“ศิษย์พี่ฮว่า ศิษย์พี่หลิง พวกท่านมาถึงเร็วยิ่งนัก ดูท่าพวกเราจะมาช้าเสียแล้ว”
ขณะนั้นเอง เสียงหัวเราะกังวานก็ดังมาจากที่ไกล
“เป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์เฟยอวี่กับบุตรศักดิ์สิทธิ์ซูอวิ๋น”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนต่างหันไปมองยังทิศทางที่เสียงดังมา
เป็นดังที่คาด มีเงาร่างสองสายเหยียบเวหาเข้ามา ความเร็วของพวกเขาน่าตื่นตะลึง
คนทางซ้ายรูปร่างสูงสง่า เปี่ยมด้วยราศีองอาจ เขาคือโม่เฟยอวี่
ส่วนคนทางขวาเป็นชายหนุ่มที่ใบหน้าแต้มรอยยิ้ม มุมปากมีรอยยิ้มบางเบา ท่วงท่าสุภาพอ่อนโยน ราวกับคุณชายผู้สง่างาม
เขาคือซูอวิ๋น ผู้มีลำดับที่สี่ในลำดับบุตรศักดิ์สิทธิ์
“ศิษย์พี่ฮว่า ศิษย์พี่หลิง ไม่พบกันหลายเดือนแล้วใช่หรือไม่ วันนี้ได้พบกันอีกครั้ง พวกท่านยังคงสง่างามองอาจและเลิศล้ำเหนือผู้ใด น่าเลื่อมใสยิ่งนัก!”
ทันทีที่โม่เฟยอวี่ลงถึงพื้น เขาก็ประสานมือคารวะฮวาอวิ๋นเฟยกับหลิงเพ่ยเฉิน พร้อมกล่าวประจบสอพลอ
“ศิษย์พี่ฮว่า ศิษย์พี่หลิง ไม่พบกันนาน สบายดีหรือไม่!”
ซูอวิ๋นที่อยู่ข้างกันก็ประสานมือคารวะเช่นกัน
หลิงเพ่ยเฉินพยักหน้าเล็กน้อย ถือเป็นการทักทาย
ฮวาอวิ๋นเฟยกลับยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ฮ่า ๆ ศิษย์น้องโม่กล่าวเกินไปแล้ว ข้ากับเมื่อหลายเดือนก่อนก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรนัก แต่ศิษย์น้องกลับทะลวงสู่ขั้นนิพพานคืนชีพแล้ว น่ายินดีด้วยจริง ๆ”
เมื่อได้ยินฮวาอวิ๋นเฟยกล่าวถึงเรื่องนี้ ใบหน้าโม่เฟยอวี่ก็เผยความหยิ่งผยองและมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม เขาหัวเราะแล้วกล่าวว่า “ฮ่า ๆ เป็นเพียงโชคช่วยเท่านั้น!”