“ดี เจ้ายังไม่มีอาวุธที่เหมาะมือมิใช่หรือ กระบี่เซียนบัวเขียวเล่มนี้ยกให้เจ้าใช้ก็แล้วกัน!”
หลี่เทียนหยวนพยักหน้าแล้วกล่าว
“ขอบคุณท่านอาจารย์”
ดวงตาของเจียงเยว่หลีเป็นประกาย นางรีบยื่นมือไปรับกระบี่เซียนบัวเขียวเล่มนั้น
ทันทีที่กระบี่ตกอยู่ในมือ นางก็สัมผัสได้ถึงพลังแห่งกระบี่อันยิ่งใหญ่เกรียงไกรแผ่ออกมาจากกระบี่เซียนบัวเขียว เสียงกระบี่กังวานก้อง สะเทือนถึงเก้าชั้นฟ้า
“กระบี่ดีจริง!”
แววชื่นชอบเผยขึ้นระหว่างคิ้วของเจียงเยว่หลี นางลูบไล้กระบี่เซียนบัวเขียวอย่างทะนุถนอม ไม่อาจวางมือได้
มู่หรงหมิงเยว่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นหลี่เทียนหยวนยกศาสตราเซียนขั้นสูงสุดให้ศิษย์โดยตรง ก็อดตื่นตะลึงขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้
หากเจียงเยว่หลีเพิ่งเริ่มต้นเส้นทางบำเพ็ญเพียร จึงไม่รู้ถึงความล้ำค่าและหายากของศาสตราเซียนขั้นสูงสุด มู่หรงหมิงเยว่ย่อมเข้าใจเรื่องนี้อย่างแจ่มแจ้ง
สมบัติล้ำค่าระดับนี้แต่ละชิ้นล้วนมีอานุภาพยากหยั่งถึง สามารถก่อให้เกิดการนองเลือดได้ สำนักและตระกูลใหญ่จำนวนนับไม่ถ้วนต่างแย่งชิงกัน
กล่าวได้ว่า หากมิใช่ยอดฝีมือที่บรรลุขั้นมหาผู้บำเพ็ญขึ้นไป ก็ไม่มีทางครอบครองสมบัติล้ำค่าเช่นนี้ได้ ต่อให้นางเป็นนักบุญหญิงแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ของวิเศษระดับสูงสุดในมือก็ยังเป็นเพียงศาสตราเซียนชั้นต่ำเท่านั้น
แต่หลี่เทียนหยวนกลับมอบศาสตราเซียนขั้นสูงสุดให้เจียงเยว่หลี ผู้มีระดับบำเพ็ญเพียงขั้นหยินหยางโดยไม่ลังเล