เสียงทุ้มอู้อี้ดังขึ้นจากปากกระบอกปืน ไม่นานเสียงหวีดหวิวต่ำยาวก็ดังมาจากที่ไกล ลูกระเบิดพุ่งลากเสียงแผ่วเบาไปยังที่กำบัง ก่อนจะระเบิดออกในพริบตา
ทหารญี่ปุ่นพวกนั้นได้ยินเสียงแล้ว แต่เพราะหยิ่งผยองเกินไปจึงไม่ได้หลบในทันที
ทหารญี่ปุ่นหนึ่งหมู่ถูกแรงระเบิดเล่นงาน บ้างตาย บ้างบาดเจ็บ
ซูเซี่ยงหว่านมองซากแขนขาที่กระจัดกระจาย อานุภาพของมันทำเอาเธอรู้สึกปั่นป่วนราวกับคลื่นซัดโหม
เธอรีบเก็บปืนแล้ววิ่งไปหลบข้าง ๆ ก่อนจะอาเจียนออกมาแทบหมดไส้หมดพุง
จนกระทั่งในท้องไม่เหลืออะไรแล้ว เธอถึงหยุดอาเจียนได้
ซูเซี่ยงหว่านนั่งลงบนพื้น หอบหายใจถี่ หัวใจยังคงเต้นตึกตักไม่หยุด
ถึงอย่างไรก็นี่เป็นครั้งแรกที่ฆ่าคน สำหรับมนุษย์เงินเดือนผู้ถูกโขกสับอย่างเธอที่ไม่เคยแม้แต่ฆ่าไก่สักตัว
นับเป็นความก้าวหน้าครั้งใหญ่
ถึงคนที่ฆ่าจะเป็นเดนมนุษย์ทั้งนั้นก็เถอะ
เสียงระเบิดดึงดูดความสนใจของผู้บังคับบัญชาระดับสูงของกองทัพญี่ปุ่นที่ประจำการอยู่ที่นั่นอย่างรวดเร็ว
จากนั้นพวกเขาก็ส่งคนมาตามรอย
ต้องยอมรับว่าทหารญี่ปุ่นในยุคนี้มีฝีมือไม่ธรรมดาจริง ๆ
ซูเซี่ยงหว่านเพิ่งยิงไปนัดเดียว แต่ทหารญี่ปุ่นกลับอาศัยร่องรอยเพียงเล็กน้อยวิเคราะห์วิถีกระสุนได้
แน่นอนว่า ด้วยข้อจำกัดของยุคสมัย ทหารญี่ปุ่นย่อมไม่อาจนึกออกว่าเป็นอาวุธชนิดใด
ดูจากอานุภาพแล้ว พวกเขาทำได้เพียงคิดว่าเป็นกระสุนปืนครก
แต่ก็ยังสงสัยอยู่บ้าง ถ้าเป็นกระสุนปืนครก ทำไมถึงไม่มีเสียงแหวกอากาศแหลมสูง
กลับเป็นเสียงทุ้มต่ำที่ดังต่อเนื่องแทน
ถ้าเป็นปืนเล็กยาว ทำไมถึงมีอานุภาพรุนแรงขนาดนั้น
ปืนไรเฟิลต่อต้านรถถังหรือ? รัฐบาลก๊กมินตั๋งกล้าลงมือกับกองทัพญี่ปุ่นขนาดนั้นเลยหรือ
คิดไปคิดมาก็ยังนึกไม่ออก คงต้องจับตัวคนร้ายให้ได้ก่อนถึงจะรู้
……
เมื่อซูเซี่ยงหว่านเห็นทหารญี่ปุ่นมุ่งหน้ามาทางนี้ เธอก็รีบหลบเข้าไปในโลกส่วนตัวติดตัวทันที
พอเห็นทหารญี่ปุ่นหน่วยค้นหาจากไปไกลแล้ว เธอก็รีบออกมา
หลังจากมีประสบการณ์ยิงนัดแรกแล้ว ซูเซี่ยงหว่านก็ไม่ลังเลอีก
