เซี่ยหานอีมองเย่เฉิน พลางใคร่ครวญความหมายของคำพูดที่เย่เฉินทิ้งไว้ให้
นางนึกถึงพลังและความลึกลับมากมายที่เย่เฉินแสดงให้เห็นในจวนเซียนไท่หยวน แล้วอดคาดเดาไม่ได้ว่าอาจารย์ของเขาเป็นบุคคลเช่นไรกันแน่
หรือจะมีวิธีฟื้นฟูเส้นลมปราณกับรากวิญญาณที่เสียหายของนางได้จริง ๆ?
หลังผ่านไปเนิ่นนาน เซี่ยหานอีจึงได้สติ แววตาของนางค่อย ๆ ฉายประกายแน่วแน่ขึ้นมา
นางกำหมัดแน่น คล้ายตัดสินใจบางอย่างได้แล้วในใจ
“ถึงจะมีความหวังเพียงริบหรี่... ข้าก็ยอมแพ้ไม่ได้...”
นางฝืนลุกขึ้น แม้ร่างกายยังอ่อนแออย่างยิ่ง แต่แววตากลับเปี่ยมด้วยความหวังและจิตใจฮึกเหิม
เซี่ยหานอีสูดหายใจลึก ก่อนมุ่งหน้าไปยังทางออกของจวนเซียนไท่หยวน
ด้านนอกจวนเซียนไท่หยวนเต็มไปด้วยเสียงอึกทึก
ใบหน้าของผู้คนต่างเปี่ยมด้วยความอยากรู้อยากเห็นและตื่นเต้น พวกเขากระซิบกระซาบกันเป็นระยะ คาดเดาสถานการณ์ภายในจวนเซียน
“เจ้าว่า คราวนี้ใครจะได้รับวาสนาสูงสุดในจวนเซียนไท่หยวน?” ผู้บำเพ็ญอิสระร่างผอมเตี้ยถามด้วยสีหน้าคาดหวัง
“ยังต้องถามอีกหรือ? ย่อมเป็นหลงอ้าวเทียนกับลั่วชิงเหยา พวกเขามีพรสวรรค์โดดเด่น ทั้งยังมีขุมกำลังแข็งแกร่งหนุนหลัง ยอดอัจฉริยะคนอื่นได้แต่แหงนมองเท่านั้น”
ผู้บำเพ็ญอิสระอีกคนส่ายหน้าอย่างจนใจ แววตาเผยความอิจฉาเล็กน้อย
“จะพูดเช่นนั้นก็ไม่ได้ ในจวนเซียนไท่หยวนแห่งนี้เต็มไปด้วยสิ่งที่คาดเดาไม่ได้และความแปรผัน บางทีผู้บำเพ็ญอิสระที่ชื่อเย่ฝานอาจได้รับวาสนาใหญ่หลวง จนทะยานขึ้นสู่ฟ้าในคราวเดียวก็ได้”
ผู้บำเพ็ญอิสระวัยกลางคนแย้งขึ้น ดวงตาเปล่งประกายแห่งความหวัง
ทุกคนต่างพูดกันคนละประโยค เสียงถกเถียงดังต่อเนื่อง บรรยากาศด้านนอกจวนเซียนคึกคักเป็นอย่างยิ่ง