“ไอ้หนุ่ม ถ้ารู้จักเจียมตัวก็รีบเอาตราราชโองการเซียนไท่หยวนออกมา บางทีข้าอาจพิจารณาไว้ชีวิตเจ้า!”
หญิงสาวผู้มีรูปโฉมเย้ายวนฟันกระบี่เข้าใส่เย่เฉิน น้ำเสียงเย็นเยียบถึงขีดสุด
“ถูกต้อง ของวิเศษอย่างตราราชโองการเซียนไท่หยวนไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะครอบครองได้ รีบมอบมันมาแต่โดยดีเถอะ!”
ชายหนุ่มที่อยู่ข้างกันกล่าวเสริม
“หึ หากข้าไม่มอบให้เล่า?” เย่เฉินเอ่ยเสียงเรียบ
“ไม่มอบให้ งั้นวันนี้เจ้าก็ต้องตาย!” หญิงสาวกล่าวอย่างดุดัน ราวกับพร้อมจะฉีกเย่เฉินเป็นผุยผงได้ทุกเมื่อ
“ฮ่า ๆ อยากให้ข้าตายงั้นหรือ? คิดว่าพวกเจ้าสองคนจะทำได้หรือ?”
เย่เฉินหัวเราะเยาะ
พรานล่ามักปรากฏตัวในฐานะเหยื่อ
ที่จริงเขารู้ตั้งนานแล้วว่ามีคนสะกดรอยตาม เพียงแสร้งทำเป็นไม่รู้เท่านั้น จุดประสงค์ก็เพื่อหลอกล่อคนทั้งสองออกมา
เพราะเขาอยากรู้ข่าวเกี่ยวกับจวนเซียนไท่หยวนจากปากอีกฝ่าย
ในเมื่ออีกฝ่ายเดาได้ว่าเขามีตราราชโองการเซียนไท่หยวนอยู่กับตัว ย่อมต้องรู้ความลับของจวนเซียนไท่หยวน ดังนั้นหากเขาอยากรู้เบาะแสของจวนเซียนไท่หยวน ก็มีแต่ต้องถามจากคนทั้งสอง
“ในเมื่อเจ้ารนหาที่ตาย ข้าก็จะสงเคราะห์ให้!”
หญิงสาวตวาดเสียงเย็น เร่งเร้ากระบี่ยาวในมือ แล้วพุ่งเข้าโจมตีเย่เฉิน