“เกือบลืมเจ้าตัวน้อยนี่ไปเสียแล้ว!”
หลี่เทียนหยวนพลันนึกขึ้นได้ จึงตบหน้าผากเบา ๆ แล้วรีบเดินไปหาอีกาสามขาสีทอง
หลังจากลูกวิหคทองคำตัวนี้มาถึงยอดเขากระบี่หลิงอวิ๋นเมื่อคราก่อน ก็หมดสติไปตลอด ช่วงนี้เขาแทบลืมเรื่องนี้ไปเสียแล้ว
โชคดีที่ต้นเทพฝูซังมีสรรพคุณพิเศษ ช่วยให้ลูกวิหคทองคำค่อย ๆ ฟื้นคืนสติ
ขณะเดียวกัน อีกาสามขาสีทองก็สัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของหลี่เทียนหยวน จึงส่งเสียงร้องเตือนทันที ราวกับกำลังบอกไม่ให้เขาเข้าใกล้
หลี่เทียนหยวนเห็นเช่นนั้นก็ไม่ได้ใส่ใจ ยังคงเดินเข้าไป
เมื่อลูกวิหคทองคำเห็นว่าหลี่เทียนหยวนยังคงเดินเข้ามาหา มันก็ส่งเสียงร้องแหลมบาดหู ปีกกระพือจนเกิดพายุกรรโชก เปลวเพลิงพวยพุ่งออกมาเป็นสาย ราวกับต้องการเผาผลาญทุกสรรพสิ่งในโลกหล้า
“เจ้าตัวน้อยนี่อารมณ์ร้ายไม่เบา!”
เมื่อทะเลเพลิงโหมซัดมาจากทั่วฟ้า หลี่เทียนหยวนก็ยิ้มน้อย ๆ แล้วสะบัดแขนเสื้อ แปรเปลี่ยนเป็นฝ่ามือยักษ์ ฟาดเปลวเพลิงที่ปกคลุมทั่วฟ้าจนสลายไป
จากนั้นเขาก็คว้าคออีกาสามขาสีทอง ลากมันเข้ามาหาตัวอย่างไม่ปรานี
“กรี๊ด!”
เมื่อถูกหลี่เทียนหยวนจับตัว อีกาสามขาสีทองก็สะบัดปีกดิ้นรนอย่างรุนแรง มันบิดคอสุดแรง เปลวไฟทั่วร่างพลันลุกโชนขึ้นอีกหลายส่วน อ้าปากกว้าง ทำท่าดุดันราวกับอยากจิกหลี่เทียนหยวนให้ตาย
“อ้าว ยังคิดจะกัดข้าอีกหรือ? เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะจับเจ้าไปตุ๋นกินเสีย!”