เย่เฉินไม่สนใจปฏิกิริยาของคนทั้งหลายอีกต่อไป เขาค่อย ๆ หลับตาลง
กลุ่มแสงปราณจักรพรรดิหกสาย ภายใต้การควบคุมด้วยเจตจำนงอันแม่นยำของเขา ราวกับธารดาราไหลย้อนคืนสู่ต้นธาร แปรเป็นลำแสงเจิดจรัสหกสาย ค่อย ๆ ไหลจากเหนือศีรษะเข้าสู่ร่างกายของเขา!
“เขา... กล้าหลอมพลังจักรพรรดิที่นี่โดยตรงเชียวหรือ?” หลี่เทียนกังมองภาพอันเหลือเชื่อนี้ พลางอุทานด้วยความตกตะลึง
แม้เขาจะไม่ได้รับพลังจักรพรรดิมา แต่ก็สัมผัสได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่แฝงอยู่ในนั้น หากหลอมปราณจักรพรรดิหกสายรวดเดียว ไม่กลัวว่าร่างจะระเบิดหรือ?
แววตาของกู้จิ่วเกอยิ่งทวีความอำมหิต “โอหังนัก! ปราณจักรพรรดิหกสายเข้าสู่ร่าง หากพลาดแม้แต่นิดเดียวก็ต้องแหลกเป็นผุยผง!”
“โอกาสมาแล้ว! ตอนหลอมพลังถึงช่วงสำคัญที่สุด เขาต้องอ่อนแอที่สุดแน่ ถึงตอนนั้นพวกเราจะกรูกันเข้าไปฆ่าเขา!” ดวงตาของลี่เฟยอวี่แดงก่ำ จิตสังหารเผยออกมาอย่างชัดเจน!
หลงอ้าวเทียนเองก็ใจเต้นระรัว แทบอยากพุ่งเข้าไปแย่งพลังมหาศาลนั้นมาเดี๋ยวนี้ แต่สติเตือนเขาว่าอย่าบุ่มบ่าม
แม้เขาอยากได้พลังจักรพรรดิมากเพียงใด แต่ความแข็งแกร่งของเย่เฉินก็ประจักษ์ชัดอยู่ตรงหน้า โดยเฉพาะแม่น้ำกาลเวลาที่โอบล้อมรอบกายเขา ยิ่งทำให้หลงอ้าวเทียนจดจำได้ขึ้นใจ
“ฮึ! ปล่อยให้เจ้าได้ใจไปสักครู่เถอะ! รอข้าหลอมพลังจักรพรรดินี้ได้เมื่อใด...”
หลงอ้าวเทียนข่มกลั้นความวู่วามไว้สุดกำลัง อุ้มกลุ่มแสงที่แปรมาจากเงามังกรดำสนิทแล้วนั่งขัดสมาธิ พลังมังกรอันดุดันพลุ่งพล่านทั่วร่าง เขาเริ่มชักนำและหลอมพลังอย่างอดใจรอไม่ไหว
ร่างกายซูบแห้งดูดซับพลังมหาศาลอันมีต้นกำเนิดจากรากฐานแห่งพลังอย่างละโมบ ผิวหนังเริ่มกลับมามีประกายให้เห็นได้ด้วยตาเปล่า เส้นผมขาวก็เริ่มเปลี่ยนเป็นดำ กลิ่นอายอันอ่อนแรงทะยานสูงขึ้นไม่หยุด!
“พลัง! พลังที่หลั่งไหลมาไม่ขาดสาย!”
“เย่เฉิน รอข้าไว้เถอะ! เมื่อข้าหลอมพลังจักรพรรดินี้จนหมดสิ้น ข้าจะสับเจ้าให้เป็นหมื่นชิ้น!”