“อันดับสองในบัญชีคุณสมบัติยอดอัจฉริยะ: จวินโม่เสียมีชื่ออยู่ในทำเนียบ ได้รับโชควาสนาจากมหาวิถีเกื้อหนุน และได้รับวาสนาแห่งการสร้างสรรค์หนึ่งส่วน—ต้นกำเนิดมรรคานิรันดร์”
ขณะนี้ ณ เทือกเขาแสนลูกในเป่ยโจว ร่างหนึ่งกำลังจับจ้องบัญชีสวรรค์หงเหมิงบนท้องฟ้า ดวงตาคมกริบราวคบเพลิง
ชายผู้นี้สวมอาภรณ์ดำ รูปร่างสูงโปร่งสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาเป็นเลิศ เขาก็คือจวินโม่เสีย
“น่าสนใจ ข้ากลับได้อันดับสองอย่างนั้นหรือ คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีคนที่พรสวรรค์เหนือกว่าข้า”
“แต่ไม่เป็นไร ชาตินี้กลับมีผู้มีพรสวรรค์ซึ่งครอบครองกายาศักดิ์สิทธิ์และกายาเทวะปรากฏตัวมากมาย เพียงข้ากลืนกินกายาของคนเหล่านี้ ข้าย่อมทะลวงพันธนาการและกลายเป็นกายาศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหลในตำนานได้แน่”
จวินโม่เสียแหงนหน้าหัวเราะก้อง สีหน้าเปี่ยมด้วยความคลุ้มคลั่ง
สายตาของเขากวาดผ่านทุกชื่อในบัญชีสวรรค์หงเหมิง เผยความบ้าคลั่งและแรงปรารถนาอันเร่าร้อน
คนเหล่านี้ล้วนเป็นเหยื่อของเขา เป็นบันไดให้เขาก้าวสู่เส้นทางแห่งผู้สูงสุด
เมื่อประกาศอันดับสองแล้ว สิ่งมีชีวิตทั้งปวงในเขตดาราจื่อเวยต่างเฝ้ารอการปรากฏตัวของผู้ครองอันดับหนึ่งอย่างใจจดใจจ่อ
“พวกเจ้าว่าใครจะได้ขึ้นอันดับหนึ่งในบัญชีคุณสมบัติยอดอัจฉริยะ?”
“น่าจะเป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์จากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ต่าง ๆ ที่ยังไม่มีชื่ออยู่ในบัญชีคุณสมบัติยอดอัจฉริยะกระมัง อย่างไรเสียก็มีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่มีคุณสมบัติชิงอันดับหนึ่ง”
“เรื่องนั้นก็ไม่แน่ ตอนนี้ยังมีผู้มีพรสวรรค์เลื่องชื่อทั่วหล้าอีกมากที่ไม่มีชื่ออยู่ในทำเนียบ และอันดับหนึ่งก็มีได้เพียงคนเดียว บางทีอาจมีคนที่พวกเราไม่เคยได้ยินชื่อโผล่มาก็ได้ ดูทำเนียบสิบอันดับแรกสิ ยังมีตั้งหลายคนที่ชื่อเสียงไม่โดดเด่น”