“ศิษย์พี่ใหญ่ จะพูดกับคนพวกนั้นมากมายไปไย พวกเขากล้าดูแคลนยอดเขากระบี่หลิงอวิ๋นของเราเชียวหรือ ถึงเวลาค่อยให้พวกเขาได้รู้ว่าเราร้ายกาจเพียงใด!”
เมื่อได้ยินผู้คนกล่าวดูแคลนยอดเขากระบี่หลิงอวิ๋น เจียงเยว่หลีก็ทำแก้มป่องอย่างขุ่นเคือง ก่อนดึงมู่หรงหมิงเยว่ให้ถอยห่างจากฝูงชน
ในใจของนาง ยอดเขากระบี่หลิงอวิ๋นเป็นมรดกสืบทอดที่ยอดเยี่ยมที่สุดเสมอมา ไม่มีมรดกสืบทอดใดเทียบเคียงได้
อย่าว่าแต่เก้ายอดเขาชั้นบนเลย ต่อให้เป็นผู้อาวุโสสูงสุดแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ก็ยังไม่มีคุณสมบัติจะนำมาเทียบเคียง!
“อืม!”
มู่หรงหมิงเยว่พยักหน้า นางเองก็คร้านจะอธิบายให้มากความ
ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้นางบอกทุกคนในตอนนี้ว่าสภาพแวดล้อมในการบำเพ็ญของยอดเขากระบี่หลิงอวิ๋นดีเพียงใดแล้วอย่างไร? คนเหล่านี้ก็มีแต่จะหัวเราะเยาะ
ไม่มีวันเข้าใจนางหรอก
ไม่ว่าอย่างไร การตัดสินใจของนางย่อมทำให้คนเหล่านี้ตกตะลึงไม่ช้าก็เร็ว ถึงเวลานั้นพวกเขาคงอิจฉานางแทบตาย
“ศิษย์น้องมู่หรง หวังว่าถึงตอนนั้นเจ้าจะไม่เสียใจกับการเลือกในวันนี้...”
เมื่อมองแผ่นหลังที่กำลังจากไปของมู่หรงหมิงเยว่ โม่เฟยอวี่ก็อดส่ายหน้าไม่ได้ แววขุ่นมัววาบผ่านดวงตา
แม้จะถูกนางปฏิเสธ เขาก็โกรธมากอยู่แล้ว แต่ที่ยิ่งทำให้เดือดดาลคือ นางยอมเลือกหนึ่งในสามสิบหกยอดเขาล่าง แต่กลับไม่ยอมเลือกยอดเขาเพียวเหมี่ยวที่เขาสังกัด เพื่อบำเพ็ญร่วมกัน