มู่หรงหมิงเยว่พลันรู้สึกสะเทือนใจ นางเก็บงำคมปราณกระบี่ลง แล้วแปรเปลี่ยนเป็นเจตจำนงปลอบประโลมสายหนึ่ง ดุจแสงตะวันอบอุ่นที่สาดส่องไปยังวิญญาณนักรบอันคลุ้มคลั่งตนนั้น
“กาลเวลาล่วงผ่านมานับหมื่นปี สงครามสิ้นสุดลงนานแล้ว สิ่งที่ท่านปกป้อง บางทีอาจสงบสุขแล้วก็ได้ จงไปสู่สุคติเถิด...”
เจตจำนงสายนี้แฝงสัจธรรมแห่งมรรคาไท่ซ่างโหย่วฉิง ค่อย ๆ สัมผัสส่วนลึกที่สุดในความยึดติดของวิญญาณนักรบ
การเคลื่อนไหวอันบ้าคลั่งของวิญญาณนักรบพลันหยุดชะงัก
ดวงตาสีเลือดที่ลุกโชนของมันจับจ้องมู่หรงหมิงเยว่ด้วยความงุนงง ความคลุ้มคลั่งและความเคียดแค้นในนั้นค่อย ๆ เลือนหายราวหิมะละลาย แทนที่ด้วยความเหนื่อยล้าอันไร้ที่สิ้นสุด และความสับสนเลือนรางสายหนึ่ง...
มันก้มมองมือทั้งสองที่ควบแน่นขึ้นจากปราณอำมหิต ก่อนมองเหล่าวิญญาณนักรบใต้บังคับบัญชาซึ่งสงบลงโดยรอบ ท้ายที่สุด สายตาของมันทะลุผ่านห้วงมิติ ประหนึ่งมองเห็นภาพเหตุการณ์เมื่อหลายหมื่นปีก่อน
“จบ...แล้วหรือ?” คลื่นจิตอันแหบพร่าและขาดห้วง แต่ไม่เต็มไปด้วยจิตสังหารอีกต่อไป ค่อย ๆ แผ่ออกมา
มู่หรงหมิงเยว่ยืนนิ่ง ก่อนพยักหน้า
“ที่แท้...จบลงนานแล้ว...” ร่างมหึมาของวิญญาณนักรบเริ่มเลือนราง ง้าวศึกสำริดในมือของมันสลายเป็นละอองแสงก่อนสิ่งอื่น
มันมองมู่หรงหมิงเยว่อีกครั้ง ในดวงตาสีเลือดนั้น สิ่งสุดท้ายที่หลงเหลือคือความโล่งใจ และความชื่นชมอันจางบาง...
“ผู้มาภายหลัง...ขอบ...”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง ร่างสูงพันจั้งของมันพร้อมกับวิญญาณนักรบนับไม่ถ้วนเบื้องล่างก็แปรเป็นจุดแสงสีขาวนวล ลอยละล่องทั่วฟ้าประหนึ่งหิ่งห้อย ส่องสว่างสนามรบอันมืดสลัวแห่งนี้ ก่อนสลายหายไปในฟ้าดินอย่างสมบูรณ์
ความยึดติดนับหมื่นปี ในที่สุดก็ได้รับการปลดปล่อย
ณ ตำแหน่งที่วิญญาณนักรบแม่ทัพเคยยืนอยู่แต่เดิม ก้อนแสงสีทองหม่นขนาดราวกำปั้นลอยขึ้นอย่างช้า ๆ มันเต้นตุบเบา ๆ ประหนึ่งหัวใจ แผ่พลังวิญญาณอันบริสุทธิ์ไร้ที่เปรียบ พร้อมกลิ่นอายกฎสังหารอันลึกล้ำสายหนึ่ง
หัวใจวิญญาณสงคราม!