“หึ่ง——!!!”
ชั่วพริบตาที่ค่ายกลใหญ่ก่อตัวขึ้น เขตดาราทั้งผืนก็สั่นสะเทือน
ที่น่าสะพรึงยิ่งกว่าคือ ระหว่างเสาทั้งสี่ กฎแห่งมหาวิถีอันสุดขั้วทั้งสี่สาย ได้แก่ กฎแห่งความตายสีเทา กฎแห่งเผ่ามังกรสีทอง กฎแห่งเผ่าปีศาจสีเลือด และกฎแห่งเผ่ามารสีดำ ถักทอและหลอมรวมกัน ก่อเกิดเป็นเขตสังหารแห่งความโกลาหลที่แผ่ปกคลุมพื้นที่นับล้านลี้!
ภายในเขตสังหาร สรรพสิ่งเหี่ยวเฉา กฎเกณฑ์พังทลาย สิ่งมีชีวิตทั้งมวลล้วนต้องถูกบดขยี้จนดับสูญ!
ห้วงมิติถูกปิดผนึกอย่างสิ้นเชิง การไหลของกาลเวลาปั่นป่วน กฎเกณฑ์ถูกบิดแก้โดยพลการ บริเวณนี้ประหนึ่งถูกแยกออกจากฟ้าดิน กลายเป็นกรงมรณะอิสระแห่งหนึ่ง
หลี่เทียนหยวนอยู่ตรงกลางกรงนั้น
“นี่คือ...ค่ายกลสังหารสี่ขั้ว!” ไท่เสวียนเจินเหรินหน้าซีดเผือด “ค่ายกลสังหารไร้เทียมทานในตำนาน ซึ่งต้องอาศัยมหาจักรพรรดิทั้งสี่ร่วมมือกันจึงจะวางได้ สามารถกักสังหารมหาจักรพรรดิระดับเดียวกัน!”
หวังฉางเซิงทั้งห้าคนต่างมีสีหน้าเคร่งขรึม
พวกเขาสัมผัสได้ว่าแรงกดดันจากค่ายกลสังหารนั้นเกินขอบเขตของมหาจักรพรรดิขั้นต้นไปแล้ว กระทั่งแตะถึงธรณีของมหาจักรพรรดิขั้นกลาง!
“มหาจักรพรรดิทั้งสี่ร่วมมือกัน ก่อเกิดเป็นค่ายกลสังหาร...” เย่เฉินกัดฟัน กำหมัดแน่นจนดังกรอบแกรบ “ท่านอาจารย์...”
“เชื่อมั่นในท่านอาจารย์เถิด” แม้มู่หรงหมิงเยว่จะมีสีหน้าเคร่งเครียด ทว่าดวงตากลับเปี่ยมด้วยความแน่วแน่ “ท่านอาจารย์ไม่เคยทำสิ่งใดโดยปราศจากความมั่นใจ”
เจียงเยว่หลีประคองโลกเฉียนคุนไว้ แสงตะวันและจันทราส่องประกายพร้อมกันภายในโลก “แม้ค่ายกลสังหารสี่ขั้วจะแข็งแกร่ง แต่ท่านอาจารย์ยังมิได้ชักหีบกระบี่ออกมา”
เซี่ยหานอีพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ท่านอาจารย์ต้องชนะอย่างแน่นอน!”
กลางฟากฟ้าสูง หลี่เทียนหยวนยืนอยู่ใจกลางค่ายกลสังหาร สัมผัสแรงกดดันอันน่าสะพรึงจากทั่วทุกทิศ
อาภรณ์ขาวของเขาสะบัดพลิ้วดังพรึ่บภายใต้แรงปะทะจากกฎทั้งสี่ ทว่าสีหน้ายังคงสงบนิ่ง กระทั่ง...แววขบขันวูบผ่านดวงตา