“จักรพรรดิสวรรค์ไท่หยวน วันสิ้นชีพของเจ้ามาถึงแล้ว!” เย่เฉินคำรามเสียงต่ำอย่างอัดอั้นถึงขีดสุด เศษทองสัมฤทธิ์ที่ดูเล็กจ้อยนั้นบัดนี้กลับกลายเป็นหลุมดำหิวกระหาย สูบพลังวิญญาณทุกหยาดหยดที่เหลืออยู่ในทะเลปราณของเขาจนเหือดแห้งในพริบตา ทั้งยังกระชากแก่นเลือดเนื้อและต้นกำเนิดวิญญาณของเขาอย่างบ้าคลั่ง!
มือที่กำเศษชิ้นส่วนนั้นไว้สั่นระริก ข้อนิ้วซีดขาวและบิดเบี้ยวจากการออกแรงเกินกำลัง ราวกับอีกเพียงชั่วพริบตาก็จะทนพลังทำลายฟ้าดินไม่ไหวจนระเบิดออก
แต่เขาไม่ถอยแม้แต่น้อย ดวงตาแดงก่ำดุจโลหิต อัดพลังวิญญาณหยดสุดท้ายจากร่างกายลงในเศษทวนสังหารเทพแห่งการสร้างสรรค์
“จงแหลกสลายไปเสีย!”
ทุกถ้อยคำถูกเค้นออกมาจากฟันที่เปื้อนเลือด เจือไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว!
เมื่อพลังวิญญาณไหลเข้าสู่ทวน เจตจำนงทวนแห่งการสร้างสรรค์ก็ยิ่งโหมกระหน่ำ ประหนึ่งคลื่นยักษ์ไร้ที่สิ้นสุดซึ่งพร้อมกลืนกินสรรพสิ่งบนโลก
เหนือปลายทวน มีไอแห่งความโกลาหลสายแล้วสายเล่าหมุนวน คล้ายพลังลึกลับจากห้วงแรกเริ่มแห่งความโกลาหล แฝงกลิ่นอายแห่งการทำลายล้างอันไร้ขอบเขต จนผู้คนหวาดหวั่นเพียงได้เห็น
วิญญาณตกค้างของจักรพรรดิสวรรค์ไท่หยวนสัมผัสได้ถึงเจตจำนงทวนอันน่าสะพรึงกลัวนี้ ความหวาดกลัวที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนพลันผุดขึ้นในใจ
เขาลนลานรวบรวมพลังที่เหลือทั้งหมด หวังต้านทานการโจมตีถึงตายครั้งนี้
ทว่าเจตจำนงทวนแห่งการสร้างสรรค์ที่เศษทวนสังหารเทพแห่งการสร้างสรรค์ปลดปล่อยออกมานั้นน่าสะพรึงเกินไป สรรพสิ่งในโลกเมื่ออยู่ต่อหน้ามันล้วนเปราะบางราวกระดาษ
ที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้นคือ ก่อนหน้านี้วิญญาณตกค้างของจักรพรรดิสวรรค์ไท่หยวนได้สูญเสียพลังไปมากในการต่อสู้กับลั่วชิงเหยาและเซี่ยหานอี