ในวินาทีที่เย่เฉินไขกระดานหมากได้สำเร็จ จวนเซียนไท่หยวนทั้งหลังก็ราวกับถูกพลังจากยุคบรรพกาลปลุกให้ตื่น ปรากฏการณ์อัศจรรย์ที่ไม่เคยมีมาก่อนพลันอุบัติขึ้น
เสียงมหาวิถีดังก้องกังวานไปทั่วจวนเซียน ราวกับเหล่าปราชญ์โบราณนับไม่ถ้วนกำลังกระซิบเล่าความลี้ลับของจักรวาลและสัจธรรมแห่งฟ้าดิน ทุกตัวโน้ตแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายแห่งมรรคาอันไร้ขอบเขต ผู้คนที่อยู่ ณ ที่นั้นต่างอดเคลิบเคลิ้มไปกับเสียงเหล่านั้นไม่ได้ ราวกับดวงวิญญาณได้รับการชำระล้าง
ในเวลาเดียวกัน กระแสพลังวิญญาณก็ปั่นป่วนม้วนทะยาน พลังวิญญาณเข้มข้นดุจคลื่นทะเลโหมซัด ระลอกแล้วระลอกเล่าพุ่งเข้าหาเย่เฉิน
พลังวิญญาณเหล่านั้นอัดแน่นด้วยพลังชีวิตและพลังอำนาจอันไร้สิ้นสุด ราวกับเป็นพลังงานบริสุทธิ์ที่สุดในฟ้าดิน มันหมุนวนและรวมตัวรอบเย่เฉิน ก่อเป็นวังวนพลังวิญญาณขนาดมหึมา
ภายในวังวนนั้น พลังวิญญาณถูกบีบอัดและควบแน่นไม่หยุด ก่อนจะกลายเป็นของเหลววิญญาณจับต้องได้ในที่สุด โปรยปรายลงบนร่างเย่เฉินดุจสายฝน
ขณะเดียวกัน ท้องนภาก็ปรากฏภาพอัศจรรย์ บุปผาสวรรค์หลากสีสันร่วงหล่นลงมา แต่ละดอกมีรูปลักษณ์แตกต่างกัน บ้างคล้ายดอกบัวที่ผลิบาน บ้างประหนึ่งผีเสื้อเริงระบำ พร้อมกลิ่นหอมชวนหลงใหล งดงามราวภาพฝันจนผู้คนรู้สึกราวกับได้เหยียบย่างเข้าสู่แดนเซียน
ส่วนบนพื้นดิน ดอกบัวทองผุดขึ้นมาทีละดอก ก่อนจะผลิบานเปล่งแสงสีทองนุ่มนวล ส่องสว่างไปทั่วจวนเซียนไท่หยวน ประหนึ่งกำลังจัดพิธีสถาปนาอันยิ่งใหญ่ที่สุดให้แก่เย่เฉิน
จากนั้น แสงรุ้งเจ็ดสีอันไร้ขอบเขตก็หลั่งไหลลงมาราวกับทางช้างเผือกจากฟ้าเก้าชั้น พลุ่งพล่านทะลักเข้าสู่ร่างของเย่เฉิน