แววตาของเจียงเยว่หลีสงบนิ่ง นางระมัดระวังทุกย่างก้าว
นางเร่งการรับรู้ด้วยเทพญาณจนถึงขีดสุด สัญชาตญาณอันเหนือสามัญที่จิตกระบี่ไท่ซวีมอบให้นางได้สำแดงถึงขีดสุดในยามนี้
บ่อยครั้งนางสัมผัสได้ถึงช่องว่างเล็ก ๆ และกฎเกณฑ์ในการไหลเวียนของพลัง ก่อนที่ข้อห้ามจะทำงานเพียงชั่วพริบตา
บางครั้งร่างของนางแปรเปลี่ยนเป็นแสงกระบี่ ลัดเลาะผ่านช่องว่างระหว่างการทำงานของข้อห้ามดุจมัจฉาแหวกว่าย ท่วงท่าพลิ้วไหลดุจสายน้ำ แม้จะอันตรายอย่างยิ่ง แต่ก็แม่นยำพอดิบพอดี
อาศัยวิชาร่างกายอันล้ำลึกและความเข้าใจในวิถีกระบี่ นางจึงผ่านเส้นทางเปลี่ยวนี้มาได้อย่างปลอดภัย แม้ต้องเผชิญอันตรายเป็นระยะ และค่อย ๆ ล่วงลึกเข้าไป
นางสัมผัสได้ว่าตนกำลังเข้าใกล้เขตใจกลางที่แท้จริงของวังสวรรค์
ในที่สุด หลังจากคลี่คลายข้อห้ามภาพลวงดาวที่ซ่อนเร้นลึกล้ำชั้นสุดท้าย ซึ่งมีอานุภาพพอจะบดขยี้ผู้บำเพ็ญขั้นปราชญ์แท้ได้ ทิวทัศน์เบื้องหน้าก็พลันเปิดกว้าง
นางมาถึงแท่นขนาดเล็กแห่งหนึ่งซึ่งลอยอยู่กลางห้วงสุญญตา
ใจกลางแท่นมิใช่ตำหนักอันโอ่อ่า หากเป็นห้องหินทรงกลมที่ดูเรียบง่าย วัสดุของห้องนั้นพิเศษ ไม่ใช่ทองคำและไม่ใช่หยก มีสีหม่นทึบ บนพื้นผิวเต็มไปด้วยเส้นชีพจรดวงดาวที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ
ประตูห้องหินพังทลายไปนานแล้ว ทว่าปากทางกลับมีม่านแสงสีเงินบางเบาปกคลุมอยู่ แม้จะจางจนแทบมองไม่เห็น แต่กลับชวนให้ใจสั่น
ต้นตอของแรงสั่นสะเทือนจากแหวนเฉียนคุน มาจากภายในห้องหินแห่งนี้!
เจียงเยว่หลีสูดลมหายใจลึก นางสัมผัสได้ว่าพลังภายในห้องหินบริสุทธิ์อย่างยิ่ง ถึงขั้นเหนือกว่าพลังแห่งดวงดาวภายนอก
นางค่อย ๆ เข้าใกล้ ปลายนิ้วรวมพลังปราณกระบี่ ก่อนแตะลงบนม่านแสงสีเงิน
“หึ่ง…”
ม่านแสงไหวระริกเล็กน้อย มิได้ผลักไสนาง กลับส่งแรงดูดอันอ่อนโยนมาแทน ดูเหมือนข้อห้ามนี้มิได้มีไว้ป้องกันคนภายนอก แต่มีไว้กักพลังภายในไม่ให้รั่วไหลออกมา