【นางเอกสายพัฒนาการ ถ้าทนดูอะไรอึดอัดไม่ได้ ข้ามด่านแรกไปเลย ขอบคุณค่ะ】
ครั้งแรกที่มาโลกมนุษย์ หนงหนงใช้ชีวิตเป็นคนอย่างมึนงง เรียนจบชั้นประถมกับมัธยมต้น เกรดไม่ค่อยดี พ่อแม่เลยหางานให้ ทำงานหาเงิน
เด็กในห้องส่วนใหญ่ก็เหมือนเธอ สอบเข้ามัธยมปลายไม่ได้ หรือสอบได้แต่ไม่มีเงินเรียน ก็ออกมาทำงานในสังคมกันหมด หนงหนงไม่ได้ติดใจอะไรเลย อีกอย่างเธอก็ไม่กล้าโดดเด่นเกินไป กลัวจะเปิดเผยตัวตนว่าไม่ใช่มนุษย์
น่าขำดีนะที่เป็นปีศาจแท้ ๆ แต่กลับทำอะไรไม่เป็นเลย ขี้ขลาดแถมยังกลัวคนอีก ทำได้แค่ซักผ้า ทำกับข้าว ทำไร่ไถนา นิสัยแบบเธอนี่หางานยากเหมือนกัน โชคดีที่มีคุณป้าใหญ่คนหนึ่งรักเธอมาก ลูกชายแท้ ๆ ของคุณป้าใหญ่เป็นนายกเทศมนตรีท้องถิ่น ช่วยหางานสงบ ๆ สบาย ๆ ให้ ในฐานทัพแถวนี้เป็นลูกมือพ่อครัว ทำงานครบปีก็บรรจุเป็นลูกจ้างประจำของกองทัพได้ เป็นงานมั่นคงที่หาได้ยากยิ่ง
แต่ไม่มีใครบอกเธอเลยว่าในฐานทัพมีพวกนักเลง!
"คนใหม่เหรอ?"
วันแรกที่ทำงาน หนงหนงก็เจอกับจอมกวนเลย หน้าเคาน์เตอร์มีไอ้ตัวดำปื๊ด ผิวดำไหม้แดดจัด ผู้ชายคนหนึ่งเลิกคิ้วมองเธออย่างดุ ๆ "ชื่ออะไร?"
หนงหนงชำเลืองมองเขาปราดหนึ่ง กำลังจะก้มหน้าก็ได้ยินเขาพูดว่า "เงยหน้าขึ้นมา หัวจะมุดลงไปในถังข้าวอยู่แล้วนะ"
หยวนหล่างพูดจบก็เห็นหัวที่ก้มอยู่ของเด็กสาวมีน้ำตาหยดติ๊งลงมาหนึ่งหยด เห็นแล้วเขาชะงักไป เขาคิดว่าตัวเองก็ไม่ได้พูดอะไร น้ำเสียง น้ำเสียงก็ดีด้วยนะ ยังเล่นตลกกับเธออยู่เลย ทำไมถึงร้องไห้ล่ะ?
กินข้าวยังแกล้งเด็กผู้หญิงจนร้องไห้ได้ เขาไม่กล้าส่งเสียง ทำเป็นไม่เห็น "เอาขนมปังนึ่งสองก้อน ปาท่องโก๋หนึ่งคู่ ปาท่องโก๋กลมหนึ่งอัน ข้าวต้มหนึ่งถ้วย"
ดีนะที่เขามากินข้าวเร็วสุด
ไม่งั้นได้เขียนจดหมายตรวจสอบโทษตัวเองแน่
หนงหนงสูดจมูก กลั้นน้ำตาจนสุดแรงตักอาหารให้เขา ในโรงอาหารถึงค่อยมีเสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยดังเข้ามาตามลำดับ จริง ๆ เธอเป็นคนยกกับข้าว แต่ป้าที่ตักข้าวไปเข้าห้องน้ำกะทันหัน เลยดึงให้เธอมาแทนชั่วคราว
หยวนหล่างได้อาหารเช้ามากำลังจะไป นายร้อยโทที่ต่อคิวถัดไปเหลือบเห็นเด็กสาวในเคาน์เตอร์ เกิดสงสัยเลยถามอีกปาก "คนใหม่เหรอ? คุณชื่อ—"
"แอะ!"
หยวนหล่าง รองหัวหน้าฐานทัพกลุ่มเอ การกระแอมครั้งนี้มีความหมายชัดเจนเกินพอดี นายร้อยโทตัวแข็งทื่อ กลืนคำถามที่เหลือกลับลงท้อง รีบหยิบอาหารของตัวเอง เลือกนั่งโต๊ะที่ห่างจากหยวนหล่างที่สุดเป็นพิเศษ
หนงหนงแอบเงยหน้าชำเลืองมองเขาหน่อย อยากดูว่าเขาตั้งใจจะทำอะไรกันแน่ กลับสบตาเข้ากับเขาที่ปิดหน้าครึ่งซีก ทำท่าร้องไห้ใหญ่โตเว่อร์ ๆ —ชัดเจนว่ากำลังเลียนแบบท่าทางน้ำตาตกของเธอเมื่อกี้! เธอโมโหจนแก้มขึ้นสีแดงฉับพลัน
หยวนหล่างเห็นเธอจ้องเขาราวกับขว้างมีดมาสองเล่ม เขาไม่อยู่หมัด หัวเราะออกมา หางตาหางคิ้วโค้งลง อ้าปาก ทวนคำสองคำตามรูปปากอย่างไม่ออกเสียง "เด็กน้อย!"
คราวนี้เล่นเอาเด็กน้อยโกรธจนดวงตาเบิกกลม ราวกับกระต่ายน้อยที่โดนยั่วขนฟู มือที่กำทัพพีตักข้าวก็บีบแน่นขึ้นอีก
หยวนหล่างพอใจแล้วเก็บสายตากลับ ไม่แกล้งเธอต่อ หมุนตัวก้มลงกินข้าว แววตาร้อนปานไฟแถมยังเต็มไปด้วยความขัดใจจากเบื้องหลังนั่น ทำให้รอยยิ้มที่มุมปากของเขากดไม่ลงเลย—เรื่องยั่วโมโหคน ทั้งฐานทัพ เขาหยวนหล่างบอกที่สอง ก็ไม่มีใครกล้าอวดดีเป็นที่หนึ่ง!
"หืม?"
ปาท่องโก๋กลมบนถาดอาหารดึงดูดสายตาเขา ถึงได้สังเกตว่าปาท่องโก๋กลมนี่เปลี่ยนสีไปแล้ว แถมไม่ใส่ต้นหอม แต่ใส่ดอกกุหลาบแทน กินแล้วมีกลิ่นหอมดอกไม้ หวานนิด ๆ ฟูนุ่มเหมือนปุยนุ่น อร่อยแปลกดี
อยู่ ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่าไม่กี่วันก่อนทางรถไฟเคยเอ่ยปากนิดหน่อย ว่าให้นายกเทศมนตรียัดคนท้องถิ่นมาให้ ให้เกียรติหน่อยจัดการให้ ที่แท้ก็หมายถึงเด็กขี้แยคนนี้นี่เอง?
ทำกับข้าวนี่เอง โทษทีน่าถึงคุยง่ายขนาดนั้น