“จี้หย่งเกอ!”
เซวียนหยวนเฟิงเบิกตาจนแทบถลน ตวาดลั่นด้วยความเดือดดาลและตกตะลึง!
แม้เขาจะระแวดระวังจวินโม่เสียมาโดยตลอด แต่ก็ไม่เคยคาดคิดเลยว่าอีกฝ่ายจะกล้าลงมือสังหาร “พันธมิตร” ของตนอย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้ ต่อหน้าผู้คนมากมาย!
กระต่ายตายจิ้งจอกเศร้า สิ่งมีชีวิตร่วมเผ่าพันธุ์ย่อมโศกา ยิ่งไปกว่านั้น ความหนาวเหน็บเสียดกระดูกสายหนึ่งยังแล่นจากสันหลังขึ้นสู่ศีรษะ!
เขาคิดจะพุ่งเข้าไปช่วยเหลือ ทว่าทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วเกินไป อีกทั้งตัวเขาเองก็ถูกยอดอัจฉริยะสองคนรั้งเอาไว้
เมื่อเห็นจี้หย่งเกอตกตายในพริบตา เซวียนหยวนเฟิงก็เดือดดาลจนเลือดขึ้นหน้า กระบี่ในมือสะบัดผลักคู่ต่อสู้ออกไป ก่อนจะพุ่งเข้าใส่จวินโม่เสียโดยไม่สนสิ่งใด
“พี่เซวียนหยวน เหตุใดต้องรีบร้อนส่งตัวเองไปตายด้วย? แก่นกระดูกกระบี่ของเจ้า ข้าก็สนใจอยู่เหมือนกัน!”
จวินโม่เสียแสยะยิ้ม ลมปราณหยุดนิ่งอยู่ที่จุดสูงสุดของขั้นแท่นเซียน หลุมดำกลืนกินขนาดมหึมายังไม่สลายไป กลับขยายตัวขึ้นอีกครั้ง พร้อมแบ่งปราณมารสีดำสายหนึ่งออกมา มันเข้มข้นและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม ก่อนจะพุ่งเข้าพันรัดและปกคลุมเซวียนหยวนเฟิงราวกับมังกรปีศาจอันดุร้าย!
เห็นได้ชัดว่าเขาคิดจะฉวยโอกาสกวาดกลืนบุตรกระบี่แห่งตระกูลเซวียนหยวนผู้นี้ไปพร้อมกัน!
“จวินโม่เสีย!!”
เซวียนหยวนเฟิงสัมผัสได้ถึงกฎกลืนกินที่แฝงอยู่ในมังกรปีศาจ ซึ่งเหนือชั้นกว่าก่อนหน้านี้อย่างมาก สัญญาณเตือนภัยในใจพลันกรีดร้อง เงามรณะเข้าปกคลุมร่างในชั่วพริบตา!
เขารู้ดีว่าด้วยพลังของตน ย่อมยากจะต้านทานจวินโม่เสียที่บรรลุถึงจุดสูงสุดในยามนี้!
หนี!
ต้องหนีให้ได้!
ตราบใดที่ภูเขาเขียวยังคงอยู่ ก็ไม่ต้องกลัวไร้ฟืนเผา!
“วิชาต้องห้ามแห่งเซวียนหยวน กระบี่โลหิตทะลวงห้วงมิติ!”
เซวียนหยวนเฟิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย แววตาฉายความเด็ดเดี่ยวปนเจ็บปวด ก่อนจะกัดปลายลิ้นอย่างแรง พ่นลูกศรโลหิตที่ผสมเลือดแก่นแท้ประจำชีวิตของตนลงบนกระบี่โบราณในมือ!
“หึ่ง——!”