เย่เฉินชักหมัดกลับ พร้อมกับกระชากเลือดดำและเศษอวัยวะภายในที่แหลกเหลวออกมาเป็นกระจุก
เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองลี่เฟยอวี่ที่ร่างอ่อนยวบทรุดลงราวกับกองโคลน ก่อนจะหายวับเข้าไปในภาพมายาดวงดาวอีกครั้ง
“ฆ่ามัน! แก้แค้นให้ศิษย์พี่ลี่!” เหล่าศิษย์ชั้นยอดของสำนักมารสวรรค์ที่เหลืออยู่ดวงตาแดงก่ำ พากันกรูเข้าใส่เย่เฉินอย่างบ้าคลั่ง
“หมัดจักรพรรดิสวรรค์—กวาดล้างแปดทิศ!”
เย่เฉินคำรามต่ำ เจตจำนงแห่งหมัดแผ่ซัดดั่งคลื่น ครานี้ไม่มุ่งสังหารเป้าหมายเดียว แต่หมายกวาดล้างเป็นวงกว้าง!
ตราประทับหมัดแห่งความโกลาหลที่ควบแน่นแล้วพุ่งถล่มใส่ฝูงชนราวกับดาวตก!
ตูม! ตูม! ตูม!
เศษแขนขาปลิวว่อน อาวุธมารแตกกระจาย!
เสียงกรีดร้องดังระงมไม่ขาดสาย! ศิษย์ชั้นยอดแห่งสำนักมารสวรรค์เหล่านี้ เมื่อไร้พลังค่ายกลหนุนเสริม ทั้งยังถูกภาพมายาดวงดาวกดข่ม ย่อมไม่อาจต้านทานเจตจำนงแห่งหมัดอันเกรี้ยวกราดของเย่เฉินได้แม้แต่น้อย พวกเขาล้มตายเป็นแถบราวกับข้าวสาลีที่ถูกเก็บเกี่ยว!
“ไอ้เดรัจฉาน! ข้าจะสับเจ้าให้เป็นหมื่นชิ้น!”
ราชันมารสามตามองดูศิษย์ชั้นยอดใต้บัญชาแทบถูกกวาดล้าง ลี่เฟยอวี่ก็ยังถูกทำลายวรยุทธ์ โทสะพลุ่งพล่านจนโลหิตมารเดือดพล่าน ไอ้มารทะยานฟ้า ก่อนจะพุ่งเข้าใส่อีกครั้งโดยไม่สนสิ่งใด!
“มารเฒ่า อยากฆ่าข้ารึ? ข้าไม่เล่นกับเจ้าแล้ว!”
เสียงเย็นเยียบของเย่เฉินก้องสะท้อนอยู่ในหมอกมาร
เขารู้ดีว่ายามนี้มิใช่เวลาจะห้ำหั่นกับว่าที่จักรพรรดิผู้เดือดดาล เป้าหมายสำเร็จแล้ว!
เขาเรียกธงดารารอบฟ้าและไข่มุกวิญญาณต้นกำเนิดแห่งความโกลาหลกลับมาอย่างฉับพลัน อาศัยแสงเจิดจ้าและความโกลาหลที่เกิดขึ้นเมื่อภาพมายาดวงดาวสลายตัว แปรเป็นลำแสงแห่งความโกลาหลอันริบหรี่ พุ่งหนีไปยังบริเวณที่ลึกกว่าและปั่นป่วนยิ่งกว่าในหุบเหวฝังมารโดยไม่ลังเล แล้วหายลับไปในหมอกมารที่ปั่นป่วนในพริบตา
เหลือไว้เพียงสนามรบที่พังยับเยิน กับลี่เฟยอวี่ซึ่งนอนแผ่อยู่บนพื้นราวกับสุนัขใกล้ตาย!
ครึ่งวันต่อมา ข่าวเย่เฉินสังหารโต้กลับศิษย์ชั้นยอดแห่งสำนักมารสวรรค์ในส่วนลึกของหุบเหวฝังมารก็แพร่กระจายราวกับติดปีก ไปถึงหูของว่าที่จักรพรรดิที่ปิดล้อมอยู่บริเวณรอบนอกอย่างรวดเร็ว