ในห้องตรวจข้อสอบ ไร้ซึ่งสุ้มเสียง
นาฬิกาแขวนผนังยังคงเดิน
ข้างนอกหน้าต่างมีคนขนย้ายโต๊ะเก้าอี้
โถงทางเดินมีเสียงฝีเท้าดังแว่วเป็นครั้งคราว
ทว่าความสนใจของอาจารย์หลายคนในห้อง ล้วนจับจ้องอยู่ที่ตารางคะแนนนั่น
อันดับหนึ่ง: หลินซิ่วเหอ คะแนนรวม: 387
อันดับสอง: หลินเว่ยตง คะแนนรวม: 381
ห่างกันเพียงหกคะแนน
แต่อันดับหนึ่งกับอันดับสอง สุดท้ายก็ไม่เหมือนกัน
อาจารย์อาวุโสสวมแว่นตาอีกครั้ง มองดูอีกรอบ ยืนยันว่าตนไม่ได้ดูผิด
"วิชาภาษาจีนที่หนึ่ง วิชาการเมืองที่หนึ่ง วิชาคณิตศาสตร์ที่สอง"
อาจารย์ข้าง ๆ รับตารางคะแนนไป ยิ่งดูก็ยิ่งประหลาดใจ "คณิตศาสตร์ของเธอยังไม่ใช่คะแนนสูงสุดอีกหรือ"
"คณิตศาสตร์ของหลินเว่ยตงสูงกว่าสามคะแนน แต่ภาษาจีนและการเมืองดึงกลับมาได้"
โดยเฉพาะเรียงความวิชาภาษาจีน อาจารย์ตรวจข้อสอบหลายคนให้คะแนนประเมินใกล้เคียงเต็ม เรียงความเรื่อง 'ทางเลือก' นั่นถูกแยกออกไปต่างหาก เพื่อเก็บเข้าแฟ้มเป็นตัวอย่างงานเขียนยอดเยี่ยม
อาจารย์อาวุโสเปิดกระดาษเรียงความขึ้น เห็นย่อหน้าสุดท้าย สายตาหยุดนิ่งอยู่นาน
บนกระดาษเขียนว่า:
"บางคนเกิดมาก็ถูกจัดวางทิศทางไว้แล้ว แต่หนทางนั้นยาวไกลอยู่ใต้เท้า จะเดินไปทางไหน ควรตัดสินใจด้วยตัวเอง"
อาจารย์อาวุโสพยักหน้าแผ่วเบา วางกระดาษข้อสอบกลับเข้าที่ "เด็กคนนี้ ต่อไปจะไปได้ไกลทีเดียว"
ในเวลาเดียวกัน สนามกีฬาโรงเรียนอำเภอหนึ่ง
ผู้เข้าสอบส่วนใหญ่ออกไปแล้ว เหลือเพียงไม่กี่คนที่ยังถกเถียงเรื่องข้อสอบ
เสี่ยวเหมยโอบกระเป๋าหนังสือ นั่งอยู่ใต้ร่มไม้ ในมือถือไอติมที่เพิ่งซื้อมา ยังไม่ยอมกิน
"พี่ซิ่วเหอ พี่ว่าเราจะสอบได้เท่าไหร่"
"กลับบ้านรอดูผลสอบก่อน"
"เราก็แค่อดใจไม่ไหว" เสี่ยวเหมยกัดไอติมคำเล็ก ๆ หนึ่งที "ถ้าได้เข้าวิทยาลัยวิชาชีพ ฝันเราก็จะตื่นแล้ว"