เสี่ยวจินกับจินหลิงต่างตะลึงงันกับภาพตรงหน้า ดวงตาของทั้งคู่เบิกกว้าง สีหน้าชะงักค้างราวกับถูกหยุดไว้ ณ ห้วงเวลานี้
“นายท่าน ท่านช่างเก่งกาจยิ่งนัก! ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านต้องทำได้! นั่นคือยอดฝีมือว่าที่จักรพรรดิเชียวนะ กลับถูกท่าน... ถูกท่านสังหารเสียแล้ว!”
เสี่ยวจินตื่นเต้นจนพูดจาติดขัด มันบินวนอยู่ข้างหลี่เทียนหยวนไม่หยุด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตกตะลึงและยินดี
เดิมทีมันเชื่อมั่นในตัวหลี่เทียนหยวนอยู่แล้ว ทว่าเมื่อได้เห็นทุกอย่างกับตา ก็ยังอดเลื่อมใสในพลังอันแข็งแกร่งของนายท่านไม่ได้
ส่วนจินหลิงมีสีหน้าเหลือเชื่อ
ในความเข้าใจของนาง ยอดฝีมือว่าที่จักรพรรดิเป็นตัวตนสูงส่งเหนือผู้ใดและไม่มีทางเอาชนะได้ ทว่าหลี่เทียนหยวนกลับทำลายความเข้าใจของนางจนสิ้น
ชั่วขณะนั้น เมื่อนางมองแผ่นหลังของหลี่เทียนหยวน ความรู้สึกซับซ้อนก็เอ่อท้นขึ้นในใจ
เมื่อนึกย้อนถึงคราวแรกที่พบหลี่เทียนหยวน นางยังดูแคลนเขา คิดว่าเป็นเพียงผู้ช่วยธรรมดาที่เสี่ยวจินหามาให้ บัดนี้จึงเห็นว่าตนช่างน่าขันและโง่เขลาเพียงใด
ปีกของเสี่ยวจินกระพืออย่างแรง เกิดเสียงลมหวีดหวิว มันตื่นเต้นจนแทบจะบินทะยานขึ้นฟ้า
......
ในชั่วขณะที่ผู้อาวุโสสี่สิ้นชีพ ห้วงอากาศเหนือภูเขาเทพสุริยันพลันแปรเปลี่ยนอย่างรุนแรง
เงาสุริยันขนาดมหึมาค่อย ๆ ปรากฏขึ้นกลางเวหาด้านบนภูเขาเทพสุริยัน ร่างของมันบดบังฟ้าตะวัน รอบกายลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแผดเผา แผ่แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัว