ในชั่วขณะนั้น เสียงคำรามของมังกรสะเทือนฟ้าดินดังกึกก้องขึ้น พร้อมความเดือดดาลและไม่ยินยอมอย่างไร้สิ้นสุด!
“ฮึ! ข้าคือบุตรจักรพรรดิผู้ถูกกำหนดให้ครองหล้า จะกลายเป็นอาหารเลือดของเศษวิญญาณดวงหนึ่งได้อย่างไร!!!”
อกของหลงอ้าวเทียนกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เส้นผมปลิวสะบัดยุ่งเหยิง ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายคลุ้มคลั่งออกมา
เขาไม่ยินยอมให้ตนต้องตกเป็นอาหารเลือดของเศษวิญญาณจักรพรรดิสวรรค์ไท่หยวนเช่นนี้ ความภาคภูมิและศักดิ์ศรีในใจพลันถูกปลุกขึ้นอย่างถึงขีดสุด เขาตัดสินใจรีดเค้นพลังเฮือกสุดท้าย เข้าโจมตีเศษวิญญาณจักรพรรดิสวรรค์ไท่หยวนเป็นครั้งสุดท้าย ต่อให้การโจมตีนี้ไม่ต่างจากแขนตั๊กแตนขวางรถศึก เขาก็ไม่มีวันถอย
“อ๊าก—” หลงอ้าวเทียนคำรามก้องสะเทือนฟ้า เขาชูดาบวิญญาณมังกรใหญ่ขึ้นสูงอย่างฉับพลัน ลายมังกรบนตัวดาบส่องประกายแดงฉาน ราวกับมังกรเทพบรรพกาลที่กำลังจะตื่นขึ้น
เขาเผาผลาญโลหิตแท้ของตน โลหิตแท้ทุกหยดแปรเปลี่ยนเป็นพลังอันแข็งแกร่ง หลั่งไหลเข้าไปในดาบวิญญาณมังกรใหญ่
ร่างกายของเขาอ่อนแอลงทุกขณะจากการเผาผลาญโลหิตแท้ ทว่าสายตากลับแน่วแน่ยิ่งขึ้น เปี่ยมด้วยความเด็ดเดี่ยวและบ้าคลั่ง
“ร่างจำแลงบรรพมังกร จงปรากฏ!” หลงอ้าวเทียนคำราม พลันปรากฏเงาร่างบรรพมังกรขนาดมหึมาขึ้นเบื้องหลัง
เงาร่างบรรพมังกรนี้ยาวกว่าร้อยจั้ง ทั่วร่างแผ่บารมีมังกรอันน่าเกรงขาม เกล็ดมังกรเปล่งประกายสีทอง ราวกับเกราะที่หล่อขึ้นจากทองคำทีละชิ้น
ดวงตาทั้งสองของบรรพมังกรลุกโชนด้วยเปลวเพลิง ราวกับเผาผลาญทุกสิ่งได้ มันอ้าปากกว้าง เผยเขี้ยวคม ส่งเสียงคำรามของมังกรสะเทือนโสต ประสาททั่วทั้งตำหนักไท่หยวนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
จากนั้น หลงอ้าวเทียนอาศัยพลังจากร่างจำแลงบรรพมังกร ฟันดาบที่แข็งแกร่งที่สุดในชีวิตออกมา ดาบนี้แฝงพลังและเจตจำนงทั้งหมดของเขา คมดาบยาวกว่าพันจั้ง แปรเป็นวิญญาณมังกรร้ายบรรพกาล พุ่งเข้าใส่เศษวิญญาณจักรพรรดิสวรรค์ไท่หยวนอย่างไม่คิดชีวิต พร้อมอานุภาพทำลายฟ้าดิน