ฉินเทียนส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “ไม่มี ไอ้เด็กนั่นไม่รู้ว่าหลบไปอยู่ที่ใด แต่ถ้าข้าเจอมันเมื่อไร ข้าไม่ปล่อยมันไปแน่! ต้องแย่งไข่มุกวิญญาณต้นกำเนิดแห่งความโกลาหลจากตัวมันมาให้ได้!”
“ใช่แล้ว ไอ้เด็กนั่นน่ารังเกียจนัก ต้องสั่งสอนมันสักหน่อย ให้มันรู้ว่าพวกเราเก่งกาจเพียงใด!”
เย่เฉินแอบหัวเราะในใจ ทว่าบนใบหน้ากลับแสร้งทำเป็นโกรธแค้น ก่อนพยักหน้า จากนั้นมองดอกบัวศักดิ์สิทธิ์มหาวิถีพลางกล่าวว่า “พี่ฉิน ดอกบัวศักดิ์สิทธิ์มหาวิถีนี้เป็นของล้ำค่ายิ่ง หากได้กินเข้าไป บางทีอาจช่วยให้ท่านทะลวงสู่ขั้นปราชญ์แท้ได้”
ฉินเทียนไม่ทันสังเกตความผิดปกติของเย่เฉิน เขากล่าวอย่างตื่นเต้นว่า “นั่นสิ ดอกบัวศักดิ์สิทธิ์มหาวิถีนี้เป็นโอสถเซียนล้ำค่าอย่างยิ่ง ทั่วทั้งจวนเซียนไท่หยวนยังไม่แน่ว่าจะหาได้อีกดอกหนึ่ง พี่หลี่ ท่านคุ้มกันข้าอยู่ที่นี่ ข้าจะไปเอาดอกบัวศักดิ์สิทธิ์มหาวิถีมา!”
เย่เฉินพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ได้ แต่รอบดอกบัวศักดิ์สิทธิ์มหาวิถีนี้ดูเหมือนจะมีข้อจำกัด พี่ฉินโปรดระมัดระวังด้วย”
“ขอบคุณพี่หลี่ที่เตือน ข้าจะระวัง”
ฉินเทียนประสานหมัดคารวะเย่เฉิน แล้วค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ดอกบัวศักดิ์สิทธิ์มหาวิถี
ฉินเทียนเพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว มุมปากของเย่เฉินก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มกำกวม กำปั้นขวาอัดแน่นด้วยพลังมังกรช้างอันแข็งแกร่งและพลังแห่งดวงดาว ก่อนซัดใส่แผ่นหลังของฉินเทียนอย่างแรง
เสียงหมัดแหวกอากาศดังสนั่นราวลมคลั่ง พัดจนหญ้าวิญญาณรอบด้านลู่ระเนระนาด
ฉินเทียนตกใจสุดขีด เขาไม่คิดเลยว่า “หลี่เฟยอวี่” ผู้เป็นพันธมิตรจะจู่โจมตนอย่างกะทันหัน!