เธอหยิบเครื่องยิงลูกระเบิดซุ่มยิงรุ่น 11 ออกมา แล้วยิงใส่ทหารญี่ปุ่นหน่วยเล็กที่กำลังจากไปอีกนัด
ลูกระเบิดแรงสูงระเบิดออก ทหารญี่ปุ่นอีกหนึ่งหน่วยเล็กถูกกวาดเรียบ
ซูเซี่ยงหว่านรีบวิ่งเข้าไป
ซากแขนขาที่กระจัดกระจายบนพื้นดูสมจริงและน่าสยดสยองกว่าภาพที่เห็นผ่านกล้องเล็งมาก
ซูเซี่ยงหว่านฝืนทนความรู้สึกคลื่นไส้ หยิบปืนกล๊อก 17 ที่ซื้อจากร้านค้าระบบออกมา ยิงซ้ำใส่ทหารญี่ปุ่นที่ยังไม่ตาย
จากนั้นก็เริ่มเก็บของที่ได้จากการต่อสู้
「โฮสต์ รีบหน่อย ทหารญี่ปุ่นคนอื่นกำลังมาทางนี้」
「อย่าเร่งสิ ฉันก็รู้ว่าต้องรีบ แต่เข็มขัดยุทโธปกรณ์นี่ไม่ต้องปลดก่อนหรือไง」
「โง่จริง ๆ คิดในใจแล้วโบกมือทีเดียวก็พอ ของทั้งหมดก็จะถูกเก็บไปเอง」
「บ้าจริง ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก」
ซูเซี่ยงหว่านไม่มีเวลาต่อปากต่อคำกับระบบ เธอทำตามวิธีที่ระบบบอกอย่างลวก ๆ เก็บของทั้งหมดแล้วรีบหนีไป
เพราะเป็นครั้งแรกและยังไม่มีประสบการณ์ ซูเซี่ยงหว่านเผลอเก็บแม้แต่ผ้าเตี่ยวของทหารญี่ปุ่นไปด้วย
เกือบทำเอาซูเซี่ยงหว่านคลื่นไส้ตาย เธอรีบโยนมันทิ้งไปข้าง ๆ
ทหารญี่ปุ่นสองหน่วยเล็กทำให้เธอได้เหรียญทองมาไม่น้อย
ทหารชั้นผู้น้อยหนึ่งคนมีค่าเท่ากับหนึ่งเหรียญทอง มีทหารชั้นผู้น้อย 24 คน และนายทหาร 4 คน
รวมแล้วได้รับแต้มมา 44 แต้ม
เพราะซูเซี่ยงหว่านซื้อปืนกล๊อก 17 ไปหนึ่งกระบอก
แค่ปืนกล๊อก 17 กระบอกเดียวกับกระสุน 100 นัดก็ใช้เหรียญทองไปหนึ่งเหรียญแล้ว
ราคาอาวุธในช่วงทศวรรษ 1980–1990 แพงกว่าและทันสมัยกว่ามาก
ส่วนเหตุผลที่ซูเซี่ยงหว่านยอมรับได้เร็วขนาดนี้ว่าตัวเองกลายเป็นผู้หญิงแล้ว ก็เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เหมือนกัน
ชาติที่แล้วเธอชอบของพวกนี้มาก แต่หาซื้อไม่ได้ ทั้งยังไม่กล้าซื้อมาเก็บสะสม
ถึงอย่างไรก็ผิดกฎหมายและถูกควบคุมเข้มงวด หากถูกจับได้ก็ต้องติดคุก
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว เมื่อมีความสามารถปกป้องตัวเอง เธอก็เล่นได้ตามใจ
……
ดังนั้นตอนนี้จึงเหลือเหรียญทอง 43 เหรียญ
แต่ว่าปืนเล็กยาวแบบ 38 กลับมีอยู่ 12 กระบอก ยังมีปืนกลแบบพานท้ายเอียงอีกหนึ่งกระบอก และกระสุนปืนเล็กยาวอาริซากะขนาด 6.5 มิลลิเมตรอีกจำนวนหนึ่ง
ซูเซี่ยงหว่านถอนตัวออกจากเฟิงไถ แล้วหาที่ที่ไม่มีคนอยู่
หมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งร้างผู้คน วัชพืชขึ้นรกทึบ
คาดว่าคงถูกทหารญี่ปุ่นทำลายจนยับเยิน
เธอเข้าไปในบ้านหลังหนึ่งที่ยังพอใช้ได้
ซูเซี่ยงหว่านเดินเข้าไปหาที่สะอาด ๆ นั่งลง
จากนั้นก็ซื้อเครื่องรับส่งวิทยุพร้อมแบตเตอรี่สำรองจากร้านค้าระบบ
「พี่ระบบ ในร้านค้านี่มีสมุดรหัสขายไหม ฉันต้องติดต่อกองทัพที่ 29」
「มีสิ เล่มละหนึ่งเหรียญทอง อีกอย่างถ้าอีกฝ่ายเปลี่ยนรหัส ฉันก็จัดสมุดรหัสเล่มใหม่ให้ได้ฟรี
ฉันใส่ใจดีใช่ไหม」
「ใส่ใจบ้าอะไร สมุดรหัสเล่มเดียวก็กล้าเก็บตั้งหนึ่งเหรียญทอง ทำไมไม่ไปปล้นเลยล่ะ」
「ฉันก็กำลังปล้นอยู่นี่ไง ยังให้สมุดรหัสฟรีอีกเล่มด้วยนะ」
ซูเซี่ยงหว่าน:「……」
ซูเซี่ยงหว่านขี้เกียจเถียงกับระบบ รีบเปิดเครื่องรับส่งวิทยุ
หลังสวมหูฟังแล้ว เธอก็เริ่มใช้งานเครื่อง
「ติ๊ด ติ๊ดติ๊ด……」
หลังเสียงสัญญาณดังขึ้น ซูเซี่ยงหว่านก็ส่งทุกอย่างที่ตัวเองรู้ผ่านเครื่องส่งวิทยุไปยังห้องโทรเลขของกองทัพที่ 29
พนักงานรับโทรเลขได้รับข้อความแล้วก็เริ่มถอดรหัสตามสมุดรหัส
เมื่ออ่านเนื้อหาแล้ว พนักงานรับโทรเลขก็ตกใจจนสะดุ้ง
เขาไม่กล้ารอช้า รีบนำเนื้อหาโทรเลขไปส่งให้ซ่งเจ๋อหยวนแห่งกองทัพที่ 29
ซ่งเจ๋อหยวนอ่านเนื้อหาโทรเลข ก่อนจะแสดงสีหน้าดูแคลนออกมาเล็กน้อย
「มา ทุกคนลองดูสิ」
ซ่งเจ๋อหยวนส่งโทรเลขต่อไปให้ผู้บังคับบัญชาระดับต่าง ๆ ทุกคนอ่านดู
เนื้อหา:「คืนวันที่ 7 กรกฎาคม เวลาประมาณ 22.00 น. กองทัพญี่ปุ่นอ้างว่าทหารสูญหาย และเรียกร้องให้เข้าไปค้นในหว่านผิง
นอกจากนี้ ที่ตั้งปืนใหญ่ของกองทัพท่านถูกเปิดเผยแล้ว กองทัพญี่ปุ่นเตรียมข้อมูลสำหรับการยิงปืนใหญ่ไว้เรียบร้อย และจะเริ่มระดมยิงในรุ่งสางวันที่ 8
โปรดรับทราบและเตรียมการแต่เนิ่น ๆ」
หลังทุกคนอ่านจบ ก็พากันหัวเราะครืน
