“เคร้ง——!”
เสียงกระบี่กังวานใสและเย็นเยียบ ราวกับแช่แข็งห้วงกาลเวลาและฟันขาดวัฏสงสาร พลันดังก้องขึ้นจากยอดเขากระบี่หลิงอวิ๋น!
เสียงกระบี่นี้มิได้ดังสนั่น ทว่ากลับข่มเสียงคำรามของมังกร เสียงคำรามของมาร และเสียงคำรามของปีศาจลงได้ในพริบตา มันแทรกเข้าไปในโสตประสาทของสรรพชีวิตทุกตนในสนามรบอย่างชัดเจน กระทั่งทะลวงผ่านค่ายกลดารารอบฟ้า!
บนยอดเขากระบี่ ร่างของเจียงเยว่หลีซึ่งยืนสงบนิ่งคุ้มกันอยู่ตลอด พลันทะยานขึ้นสู่กลางอากาศตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบ
อาภรณ์ขาวของนางงามดุจหิมะ เส้นผมดำขลับดุจม่านน้ำตก ใบหน้าอันงดงามบัดนี้เย็นเยียบยิ่งนัก
แสงศักดิ์สิทธิ์จากกายาหงส์เซียนอมตะและไอร้อนแผดเผาจากเพลิงหงส์แห่งความโกลาหลหลอมประสานและพลุ่งพล่านรอบกาย แม้พลังบำเพ็ญของนางจะอยู่เพียงขั้นราชันสวรรค์ระยะแรก แต่แรงกดดันมหาศาลซึ่งผสานเจตจำนงกระบี่อันสูงส่ง ความสูงศักดิ์ของหงส์เซียน และความเก่าแก่แห่งความโกลาหล กลับมิได้ด้อยกว่าผู้ใดในขั้นว่าที่จักรพรรดิเลย!
ในมือนางถือกระบี่ยาวเล่มหนึ่ง รูปทรงเรียบง่ายเก่าแก่
ตัวกระบี่ดูสามัญ ทว่าบนโกร่งกระบี่กลับฝังอัญมณีเม็ดหนึ่ง ราวกับภายในซ่อนสายธารแห่งวิถีกระบี่เอาไว้ เพียงจ้องมองก็ทำให้ดวงตาปวดแสบและวิญญาณแทบแตกร้าว!
นี่คือศาสตราจักรพรรดิสูงสุดที่หลี่เทียนหยวนมอบให้นาง—กระบี่ดับสวรรค์!
เผชิญหน้ากรงเล็บมังกรอันน่าสะพรึงกลัวซึ่งมีพลังพอจะตบดาวดวงหนึ่งให้แหลก เจียงเยว่หลีจ้องมองอย่างคมกริบ ดุจคมกระบี่ในมือ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นหรือล่าถอย นางถ่ายทอดความเข้าใจในวิถีกระบี่ทั้งหมด พลังจากกายาหงส์เซียนอมตะ และอำนาจอันเกรี้ยวกราดของเพลิงหงส์แห่งความโกลาหล ลงในกระบี่ดับสวรรค์อย่างเต็มกำลัง!
“ท่านอาจารย์กำลังปิดด่าน พวกเจ้าคนชั้นต่ำคิดจะมารบกวนได้อย่างไร!”
เสียงเย็นใสของนางดุจน้ำแข็งลึกล้ำเก้าชั้นฟ้า ก้องกังวานไปทั่วนภา พร้อมกับท่วงท่าที่นางฟาดกระบี่!
“หึ่ง——!”
กระบี่ดับสวรรค์สั่นสะท้านอย่างยินดี ปราณกระบี่อันเจิดจ้าและคมกริบเกินกว่าจะบรรยาย พลันพุ่งออกจากคมกระบี่!