มู่หรงหมิงเยว่เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเจียงเยว่หลี ไหนเลยจะไม่รู้ว่าเด็กสาวคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่
ที่จริงนางไม่ได้เป็นห่วงอาจารย์ เพราะอาจารย์มีพลังแข็งแกร่ง ย่อมไม่มีอันตรายใด ๆ
แต่คนที่นางเป็นห่วงที่สุดคือเจียงเยว่หลี นางกลัวว่าพอออกไปแล้ว เด็กคนนี้จะแอบฉวยโอกาสตอนอยู่กับอาจารย์สองต่อสอง จนกินรวบเสียหมด
อย่างไรเสีย หลังนางจากไปก็จะเหลือเพียงอาจารย์กับศิษย์น้องหญิงสองคน หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา...
อีกทั้งแม่สาวน้อยคนนี้ยังมีเล่ห์เหลี่ยมมากมาย อาจารย์อยู่คนเดียวคงรับมือไม่ไหวแน่ นางจึงต้องคอยระวังไว้สักหน่อย
เมื่อนึกถึงตรงนี้ มู่หรงหมิงเยว่ก็ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้ม ก่อนแสร้งทำหน้าขึงขังแล้วกล่าวว่า “ศิษย์น้อง อย่าลืมว่าข้าเป็นศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้า ระหว่างที่ข้าไม่อยู่ ห้ามรังแกอาจารย์ หากข้ากลับมาแล้วพบว่าอาจารย์ขาดเส้นผมไปสักเส้น ข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!”
“ศิษย์พี่ใหญ่พูดอะไรน่ะ ข้าจะรังแกอาจารย์ได้อย่างไร วางใจเถอะ ข้าจะปรนนิบัติอาจารย์อย่างดี”
เมื่อเห็นว่าความคิดเล็ก ๆ ในใจของตนดูเหมือนจะถูกเปิดโปง ใบหน้างามของเจียงเยว่หลีก็แดงระเรื่อ นางยิ้มเจื่อน ๆ อย่างกระอักกระอ่วน
“หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น!”
มู่หรงหมิงเยว่เอ่ยด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก ก่อนหันหลังเดินออกไป
เมื่อเห็นแผ่นหลังของศิษย์พี่ใหญ่ค่อย ๆ ลับสายตา มุมปากของเจียงเยว่หลีก็ยกขึ้นเล็กน้อย