พวกเขาดูแคลนเนื้อหาในโทรเลขและไม่ได้ใส่ใจ
แต่ก็มีคนหัวไวอยู่บ้างที่รู้สึกกังวลกับเนื้อหาในโทรเลข
「เนื้อหาในโทรเลขนี้คงไม่ได้พูดขึ้นมาลอย ๆ ความตั้งใจของญี่ปุ่นที่จะทำลายจีนยังไม่เคยเปลี่ยน
อีกอย่าง ในช่วงหลายปีมานี้ ทั้งจีนเหนือ จีนกลาง และจีนตะวันออก ต่างก็มีท่าทีว่ากองทัพญี่ปุ่นกำลังเสริมกำลังไม่ใช่หรือ」
「เฮ้อ คุณคิดมากไปแล้ว ต่อให้ญี่ปุ่นเสริมกำลังแล้วจะทำไม กองทัพที่ 29 ของเราก็ไม่ใช่พวกอ่อนแอ
ถ้าพวกมันกล้ามา ก็จะทำให้มาแล้วกลับไปไม่ได้แน่」
ซ่งเจ๋อหยวนนิ่งคิด ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
……
หลังส่งโทรเลขแล้ว ซูเซี่ยงหว่านก็ปิดเครื่องรับส่งวิทยุ ส่วนพวกเขาจะเชื่อหรือไม่ และจะเตรียมการหรือเปล่า
ก็ไม่ใช่เรื่องที่ซูเซี่ยงหว่านจะควบคุมได้
เธอเป็นเพียงคนตัวเล็ก ๆ เตือนในสิ่งที่ควรเตือนไปหมดแล้ว
คืนนี้เธอค่อยไปจัดการพวกกระจอก แล้วเก็บเหรียญทองอีกสักรอบ
ฟ้าเริ่มมืด ซูเซี่ยงหว่านก็เริ่มหิว
เธอกลับเข้าไปในโลกส่วนตัวติดตัว แล้วซื้อเมล็ดข้าวสาลีจากร้านค้าระบบ นำไปปลูกบนที่ดินดำหนึ่งหมู่
ดินอุดมสมบูรณ์มาก จะปลูกข้าวสาลีเนื้อดีหรือธัญพืชหยาบก็ได้
ที่ดินหนึ่งหมู่ใช้เมล็ดพันธุ์ดี 20 ชั่ง ในร้านค้าระบบ เหรียญทองหนึ่งเหรียญซื้อได้ 100 ชั่ง เพียงพอสำหรับที่ดินห้าหมู่
เมล็ดพันธุ์ดีทีเดียว ผลผลิตต่อหมู่ได้ประมาณ 1,500 ชั่ง
แน่นอนว่าระบบเฮงซวยนี่ไม่ใช่ของดีอะไร ข้าวสาลีที่เก็บเกี่ยวได้เอามาทำเป็นเมล็ดพันธุ์ดีไม่ได้
ก็เพื่อจะได้ขูดรีดซูเซี่ยงหว่านที่เป็นต้นหอมต้นใหญ่ต่อไป
สวนผลไม้มีอยู่พร้อมแล้ว และออกผลได้แล้วด้วย
บนภูเขาชามีต้นชาไม่มาก เก็บใบชามาคั่วครั้งหนึ่งก็ได้แค่ประมาณหนึ่งชั่ง
ทุ่งเลี้ยงสัตว์กับบ่อปลาไม่มีอะไรเลย ซูเซี่ยงหว่านต้องซื้อทั้งลูกปลาและลูกสัตว์ปีกสัตว์เลี้ยงมาเลี้ยงเอง
แต่ข้อดีเพียงอย่างเดียวก็คือ ขอแค่เก็บพันธุ์ไว้ ก็จะมีผลผลิตออกมาได้ไม่รู้จบ
แต่ต้องออกค่าอาหารสำหรับเลี้ยงพวกมันเอง
ระบบเฮงซวยนี่ไม่ยอมเสียเปรียบแม้แต่นิดเดียวเลย