“เจ้า... เจ้าคิดจะทำอะไร?”
จินอวิ๋นเฟยกลืนน้ำลาย ดวงตาลึกสุดหยั่งฉายแววตื่นตระหนก
ยามนี้เขานึกเสียใจอย่างยิ่ง
หากรู้แต่แรกว่าคนผู้นี้แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ เขาคงไม่ไปหาเรื่องอีกฝ่ายเด็ดขาด!
หลี่เทียนหยวนยิ้มบาง ๆ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “ข้ารังเกียจที่สุดคือคนที่มาขัดจังหวะสุนทรียรสในการจิบชา และเจ้าก็ดันทำลายบรรยากาศอันงดงามนี้พอดี เพราะฉะนั้นเจ้าสมควรตาย”
น้ำเสียงของเขาราบเรียบและทุ้มต่ำ ทว่าผู้ใดได้ยินก็อดรู้สึกขนลุกซู่ไม่ได้
“อย่าทำอะไรบ้า ๆ นะ ข้าจะบอกให้ว่าข้าเป็นนายน้อยแห่งตระกูลจิน หากเจ้ากล้าสังหารข้า ตระกูลจินไม่มีวันปล่อยเจ้าไปแน่!”
จินอวิ๋นเฟยฝืนยิ้ม ใบหน้าแสร้งสงบนิ่ง ทำท่าทีแข็งกร้าวอย่างยิ่ง ก่อนตวาดเสียงข่มขู่
ในเมืองเป่ยเจียง เขาไม่เชื่อว่าจะมีใครกล้าสังหารตน เว้นแต่ผู้นั้นจะเบื่อชีวิตแล้ว
เมื่อกลับไป เขาจะต้องให้ท่านปู่ทวดส่งคนมาสับไอ้สารเลวตรงหน้าให้เป็นหมื่นชิ้น!
เขาสาบานกับตนเองอยู่ในใจ
“ตระกูลจินหรือ? หึ ๆ! ข้าอยากเห็นนักว่าตระกูลจินจะทำอะไรข้าได้”
หลี่เทียนหยวนเผยสีหน้าเย้ยหยัน พลางแค่นเสียงกล่าว
เขายึดถือหลักที่ว่า ผู้ใดให้เกียรติเขาหนึ่งส่วน เขาจะคืนให้สิบส่วน ในเมื่ออีกฝ่ายรนหาที่ตายเอง ก็อย่ามาโทษเขา
นี่เรียกว่า สวรรค์มีทางเจ้าไม่เดิน นรกไร้ประตูเจ้ากลับบุกเข้ามา
“ไม่... เจ้าสังหารข้าไม่ได้! หากเจ้าฆ่าข้า เจ้าจะต้องถูกตระกูลจินทั้งตระกูลตามล้างแค้นอย่างบ้าคลั่งแน่!”