“นี่...”
กระบี่เซียนหลิงเจวี๋ยอุทานเสียงหลง สีหน้าแปรเปลี่ยนฉับพลัน
ในสายตาเขา การกระทำของเจียงเยว่หลีไม่ต่างอะไรกับการฆ่าตัวตาย ต่อให้เป็นราชันสวรรค์อย่างเขา ก็ยังไม่กล้าพูดว่าจะถอยออกมาจากแกนกลางพลังงานระดับนั้นได้อย่างปลอดภัย!
“จบแล้ว... ผู้มีพรสวรรค์ล้ำเลิศเช่นนี้ กลับเลือกจุดจบอันเด็ดเดี่ยวถึงเพียงนี้...” จี๋ฉางคงถอนหายใจ แววเสียดายวูบผ่านดวงตา
กู่เฉินซาเองก็เลิกทำท่าทีไม่จริงจัง สีหน้าเคร่งขรึมพลางส่ายหน้า
เจียงหวยอันชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนสีหน้าจะเผยความยินดีปนเหี้ยมเกรียม “รนหาที่ตาย! ช่างรนหาที่ตายเสียจริง! ฮ่า ๆ ๆ ๆ! ประหยัดแรงข้าไปได้มาก!”
ทว่าตี้ซื่อเทียนกลับขมวดคิ้วเล็กน้อย เขารู้สึกเลา ๆ ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
เจียงเยว่หลีไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่าย ๆ หรือเลือกทำลายตัวเอง
ยิ่งไปกว่านั้น ในชั่วขณะที่ “กระบี่ศึกมนุษย์” เล่มนั้นพุ่งเข้าไปในแกนกลางพลังงาน เขากลับสัมผัสได้ว่ากลิ่นอายของโลกใบเล็กแห่งนั้นไม่ได้ดับสูญ ตรงกันข้าม มันกลับเปิดออกอย่างสมบูรณ์ด้วยวิธีอันพิสดารงั้นหรือ?
“ไม่ถูกต้อง!” ดวงตามารของตี้ซื่อเทียนหดวูบ!
ในยามนั้นเอง—
“หึ่ง—!”
เสียงสั่นสะเทือนประหลาดดังขึ้น ไม่ได้มาจากภายนอก หากคล้ายดังออกมาจากภายในลูกบอลแสงทำลายล้างขนาดมหึมานั่น!
จากนั้น ภายใต้สายตาเหลือเชื่อของทุกคน ลูกบอลแสงทำลายล้างซึ่งควรจะกลืนกินทุกสิ่งจนสิ้น พลันชะงักการขยายตัวลง!
แล้วลูกบอลแสงก็เริ่มหดตัวเข้าด้านในด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า...
ราวกับมี “หลุมดำ” ไร้รูปร่างและตะกละตะกลามยิ่งปรากฏขึ้น ณ แกนกลางแห่งการทำลายล้าง กำลังกลืนกินและดูดซับพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่มากพอจะทำลายราชันสวรรค์หลายคนอย่างบ้าคลั่ง!
แสงร้อนแรงจากเพลิงเทพนิรันดร์และไอมรณะสีเทาจากวัฏสงสารหกวิถี ต่างหลั่งไหลไปยังศูนย์กลางลูกบอลแสงอย่างบ้าคลั่ง ดุจสายน้ำนับร้อยหวนคืนสู่มหาสมุทร!
ขนาดของลูกบอลแสงทำลายล้างหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว คลื่นพลังอันบ้าคลั่งภายในก็อ่อนกำลังลงตามไปด้วย!
“นี่... นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” เสียงหัวเราะบ้าคลั่งบนใบหน้าเจียงหวยอันแข็งค้าง แปรเปลี่ยนเป็นความตะลึงงันและสับสน