยวนหล่าง กวาดตามองสีหน้าไม่ค่อยเป็นธรรมชาตินักของบรรดาป้าตักกับข้าว แล้วลดเสียงลงถาม
"พวกป้าสมคบกับหมู่ครัวร่วมกันก่ออาชญากรรม ดูท่าทางคดีนี้ไม่ธรรมดา" หยวนหล่างก้มมองข้าวผัดในถาด ตักคำใหญ่อัดเข้าปาก เคี้ยวไปสองที คิ้วตาที่ตอนแรกเจือรอยยียวนก็พลันผ่อนคลายโค้งขึ้นทันใด
ฉีหวนยิ่งคำแล้วคำเล่า กินจนไม่มีแม้แต่เวลาพูด มัวแต่ขุดข้าวเข้าปาก
"อร่อยไหม" ข้าง ๆ มีคนถาม หยวนหล่างกับฉีหวนพองกระพุ้งแก้มสั่นหัวขมวดคิ้ว "ไม่อร่อย พวกเราก็แค่หิว"
คนที่สั่งข้าวเห็ดมาล้วนมีเล่ห์เหลี่ยม ต่อให้เหนียมสีหน้าไม่แสดงออก แต่มือที่ถือช้อนกลับไม่ยอมหยุด ในใจตะโกนร้องลั่นไปตั้งนานแล้วว่า อร่อยเกินไปแล้ว!
แฮมหั่นที่ถูกหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ เค็มหอมกลมกล่อม กลิ่นเฉพาะตัวของเห็ดกันปาอันเป็นเอกลักษณ์ ทั้งกลิ่นเห็ด กลิ่นถั่ว และกลิ่นรมควันอ่อน ๆ ผสานกับความหอมของข้าว ไม่ใช่ความอร่อยที่เรียบง่าย แต่เป็นกลิ่นหอมซับซ้อนที่เต็มไปด้วยบรรยากาศป่าเขา ยอดกระเทียมอ่อนเพิ่มรสชาติ เผ็ดนิด ๆ แก้เลี่ยน แถมยังนำความสดมาให้อีกนิดหน่อย
ไม่มีเครื่องปรุงซับซ้อน แต่กลับยิ่งกินยิ่งหอม เห็ดกรอบนุ่มผสมเคล้าอยู่ในเมล็ดข้าวที่ร่วนแยกจากกัน เคี้ยวจนสุดท้าย กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของเห็ดยังอบอวลอยู่ในปาก แล้วก็มีคนอดใจไม่ไหวเดินไปที่ช่องจ่ายอาหาร ยังเป็นทหารของตัวเองเสียอีก
หยวนหล่างทั้งโกรธทั้งผิดหวัง ด่าว่าไร้ศักดิ์ศรีคำหนึ่ง แล้วตัวเองรีบยกถาดอาหารไปเข้าคิว กลัวช้าไปอีกก้าวเดียวก็จะหมด
มื้อนี้กินกันอย่างคึกคักเป็นพิเศษ พอทุกคนได้สติว่าถูกพวกป้าตักกับข้าวหลอก ล้วนพากันไปรุมที่ช่องจ่ายอาหาร เคี่ยวเข็ญต่อรอง บังคับให้ป้าตักข้าวจนพูนล้นจึงยอมเลิกรา บางคนกินอิ่มชัด ๆ แล้ว แต่ก็ยังอดใจไม่ไหวไปต่อคิว ต่อให้พุงกางแล้วก็ยังอยากลิ้มรสอันแสนวิเศษนี้อีกสักคำ!
เสียงอึกทึกในโรงอาหาร หนงหนงไม่รู้เรื่องอะไรเลย พอเธอทำข้าวผัดเสร็จก็ไปที่สวนผัก หัวหน้าหมู่หลี่บอกกับเธอเป็นพิเศษว่า หลังจากนี้ไม่ต้องทำงานตามเก็บให้เรียบร้อย ตั้งใจทำกับข้าวอย่างเดียวก็พอ
ร่างเล็ก ๆ ย่อตัวอยู่ในแปลงดิน แผ่นหลังโกงเล็กน้อย เรียวลู่ค่อย ๆ หนีบปลายรากหญ้า ถอนขึ้นมาอย่างแผ่วเบา หน้าผากมีเม็ดเหงื่อซึมละเอียด ถูกแสงสุดท้ายยามเย็นอาบไล้เป็นประกายอุ่น แก้มระเรื่อแดงบาง ๆ - สำหรับเธอ ผืนแผ่นดินนี้และพืชผักที่กำลังจะเติบโต จะเป็นที่พึ่งพาทำให้เธอสบายใจในภายภาคหน้า